از مجله پرومته منتشر شده در یزد. تقدیم به آزادگان و آزاد مردان.

یک اگر با یک برابر بود ...؟ ( شهید خسرو)

معلم پای تخته داد میزد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسی ها،

لواشک بین خود تقسیم می کردند

وان یکی در گوشه ای دیگر "جوانان " را ورق می زدبرای اینکه بی خود های و هو می کرد و با آن شور بی پایان،

تساوی های جبر را نشان می داد

با خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک

غمگین بود

تساوی را چنین نوشت؛ یک با یک برابر است

از میان جمع شاگردان یکی برخواست،

همیشه یک نفر باید به پا خیزد ...

به آرامی سخن سر داد:

تساوی اشتباهی فاحش و محض است.

نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره گشت و

معلم مات بر جا ماند

و او پرسید: اگر یک فرد انسان واحد یک بود؟

آیا باز یک با یک برابر بود؟

سکوت مدهشی بود و سوالی سخت.

معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود

و او با پوز خندی گفت:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آن که زور و زر به دامن داشت بالا بود و آنکه

قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود؟

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه صورت نقره گون، چون قرص ماه می داشت بالا بود

و آن سیه چرده که می نالید پایین بود

اگر یک فرد انسان واحد یک بود ،

این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود

نان ومال مفت خواران از کجا آماده می گردید؟

یا چه کس دیوار چین را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد؟

یا که زیر ضربت شلاق له می گشت؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟

معلم ناله آسا گفت:

بچه ها در جزوه های خویش بنویسید ؛

یک با یک برابر نیست........

پله هفتم:فقر

برام خیلی جالبه که اکثر ادم ها می خواهند از نردبان بالا روند تا به خدا برسند اما خدای را نمی شناسند زیرا که اگر خدای خود را به درستی می شناختند می دانستند که کسی که نردبان را نگاه داشته تا شما بی خطر به مسیر خود ادامه دهید همان مقصود شما یعنی خداست

                                                          بیاید کمی بهتر بنگریم

تقوی یا همان خویشتن پایی یعنی حرکت در مسیر لقای پروردگار و وصول به کمال.

تقوی یعنی بندگی خالص.

و تقوی سرسلسله اخلاق انسانی است...

از سالکی پرسیدند که: «تقوی چگونه است؟ گفت: هر گاه در زمینی وارد شدی که در آن خار وجود دارد، چه می‌کنی؟ گفت: دامن بر می‌گیرم و خویشتن را مواظبت می‌نمایم. گفت: در دنیا نیز چنین کن که تقوی این گونه است.

با سلام:

حكایت سعدی علیه الرحمه :

((  پادشاهی پارسایی را دید. گفت: هیچت از ما یاد آید؟

گفت: بلی، وقتی كه خدا را فراموش می كنم !!!!  )))

ششم مرحله حیرت:

 در این مرحله در دل عاشق و اهل الله در وقت تامل و تفكر و حضور، حیرت و سرگردانی وارد می شود و آنگاه او را متحیر می سازد و در طوفان فكرت و معرفت سرگردان می شود و هیچ باز نداند.

اگر عیان كنی زندیقی، اگر شاهد شوی متحیر گردی، لیكن حیرت در حیرت و بیابان در بیابانرسدی به عالم عدم در عدم و در آن متحیر شدی تا ندانی كه تو كیستی. آنگه در تو انوار قدم پیدا شود و تو را در خود باقی گرداند. به او بمانی و به نعت تحیر و عجز از ادراك آن و حقیقت آن

در رهت حیران شدم ای جان من      بی سرو سامان شدم ای جان من

پله ششم:حیرت

پنجم مرحله توحید:

 اكنون عارف به مرحله توحید می رسد «چشم دل باز می كند كه جان بیند» در این حال مشاهده می كند كه در جهان «یكی هست و هیچ نیست جز او» و بر هر چه بنگرد او را در وی می بیند. حضرت علی علیه السلام می فرماید:

ما نظرت فی شیء الا و ما رأیت الله فیه

در این حال عارف همه چیز و همه جا را مظهر و آفریده اویند زیبا می بیند و می ستاید

به دریا بنگرم دریا ته بینم      به صحرا بنگرم صحرا ته بینم

                              به هر جا بنگرم كوه و در و دشت      نشان از قامت رعنا ته بینم

عارف می بیند كه همه چیز مظهر زیبایی اوست:

ای گرفته حسن تو هر دو جهان      در جهالت خیره چشم عقل و جان

جان تن جانست و جان جان تویی      در جهان جانی و در جانی جهان

وی حتی جدا دانستن حق را از خود و از عالم هستی كه جلوه رخ دوست است دوگانگی می داند، به مصداق كنت كنزا مخفیا، معتقد است كه جهان هستی تجلی و جلوه رخ دوست است و هر چه هست اوست و جز او هیچ نیست

پله پنجم: توحید

چهارم مرحله  استغنا:درین مرحله صوفی و سالك چنان به «او» متكی می گردد كه از همه چیز و همه كس جز او بی نیاز می گردد: و خود را در كوی امن و رجا مستغنی می یابد و از همه مال و مقام و جلوه های وسوسه انگیز زندگی بیكباره دل می كند و طمع می برد:

ای بس كه چو پروانه پر سوخته زان شمع      در كوی رجا دامن پندار گرفتیم

و این مرحله رسیدن به فقر سلوكی است كه استغنای كامل و بی نیازی به همه چیز است و این همان است كه پیامبر اكرم می فرمود: الفقر فخری. كه رسیدن به این مرحله و پشت پا زدن به هوس ها و جلوه های دنیایی، پا گذاردن بر سر افلاك و نه گنبد میناست و اینجاست كه سالك می تواند با افتخار خود را بالاتر و برتر از حطام دنیا و زخارف خاكی مشاهده كند و صفات خداوندی را در وجودش متجلی ببیند

پله چهارم:استغنا