| عناوین بحث ها | ارسال کننده | پاسخها | بازدید | بروز رسانی | اولویت | |
|---|---|---|---|---|---|---|
|
|
38
|
3077
|
91/1/1 (15:50)
|
|
||
|
|
30
|
2294
|
90/11/27 (15:30)
|
|
||
|
|
0
|
98
|
90/10/13 (12:15)
|
|
||
|
|
8
|
730
|
90/10/13 (12:12)
|
|
||
|
|
1
|
249
|
90/10/13 (12:06)
|
|
||
|
|
2
|
113
|
90/10/13 (11:58)
|
|
||
|
|
0
|
88
|
90/10/13 (11:48)
|
|
||
|
|
0
|
84
|
90/8/16 (21:29)
|
|
||
|
|
0
|
70
|
90/6/17 (22:22)
|
|
||
|
|
0
|
103
|
90/5/3 (00:35)
|
|
||
|
|
0
|
84
|
90/5/1 (17:04)
|
|
||
|
|
0
|
60
|
90/4/30 (18:24)
|
|
||
|
|
0
|
120
|
89/1/1 (20:15)
|
|
||
|
|
16
|
1366
|
88/7/26 (07:42)
|
|
||
|
|
0
|
471
|
88/1/2 (18:22)
|
|
||
|
|
4
|
888
|
87/10/17 (00:56)
|
|
||
|
|
3
|
568
|
86/1/31 (19:11)
|
|
||
|
|
3
|
362
|
85/12/21 (06:28)
|
|
||
|
|
23
|
720
|
85/12/9 (09:50)
|
|
||
|
|
4
|
190
|
85/11/30 (09:21)
|
|
منبع :سایت مانیها
معتقدم كه : هنرمند جز در نوشته های خاصش نمی تواند در چهار چوبی آزاد زندگی كند آزاد یعنی روبروی آینه بایستد و خود را از لباسهای تئاتری و نقابهایی كه جامعه به او تحمیل كرده رها كند .
نوشته همان سرزمین موعودی ست كه نویسنده چون كودكی پابرهنه روی آن می دود و كودكی خود را در آن با همه آزادگی و حرارت و راستی تمرین می كند .
لحظه های نابی كه نویسنده در آن خود را در معرض مراقبت نمی بیند و خود را به اقامتی اجباری پایبند نمی كند .
من به رغم آزادی عملی كه به مثابه شاعر داشته ام ، بیشتر مواقع احساس كرده ام به اصول و قواعد و چهار چوب های عام شعر مقیدم با این همه چیز هایی پشت پرده های روحم ، خواسته اند تصویری بیرون از شكل شعری و یا معادلات خشك بدهند .
به تعبیری دیگر : در نهاد من منطقه ای ست كه می خواهد خود را از از سلطه شعر رها كند . می خواسته از شعر فراروی كند .
دوست دارم بار دیگر به این نكته تاكید كنم كه نمی خواهم با منتشر كرده این نامه ها زنی را با رو كردن ورق هایم مستوجب گناهی بدانم كه شهرت مورد علاقه من نیست و انگشت گذاشتن بر نام ها و یا شخصیت سازی اصلا برای من مهم نیست كه زنان بسیاری به زندگیم پا گذاشتند و رفتند ، همانطور كه بهار می آید و می رود و مسافر از راه رسیده چمدانش را باز می كند كه ببندد و برود ... گذرا ست .
عشق قشنگ ست و خالی از تظاهر ، اما قشنگ تر از آن ، این حسی ست كه بر كاغذ هایمان جا می گذارد و خاكستری كه از آن بر انگشت هایمان می نشیند .
زن زیباست اما از آن زیبا تر رد گام هایش بر نوشته های ماست ... وقتی كه رفته است .
