به قیمت اینکه یه بچه چشمشو از دست بده،یکی دستشو ، یکی پاش رو ، و یکی جونش رو..........

این همه هیاهو واسه چیه؟ آخرش هممون میمیریم،مگه این همه آدم کشورگشایی کردند،چی شد ؟الان بجز یه مجسمه چی ازشون مونده؟

زخم

زخم است

حتی اگر بر پیکری مقددس باشد

از زخم چه انتظاری می رود جز چرک و خون

اما ببین

چگونه زخم هایم را

زخم هایت را

زخم هایمان را بو می کشند

آنسان که زنبور عسل گل سرخ را

سحر جان یادمون نره هیچ زندگی آرومی با جنگ حاصل نمیشه ولی متاسفانه ...

آقای خلیلی عزیز، به نظرم تنها كاری كه فعلا از دست ما بچه های كلوب و وبلاگ نویس برمیاد، تبلیغ علیه جنگه كه خوب قبول كنید خیلی كم كاریم و به زبان ساده دست تنهایی دارم این كلوب رو تبلیغ میكنم! ممنون میشم راهنمایی و كمكم كنید.

خوب. تنها کار موُثر، اینه که مفهوم صلح و امنیت(ضد جنگ) در همه جهان مطرح بشه و به یک فرهنگ همه گیر ضد جنگ برسیم تا کسی جنگی رو شروع نکنه.
می دونیم که هنوز همچون فرهنگی در خیلی از جاهای جهان وجود نداره.
پس با این شرایط، ما انسانهایی که ضد جنگ هستیم، در مقابل تجاوز جنگ طلبان باید چه کنیم؟

آقای خلیلی عزیز بحث ما نیز در مورد انسانهای بی گناهی است که در راه دفاع از میهن و هم میهنانشون از جون خودشون میگذرن چرا که محکوم به دفاع از سرزمینشون در برابر یک جنگ تحمیلی هستند و مطمئنا این عزیزان هیچ نقشی در جنگ افروزی نداشتند خوب در یک جنگ ضربه اصلی رو ملتها و نفع اصلی رو حاکمان دو طرف درگیر می برند چرا که دوام قدرتهاشون رو در جنگ افروزی می بینند. آری سربازان دو طرفی که کشته می شوند هزینه قدرت طلبی حاکمانشون رو میدن و باید دیگر اینگونه نشود.

اگر در زندگی مثل یک گیم چندتا جون داشتیم و با رسیدن به جعبه کمکهای اولیه سه سوت جونمون دوباره پر می شد، اونوقت جنگ حتی برای ناموس و وطن منطقی بود. جنگیدن و شهید شدن ممکنه دیگران رو نجات بده و در تقدس این امر شکی نداریم. اما چون در جنگ طرفین قضیه انسان هستند و همه چیز تعریف شده و قابل پیش بینی نیست، جنگیدن مثل این می مونه که شما غذایی رو برای هم کیشان خودتون می پزید که از گوشت خودتون در اون استفاده کردین. حالا ما که وارث جنگیم داریم غذایی رو می خوریم که هم وطنهامون برای پختن اون قربانی شدن.

سحر خانوم باور كنید اگه همه جنگ افروزانی كه بر طبل جنگ می كوبند نیز اگر چون شما فكر می كردند وضعیت دنیای امروز اینگونه نبود. قصور ملتها چنان جراتی به حاكمان میده كه جان انسانها ارزش خودش رو پیش این حضرات از دست میده. زیاد دور نریم، همین كه دقت كنید و ببینید چند نفر احساس مسئولیت كرده و نسبت به پیام شما واكنشی نشون دادن، خودش سختی كار مخالفین جنگ رو نشون میده. دردناكش اینه كه ملتی خودش حركتی نكنه و آرزو كنه كه قدرتی به كشورش حمله كنه تا آزادی براشون بیاره!!! فقط به حال چنین ملتی باید گریست و تا حد ممكن نسبت به آگاه سازی آنان تلاش كرد. هر ملتی برای رسیدن به خواسته های تاریخیش خود باید حركت كنه و نه اینكه ...

aya be gheimati ke yek zendegi az ham bepashe?