قوانین واقعی برای داشتن رابطه ای مبتنی بر عشق و تفاهم

من می نویسم*

من می نویسم
تا اشیا را منفجر کنم، نوشتن انفجار است

می نویسم
تا روشنایی را بر تاریکی چیره کنم
و شعر را به پیروزی برسانم

می نویسم
تا خوشه های گندم بخوانند
تا درختان بخوانند

می نویسم
تا گل سرخ مرا بفهمد
تا ستاره، پرنده ،
گربه، ماهی، و صدف

می نویسم
تا دنیا را از دندان های هلاکو
از حکومت نظامیان
از دیوانگی اوباشان
رهایی بخشم

می نویسم
تا زنان را از سلول های ستم
از شهرهای مرده
از ایالت های بردگی
از روزهای پرکسالت
سرد و تکراری
برهانم

می نویسم
تا واژه را از تفتیش
از بو کشیدن سگ ها
و از تیغ سانسور
برهانم

می نویسم
تا زنی را که دوست دارم
از شهر بی شعر
شهر بی عشق
شهر اندوه و افسردگی
رها کنم
می نویسم تا از او ابری نمبار بسازم

تنها زن و عشق
ما را از مرگ می رهاند

وقتی كه سطر آخر این شعر گونه را خواندم ناگهان این بیت در نظرم تابید:

می خواستم كه نثر به شعری بدل شدی                                    می خواستم سپید بگویم غزل شدی

كه البته اینجا گویی غزل واره ی قبانی سطر نثری شده است.....................