# # #
و دیگر ... این نامه ها خاكستر آتش عشق من است ... منتشرشان می كنم چون ایمان دارم عشق هنرمند ، خصوصی نیست ، عشقی جهانی ست و نامه های یك شاعر به معشوقش نامه های ست به تمام زنان جهان
بی امتداد بازوهام ابعاد تو روشن نیست
من تمامی ابعادم
زاویه ها و دایره هات
خطوط راست و منحنی ات
روزی كه به سبزه زار سینه ام وارد شوی
از بند رسته ای
و روزی كه خارج شیخ تو را می خرد
و كنیز اویی
یادت دادم
نام تمام درخت ها را
ستاره های دور را در مدرسه بهار
یادت دادم
آواز پرنده ها و الفبای چشمه ها را
نوشتم
اسمت را در دفتر باران
بر ملافه های یخ بر میوه های صنوبر
یادت دادم
زبان خرگوش ها و روباه ها را
شانه زدن پشم قوچ های بهار را
گفتم
راز نوشته ها یمنتشر نشده گنجشك ها را
نقشه تابستان و زمستان را
نشانت دادم
خوشه های خرماچطور جوانه می زنند
ازدواج ماهیها را و شیری را كه از سینه ماه جاریست
اما تو
از سواری بر زین اسب آزادی خسته شدی
از سبزه زار سینه من
سمفونی شبانه جیرجیرك
از برهنگی مهتابی روی ملافه های ماه
خسته شدی
از این سبزه زار رفتی
پس گرگ ها تو را می خورند
و شیخ بنا به سنت تو را می درد
2
دوستت دارم
با تو نرد عشق نمی بازم
مثل بچه ها برای ماهیها با تو قهر نمی كنم
( ماهی قرمز مال تو ...
ماهی آبی مال من ... )
قرمز و آبی مال تو
تو مال من
دریا و كشتی و مسافران مال تو
تو مال من
سود و ضرر در كار نیست
همه ثروت من زیر پای توچاه نفت ندارم كه به آن بنازم
معشوقه هایی كه رد آن شنا كنند
ثروت آغاخان
جزیره اناسیس به پهنای یك دریا ...
من شاعرم
و ثروتم
دفتر شعرم و چشمهای قشنگ تو
3
دشنه ات را از پهلویم بیرون بكش
بگذار زنده باشم
عطر تنت را از پوستم بكن
بگذار زندگی كنم
بگذار با زنی تازه آشنا شوم
كه نامت را الز خاطرم پاك كند
و موهات را كه بدور گردنم پیچان ... پاره
راههای بی تو را بروم
صندلی های بی تو را بنشینم
قهوه خانه هایی كه تو را بیاد ندارند
آنجا كه تو در حافظه اش نیستی
بگذار ...
بیاد بیاورم
زندگی كنم
4
هر چه موهات بلند تر عمر من بلند
موهایت كه روی شانه هات تابلویی با سیاه قلم و مركب چینی
پرهای چلچله ... كه به آن دعاهایی از اسماء الهی می بندم
می دانی چرا ...
در دعای موهات می میرم ؟
چون سر گذشتمان از اول تا آخر در آن است
دفتر خاطرات ماست
نگذار آنرا بدزدند
5
وقتی به كوه می روی
بیروت قاره ای نامسكون
بیروت بیوه
من مخالف ییلاقم
مخالف هر چیز كه تو را
از من جدا كند
6
آخرین مرد زندگیت نیستم
آخرین شعرم
با آب طلا آویخته بر سینه هات
آخرین پیامبر كه مردم را
به بهشت تازه پشت مژه هات دعوت می كند
بین ما بیست و دو سال است
اما بهم رسیدن لبهامان سال و ماه را كنار می زند
و شیشه عمر را می شكند
7
در روز تابستان
لم داده بر ماسه بتو فكر می كنم
حسی كه دریا را با ماهیهاش
دنبال من به مد می كشاند
8
بعد از من
هر كه تو را ببوسد
روی لبت نهال كوچك انگوری خواهد دید
كه من كاشته ام
9
چرا تو ؟
چرا فقط تو ؟
چرا از میان زنان فقط تو ؟
هندسه زندگی ام را تغییر می دهی
پا برهنه به جهان كوچكم وارد می شوی
در را می بندی
و من اعتراض نمی كنم
چرا
فقط تو را دوست دارم ؟
تو را می خواهم ؟
اجازه می دهم روی مژه هام می نشینی
ورق بازی می كنی
و من اعتراض نمی كنم
چرا ؟
تمام زمانها را خط می زنی
حركت را متوقف می كنی
در درون من تمام زنان را می كشی
و من اعتراض نمی كنم
چرا ؟
از میان تمام زنان
كلید شهر طلایی را بتو می دهم
كه دروازه اش به هر ماجراجویی بسته مانده
و هیچ زنی پرچم سفیدی را
روی باروهاش ندیده
به سربازان دستور می دهم با مارش استقبالت كنند
پیش همه شهروندان
در میان موسیقی ناقوس ها با تو بیعت می كنم
ای شاهزاده همیشه زندگی
10
وقتی كه تو را می بینم
از شعر ناامید می شوم
از شعر ناامید نمی شوم وقتی كه تو را می بینم
زیباییت آنقدر كه وقتی به آن فكر می كنم
زبان می خشكد
كلمات له له می زنند
و مفردات شعر ...
