اینکه تحلیلی جامع از شرایط  دورانی که نصرت در آن میزیسته ارائه بدهیم کاری بسیار دشوار است که نه در این مجال میگنجد و نه تصور میکنم که من صلاحیت علمی این کار را داشته باشم

شاعران آن زمان به دو گروه عمده تقسیم میشدند  یک گروه شاعرانی که هنوز به سنت شعری گذشته پایبند بودند و به همان شیوه شعر میسرودند به نوعی ادامه دوره بازگشت بودند شاعرانی که معتقد بودند غزل را باید به شیوه عراقی و در اوج آن همان سبک سعدی و حافظ سرود و قصیده را باید به سبک خراسانی نوشت که میتوان از این دسته به حمیدی شیرازی ، فریدون توللی ، رهی معییری و غیره اشاره کرد

 و گروه دوم کسانی بودند که از نیما و اندیشه های نیما پیروی میکردند و این شاعران با عدول از قرار دادهای گذشته شعری و با تاثیر از شعر شاعران جهان حرکتی جدید را آغاز کرده بودند وشاعران مدرن نام گرفته بودند که شاملو و فروغ و نصرت ، سپهری ... از این گروه بودند

جدا از درگیریهای ایدولوژیک و لفظی که بین گروه اول و گروه دوم اتفاق می افتاد که در معروف شدن یا به حاشیه رانده شدن شاعران بی تاثیر نبود

گاهی اتفاقاتی و یا اختلاف نظر هایی بین شاعران یک گروه نیز رخ میداد که باعث میشد شاعری برای مدتی بر سر زبانها بیفتد

به نظر من در این نوشتار میتوان به چند شیوه به این بحث پرداخت که چه مسائلی و چه اتفاقاتی باعث ناشناخته ماندن نصرت رحمانی نسبت به دیگر همردیفانش در شعر معاصر شده است :

اول اینکه میتوان به یک سری از تک اتفاقاتی که موجب توجه اذهان به یک یا چند شاعر خاص ویا باعث به حاشیه رانده شدن دیگر شاعران شده و در آن دوران و یا بعد از آن دوران روی داده اشاره کرد

دوم اینکه شاعران آن دوران را بایک دیگر مقایسه کرد

سوم اینکه به نوع اندیشه ای که در آن دوران و بعد از آن دوران خریداران بیشتر در بین مخاطبان داشته است پرداخت

...

با تشکر از دوستان گرامی آقایان mystery و مرد خاکستری .امیدوارم بقیه هم نظر ی بدهند.

پس فعلآ به این نکته رسیدیم که:

اتمسفر غالب پوچ گرایی در شعر نصرت باعث ناشناخته ماندن اون شده!

جدای از بحث آقای mystery اگه اطلاعات وسیع تری در مورد mainstream دارید لطف کنید در اختیارم بگذارید.

(اصطلاحی فلسفیه؟توسط شخص خاصی بیان شده؟  ممنون)

مرد خاکستری این که می فرمایید علت مهجور بودن نصرت رو جو جامعه در زمان خودش می دونید رو می شه بیشتر توضیح بدین؟

من تصور کردم منظور شما از مخالف شاد بودن و خوشبخت بودن شعری است که به اصطلاح به آن شعر تلخ میگویند

اما در مورد نهیلیسم حاکم در شعر نصرت من با شما موافق هستم و این همان جهان بینی است که من در تکست قبلی بهش اشاره کردم بر فرض اینکه من شعری از شاملو با اندیشه های نهیلیستی  هم ذکر کنم چیزی را اثبات نمیکند چون به یقین بسامد این اندیشه در شعر نصرت رحمانی بسیار بیشتر از احمد شاملو و دیگران است و احتمالا یکی از دلایلی که نصرت رحمانی نسبت به همردیفان خود در شعر کمتر شناخته شده است همین اندیشه پوچگرایی در شعر نصرت میتواند باشد ولی بدون شک این تمام آنچیزی نیست که نصرت را به حاشیه رانده است

اینکه شعر نصرت رحمانی تلخ است درسته اما این نمیتونه دلیل خوبی برای مهجور بودن نصرت و شعرش باشه

احمد شاملو و فروغ فرخزاد و اخوان ثالث هم شاعر های شادی سرا نبودند حتی در شعر سپهری هم رگه های تلخی دیده میشه اما فروغ ، شاملو ، سپهری و اخوان از شاعران مطرح و سرشناسی هستند که خیلی بیش از نصرت رحمانی در ایران شناخته شده اند

نصرت رحمانی هم مانند فروغ و شاملو  و ... جزو شاعران متجدد بود که از سنت شعر گذشته فاصله میگرفت و به هیچ وجه نصرت تنها کسی نبود که برخلاف جریان حاکم شعر ، حرکت میکرد

من فکر میکنم خیلی دقیق تر و  ریشه ای تر باید به این موضوع پرداخت

به نظر من از عواملی که باعث مهجور شدن نصرت رحمانی شده    میشه به  زبان خاص شعری نصرت رحمانی  و  جهان بینی خاصی که در شعرش حاکمه  و همچنین شرایط اجتماعی حاکم در آن دوره اشاره کرد  و پیرامون اونها میشه به  بحث پرداخت