من مدتی سعی کردم این کار رو انجام بدم
فقط یک بار اون هم نمیتونم بگم که دقیقا چی بود اما از بدنم بیرون اومدم ولی خودم رو نمیدیدم بلکه در یک عالم بینهایت سیر می کردم که چیز خاصی ندیدم اما حالت معلق بودن داشت و ناگهان ترس عجیبی بهم دست داد از اینکه نمیدونستم کجا هستم و با یک تکان شدید انگار بیوفتم روی زمین از جام پریدم
اگر کسی  تخصص داره میتونه توضیح بده این چه حالتی بوده ؟

سلام بر شما من سالهاست كه با اساتید بسیار بزرگی در علوم ماوراطبیعه كار میكنم.پس به یقین این جملات رو خدمتتون عرض میكنم.روح تحت هیچ شرایطی در زمان حیات انسان از كالبد فیزیكیاش بیرون و خلع نمیشود.واین یك اصطلاح عوامانه هست. روح اولا در بد ن یك نوع نوع نیست وما چندین روح در بدن خود داریمو بالاترین انها نفس هست كه در قران از ان یاد شده.ولی در هنگام بیداری كندالینی و یا خواب ویا اغما.این كالبد اختری  ما  است كه از جسم ما خارج و جدا میشود نه روح ما.اما اینكه چگونه ما این كالبد رو میتونیم از بدن در زمان بیداری خارج و باز داخل كنیم .این جزو اسرار است كه بنده معذور از گفتن ان هستم.من خودم صدها بار خلع بدن كرده ام .پس این عرایض رو نه از روی كتب بلكه از نزدیك حس كرده ام.

سلام. من یه نجربه کوچک در این زمینه داشتم. چند سال پیش موقعی که تو خواب بودم یه ادم قد بلند خوش صورت اومد سمت من. لبای او تکون نمی خورد ولی میشنیدم که چی می گفت. دقیقا یادمه که گفت تو خواستار این بودی و حالا اندکی از این را درک خواهی نمود، و متفکرین بر این عده ای اندک باشند. ناگهان از جلوی من به آرامی کنار رفت و با دستش به من اشاره کرد و مرا به سمت خودش خواند. ناخودآگاه رفتم. به جلوی او که رسیدم هاله تیره ای را کنار زد. بعد از کنار رفتن هاله تیره دیدم که بالای خانه خودمان هستم. حس کردم که بلند تر شدم و احساس قدرتی عجیب رو داشتم. انگار چیزی نبد که ندونم و کاری نبود که نتونم. پدر مادر خواهر وبرادرم را دیدم که خواب بودند و البته خودم را که دقیقا مثل یک مرده به بستر افتاده بودم. همسایه گان را می دیدم که چطور آرام در بستر بودند. و یک کارگر شهرداری که زمین را جارو می کرد. اطرافم خنک بود ارام بخش. همه جا را نور ملایم ابی رنگی پر کرده بود که نه چشم رو اذیت می کرد و نه رنگ سایر اجسام رو تغییر می داد. اندکی بعد دیدم که خیلی ارام به پایین می روم و بسیار کودکانه به خودم رسیدم. ناگهان با یک شوک از خواب پریدم. تنم غرق عرق بود. با هول و هراس رفتم کنار پنجره و بیرون رو نگاه کردم. رفتگر شهرداری بودکه کوچه رو داشت جارو می زد. نمی دونم چه حسی داشتم اما یهو زدم زیر گریه. اما نمی ترسیدم. حس خوبی بود سبک بودم اما ناراحت از اینکه چرا این قدر سریع تموم شد. واقعا دلم می خواد یه بار دیگه تجربش کنم. دوستتون دارم. علی.

سلام

من وقتی تقریبا 5-6 سالم بود این اتفاق زیاد برام میفتاد  . ولی وقتی بزرگ شدم دیگه تجربش نکردم .بی اختیار به هر طرفی میرفتم  و تو اتاق معلق بودم و انگار از اجسام عبور میکردم چون با چیزی اصابت نمیکردم

روش های عرفانی مختلف اعم از تمرکز، تامل و رقص و سما نقطه رسیدن به این تجربه رو در سکوت ذهن می دانند. پر بیراه هم نمی گویند، زمانی که مغز و قوای حسی فرد به خواب می روند؛ اما ذهن او همچنان هوشیار است، خواب زنده نما شروع می شود؛ یعنی مغز چون ارتباط رو با عالم خارج از دست داده، درون خود یک عالم مجازی تولید می کند. به نظر می رسد از طریق روش های فیدبک و ابزار تشخیص دهنده مرحله خواب و هشدار دهنده می توان این تجربه را بدون تمرین های طاقت فرسای عرفانی به دست آورد. مسئله اینجاست که در این وضعیت برخی استعداد های نهفته از جمله دوربینی فعال تر شده و بعضاً فرد خود را در جهان واقع دیده و پیرامون را واراسی می کند. به بیان دیگر، قدرت دوربینی با جهان مجازی ذهن ترکیب شده و فرد با کالبد رویایی به سیر و سفر در جهان واقعی می پردازد؛ عمق واقعی این قضیه را نمی دانم تا چه حد می تواند باشد. اما یکی از تجاربم در این زمینه که سال ها پیش در اتاقی که دفعه اول بود در آن خوابیده بودمرخ داد  نشان داد این تجربه شدنی است. در آن زمان، فضای اتاق را در کالبد رویایی کاملاً بیگانه دیدم و دچار هراس شدم، بعد متوجه شدم، تاریک شدن هوا باعث عدم آشنایی شده و صحنه کاملاً با آنچه در رویا دیده بودم یکسان بود.