از تشنگی نجاتم بده
كمتر زیبا باش
تا شاعر شوم
معمولی باش
سرمه بكش ، عطر بزن ، حامله شو ، بزا
مثل همه زنان
تا با كلمات با زبان آشتی كنم
11
وقتی كه پشت فرمان نشسته ام
و سر تو روی شانه ام
ستارگان از مدارشان فرار می كنند
آرام فرود می آیند
تا بر شیشه سرسره بازی كنند
ماه می آید
و حرف زدن زیباست
سكوت زیبا
گم شدن در راههای زمستان
راههای گمشده بی تابلو
تا ابد همین طور باشیم
باران ترانه خوان
برف پاك كن ترانه خوان
پیشانی كوچكت
بر سبزه زار سینه ام
پروانه آفریقایی رنگارنگ
كه پرواز را فراموش كرده
12
معلم نیستم
تا عشق را نشانت دهم
ماهی به یاد گرفتن نیاز ندارد
تا شنا كند
گنجشك تا بپرد
تنها شنا كن
بپر
عشق در كتاب نیست
عاشقان بزرگ
خواندن بلد نبودند
13
روزی به مردی بر بخوری
كه یاخته های تنت را به شعر بدل كند
با پیچش موهایت شعر بسازد
روزی به مردی بر بخوری
كه قادرت كند – مثل من –
با شعر حمام كنی
آن روز میگویم : تردید نكن با او برو
چون برایم مهم نیست مال من باشی یا او
مهم اینست
مال شعر باشی
14
بانو
بورژوا بازی را كنار بگذار
تخت لویی شانزدهم را كه تخت خواب توست
عطرهای فرانسوی را پالتوی پوست تمساح را
ول كن و با من بیا
به جزیره باران و آناناس
تپه های سوزان
آنجا كه آب هاش مثل تن تو
گرم و مه آلودند
و میوه های انبه اش
یاد آور انحنای سینه هات
بر سینه ام فرود بیا
از خراشی بر پوستم یا زخمی گوشه لبم
خوشحال می شوم
و پیش مردم قبیله به آن
افتخار می كنم
آه ای زن سردی و تردید
بانوی ( مكس فاكتور ) و ( الیزابت آردن )
تو
تا آنجا كه ممكن است متمدنی
بر سفره عشق
با كارد و چنگال
من صحرا نشین
با عطش قرون در لب
میلیون ها خورشید در زیر عبایم
دلخور نشو اگر
با آداب غذا خوردنت مخالفم
و پیش بند سفیدم را دور می اندازم
تو را از لباس اشراف
بیرون می كشم
یادت می دهم
با یك دست غذا بخوری و با یك دست
عاشق شوی
كرهاسب سفیدی
كه می دود و شیهه می كشد
بر شنزار سینه ام
15
بارانِ هر روز
خیس مان می كرد
بر بارانی هامان سبزه می رویید
اما پس از تو
سبزه نیست
باران بر تنهاییم می بارد
16
وقتی به سفر می روی
عطر ها بهانه تو را می گیرند
بهانه كودك برای دیدن مادر
تصور كن
حتی عطر ها عطر ها
غربت را حس می كنند و دوری را
17
برای بار آخر هم كه شده
می خواهم با تو سوار قطار جنون شوم
قطاری كه ریل ها
ایستگاه ها و مسافران را
فراموش كرده
برای بار آخر
می خواهم
شنلی ازباران بپوشی
و در ایستگاه جنون
به استقبالت بیایم
18
چشمهات
كارناوال آتش
كه هر سال به تماشایش می روم
و باقی روز های سال را
به خاموش كردن شعله هایی می پردازم
كه در پیراهنم و زیر پوستم
شعله می كشند
19
وقتی با لباس نو
به دیدنم می آیی
شادی باغبانی را دارم
كه گلی تازه
در باغچه اش روییده
20
روزی كه تو را دیدم
نقشه هام را پاره كردم
پیش گویی هام را
اسب عربی
بوی باران را
پیش از باران می شنود
19
آهنگ صدایت را شنیدم
پیش از آنكه حرف زده باشی
موهایت را پریشان كردم
پیش از آنكه دم اسبی اش كنی
20
وقتی باران به پنجره می كوبد
جای خالیت ملموس تر است
وقتی مه شیشه های ماشین را
می لیسد
