گلسرخی در نقدی تحت نام "گذر از میان کورانی داغ"بر حریق باد مینویسد :

((...رحمانی گزارشگر است ، اصولا اساس کار او بر مبنای گزارشگری است . گزارش او هشدار می دهد ، هشدار به سقوط در پرتگاه ، تیغی که به گردنت نزدیک می شود و سکوتی که تو را چون مرداب می گنداند - مگر این نیست که آدم در مسلخ تیغ را فراموش می کند ؟

نصرت رحمانی ذهنی پرخاش گر ، انتقام جو و برانگیزاننده دارد و این از خصائص اوست . شعر او لبالب از تلخی است ، یک تلخی گزنده و طاعون زده ، و بیشتر تب و تاب و فوران است... ))

« آقای رحمانی عزیز... آن چیزهایی که در زندگی هست و در شعر دیگران سایه ای از خود نشان می دهد در شعر شما بی پرده اند. اگر این جرأت را دیگران نمی پسندند برای شما عیب نیست. »

از مقدمه ی نیما یوشیج بر کتاب کوچ

محمدعلی سپانلو:

 « اوشاعراعماق اجتماع بود؛ یكی ازستون های شعرفارسی كه میراثش به نسل بعد رسیده است..."