اشتباهی که همه عمر پشیمانم از آن

اعتمادی است که بر مردم دنیا کردم

تابوت من اهسته از آن کو گذرانید

چون نیست امیدی که بیایم دگر آنجا

           دست زیبایی دری را می گشاید نرم 

            می رود در کوچه برق چشم تبداری 

              کوچه تاریک است و در ظلمت نمی پیچد

                بانگ پای رهروی از پشت دیواری  

در این دنیا که ابر هم نمیگرید به حال ما

من از خوشباوری محبت جستجو کردم

تو اوج خوب بودنی، تو حالت شکفتنی

به آسمان رسیده ای کجاست ابتدای تو

حضور غیبتت اگر دل نماز  را شکست

زمین قیام کرده است به شوق اقتدای تو

بیا تمام من بیا،  بیا که نذر کرده ام

که هر چه دارم از غزل بریزمش به پای تو

تابش جان یافت دلم،واشد و بشکافت دلم

                                                              اطلس نو یافت دلم،دشمن این ژنده شدم

دل به امید روی او همدم جان نمیشود             جان به هوای کوی او خدمت تن نمی کند

تو عشق منی تگرگ هم می داند

اندیشه پاک برگ هم می داند

گفتم که برای خاطرت می میرم

این را نه تو بلکه مرگ هم می داند