بوران محاصره ام میكند
گنجشك ها جمع می شوند
تا ماشین را از عمق برف بیرون بكشند
گرمای دست های كوچكت را
بیاد می آورم
سیگار هایی را كه با هم كشیدیم
مثل سرباز ها در سنگر
نصف تو …
نصف من …
وقتی باد پرده های اتاق را به اهتزاز می آورد
و مرا …
عشق زمستانی ات را به یاد می آورم
به باران پناه می برم تا به سرزمین دیگری ببارد
به برف تا به شهرهای دیگری
به خدا تا زمستان را از تقدیر من بیرون ببرد
چون نمی دانم بعد از تو زمستان …
21
تو نه لیاقت دریا را داری نه بیروت
از روزی كه دیدمت راهبه ای گناهكار بودی
آب را بدون خیس شدن می خواستی
دریا را بدون غرق شدن
سعی ام برای قانع كردن تو بیهوده
كه عینك های سیاه را دربیاوری
و جوراب های ضخیم را
و ساعت مچی ات را
و مثل ماهی قشنگی در آب لیز بخوری
شكست خوردم بیهوده توضیح می دادم
سرگیجه جزء دریاست
و درعشق چیزی هست كه از مرگ
و عشق و دریا كامیابی در یكی شدن را نمی پذیرند
از تبدیل تو به ماهی ماجراجو مایوس شدم
حركاتت زمینی
فكرهات زمینی
به خاطر این گریه می كنم دوست من !
و بیروت گریه می كند … گریه …
22
ماهها گذشته
شماره تلفنت را نمی دانم
دور همه چیز سیم خاردار كشیده ای
دور شماره تلفن صدا
صداقت صدای مرا رد می كنی دیدار كلماتم را
از دیدنت محرومم
به صدایم اجازه بده به اتاقت وارد شود
بر فرش ایرانی ات بخوابد
از ورود به سرزمین كوچكت محرومم
نمی دانم كجا می نشینی چه مجله هایی را می خوانی
ملافه هات چه رنگی ست پرده هات
چیزی از جهان افسانه ایت نمی دانم
ترا می آفرینم
یك دانه سفید روی قرمز می بافم
آبی روی زرد
تا ثروتی از تابلوها داشته باشم و موزهء لوور حسرت بخورد
تا كی باید تو را بیافرینم ؟ مثل صوفی كه خداش را ؛
تا كی ؟
می نشینم با خلاصه گلها تو را می سازم
مثل عطارها
تا كی قطعه قطعه جمعت كنم ؟
از باغهای لالهء هلند
باغهای فرانسه
و هوای بادبزن های اسپانیا
23
دوباره باران
معشوقه ی باران !
به استقبالش دیوانه به بالكن می روم
دیوانه می گذارم صورتم خیس شود لباسهام …
اسفنج می شوم
باران یعنی برگشتن هوای مه آلود
بالها ی خیس
باران یعنی قرارهای خیس
وقت برگشتن تو وشعر
بهمن برگشتن دوباره ’ دستها مسافران تمام تابستان
بهمن دهان و موهایت پالتو ها و دستكشهات
عطر هندیت كه مثل شیشه پاره ام می كند
باران ترترانه ای وحشی طبلی آفریقایی
كه درونم را می لرزاند
نیزه های سرخپوستان كه بر من می بارد
عشقم در ترانه ’ باران شكل دیگریست
سنجاب كره اسب عربی
پلیكان شنا در مهتاب با صدای باران
پرده’ پنبه ای آسمان خاكستری
من قوچی كه به كستزار پناه می برد
دنبال علف بوی تو كه با تابستان كوچیده
من طاقت شكنجه’ دیگران را ندارم
اما می خواستم چهره ات را در مردمك چشم زنان بكشم
بینم چشمانشان چطور گشاد می شود
24
از طفره رفتن من شكایت نكن
بهترین روزهای عمرت ـ اگر پیش از من زنده بوده ای ـ
روزهایی بود كه در فراموشی تمدنت گذشت
و چون شمشیری زهرآلود در گوشتم كاشته شدی
بهترین روزهات ـ اگر پیش از من روزی داشته ای ـ
روز هاییست كه خاكسترت با خاكستر من در هم ریخت
خاكستر دو سیگار در یك زیر سیگاری
25
ممنون از دفترهای رنگارنگ كه هدیه دادی
هیچ چیز در این دنیا مثل دفتر رنگی اشتهایم را باز نمی كند
من گاو اسپانیایی ام
دوست دارم بمیرم
روی ورق رنگینی كه پیش روم تكان می خورد
وقتی كه هدیه دادی اشتهای اسپانیایی ام را می دانستی ؟
26
فكر كرده ای كجا ؟
كشتی می داند كجا می رود …
ماهی … پرستو …
اما ما …
دست و پازنان در آب اما غرق نمی شویم
لباس سفر پوشیده ایم بی آنكه مسافرت كنیم
نامه می نویسیم بی آنكه پست كنیم
بلیط رزرو می كنیم ولی در فرودگاه می مانیم
ترسوترین مسافرانی كه جهان دیده …
27
كتابهایم را ببند
خطوط دستم را بخوان خطوط چهره ام
وقتی كه مثل بچه ای شگفت زده در مقابل كاج كریسمس
به تو نگاه می كنم
28
دیروز به عشق تو فكر می كردم
از فكر كردن به این فكر لذت می بردم
ناگهان قطره های عسل روی لبت را به یاد آوردم
و شیرینی حافظه ام را لیسیدم
29
به سكوتم احترام بگذار قویترین سلامم
بلاغت سكوتم را حس می كنی ؟
از زیبایی چیزهایی كه می گویم لذت می بری وقتی نمی زنم ؟
30
وقتی سوار تله كابین شدیم
و كابین روی سرشاخه ها سر خورد
روی كوزه های صنوبر بادبان كشتی
وارث عرش شدم
فكر كردم در این اتاق شیشه ای با تو ازدواج می كنم
اتاقی كه روی ابرها غلت می خورد هتلی كوچك
و شاهد عروسی مان خدا
31
دسته كلید طلایی كه به من هدیه كرده ای
هیچ دری را از درهای سنگی تو باز نمی كند
باز می كند دروازه های زخم را
32
چرا می خواهی نامه برایت بنویسم ؟
چرا مثل انسان نخستین برابر تو برهنه شوم ؟
نوشتن تنها چیزیست كه برهنه ام می كند
وقتی حرف می زنم
بعضی از لباسهایم هست اما وقت نوشتن …
رها سبك
گنجشك قصه ها كه وزن ندارد
وقت نوشتن رها می شوم از تاریخ نیروی جاذبه
سیاره ای چرخان در هاله’ چشمانت
33
معامله با تو معامله با بادبادكی كاغذی
معامله با … باد تصادف سرگیجه’دریا
هیچ وقت با تو حس نكردم با چیز ثابتی مواجهم
غلطیدم از ابری به ابری
كودكی نقاشی شده بر سقف كلیسا
34
كتابهای كودكیم را از من بگیرید
نیمكت های مدرسه را گچ ها…قلم ها … تخته سیاه را …
به من كلمه ای بدهید تا آنرا مثل گوشواره به گوش معشوقم بیاویزم
انگشت تازه می خواهم تا طور دیگری بنویسم
از انگشتانی كه طولششان تغییر نمی كند
بدم می آید از درختانی كه نه بزرگ می شوند نه می میرند
انگشت تازه می خواهم
بلند مثل بادبان كشتی گردن زرافه
تا برای محبوبم پیراهنی از شعر ببافم
الفبایی كشف كنم برای تو
متفاوت با الفبای تمام زبان ها
كه در آن چیزی از هارمونی باران باشد
از غبار هاله ماه
اندوه ابرهای خاكستری
درد برگهای بید
زیر چرخ های ارابه آذر ماه
می خواهم
گنجی از كلمات به تو هدیه كنم
كه هیچ زنی هدیه نگرفته باشد و نگیرد
ای زنی كه
نه كسی پیش از تو نه بعد از تو
می خواهم
به سینه های تنبلت
هجا های اسمم را بیاموزم
و خواندن نامه هام را
می خواهم تو را به خود زبان
تبدیل كنم
35
آن صبح خرداد كه آمدی
شعری قشنگ بودی بر پاهایش
آفتاب با تو وارد شد و بهار
ورق های روی میز بر خوردند
فنجان قهوه كه پیش رویم
پیش از آنكه بنوشم مرا نوشید
و اسب های توی تابلو
به سوی تو چهار نعل ...
صبحی كه آمدی
طوفانی در زمین
نیزه ای شعله ور كه جایی از جهان سقوط كرد
شیرینی بچه ها
دستبند الماس بر دست زنان
نشانه های شب قدر
برای مردان
وقتی
بارانی بهاری ات را در آوردی
ـ مثل پروانه ای كه پیله اش را ـ
و روبروم نشستی
مطمئن شدم كه بچه ها راست می گویند
و زن ها و مرد ها
تو شیرین چون عسل
صاف مثل الماس
مدهوش كننده ای مثل شب قدر
36
وقتی گفتم :
دوستت دارم
می دانستم انقلابی ست علیه قبیله
ناقوس رسوایی
براندازی سلطه
روییدن جنگل انبوه
افزایشش آبی دریا
آزادی كودكان جهان
پایان عصر بربریت را می خواستم مرگ آخرین پادشاه را
وقتی كه دوستت داشتم می خواستم درهای حرمسراها را بشكنم
سینهء زنان را از دندان مردان رها كنم
وقتی گفتم « دوستت دارم »
میدانستم الفبای تازه ای برای شهر بیسواد اختراع می كنم
و به مردم شرابی می بخشم كه نمی شناسند
وقتی گفتم « دوستت دارم »
می دانستم بربرها با نیزه های زهرآلود و كمان های كشیده
تعقیبم می كنند
عكسم را به دیوار می چسبانند
اثر انگشتم را در كلانتری ها
وجایزهء بزرگ نصیب كسی ست كه سر بریده ام را بیاورد
تا به سر در شهر مثل پرتقال لبنانی نصب شود
وقتی اسمت را بر دفتر گلها می نوشتم
می دانستم مردم مقابلم هستند
آل عثمان
دراویش و جاهل ها
آنها كه در وراثتشان از عشق خالی بر علیه من
گفتم آخرین پادشاه را بكشم ـ دولت عشق تو را به پا كنم ـ كه تو ملكه اش
می دانستم فقط گنجشكها بامن اعلام انقلاب می كنند
37
وقتی كه خدا زنان را میان مردها قسمت كرد
و تو را به من داد
حس كردم به من شراب داده و به بقیه گندم
لباس من از حریر لباس آنها پنبه
به من گل به آنها شاخه
وقتی كه خدا مرا با تو آشنا كرد گفتم نامه ای به او بنویسم
بر برگهای آبی و پاكتی آبی
خیس از اشكهای آبی
می خواستم تشكری كنم از انتخاب او
كه او ـ آنطور كه گفته اند ـ هیچ نامه ای را نمی پذیرد جز نامهء عشق
وقتی جواب گرفتم وبرگشتم
تا تو را چون گل ماگنولیا در دستهایم بگیرم
دست خدا را بوسیدم ...
ماه و ستاره ها
كوه ها و دشت ها
بال پرندگان و ابرهای گسترده را ...
ابر هایی را كه هنوز به مدرسه می رفتند
جزیره های روی نقشه ها را
جزیره های توی حافظهء نقشه
شانهء موی تو را
آینه هایت را
كبوترهای سپیدی را كه روی بالهایشان جهاز عروسیت را می برند
38
هیچ روزی پادشاه جهان نبودم
مگر اینكه خود را از سلالهء شاهان دور كرده باشم
مگر احساس تملكت شعوری به من دهد
تا بر پنج قاره فرمان دهم
بر جهش باران ارابه های باد
مرغ های حق بر فراز خورشیدزار
به مردمی فرمان دهم كه هرگز پیش از من از كسی دستور نگرفته باشند
با ستاره های منظومهء شمسی بازی كنم
بازی كودكی با صدفهای دریایی
اما شاه نخواهم بود
نمی خواهم باشم
بی احساس خوابیدنت بر دستهام ـ مرواریدی كف دستم ـ
كه اجازه دهد خیال كنم پادشاه روسم یا كسری انو شیروان
39
وقتی به بچه های جهان یاد دادم اسمت را هجی كنند
دهان شان به درخت توت بدل شد
تو ، عشق من ! وارد كتابهای درسی و جعبه های شیرینی شدی
تو را در كلمات پیامبران پنهان كرددم
شراب راهبان
دستمال های بدرقه
پنجرهء كلیساها
آینه های رؤیا
چوب كشتی ها ...
وقتی به ماهی ها نشانی چشمهات را دادم
نشانی ها را از یاد بردند
وقتی به تاجران مشرق زمین از گنج های تنت گفتم
قافله های روانه بسوی هند برگشتند تا عاج های سینهء تو را بخرند
وقتی به باد گفتم موهای سیاهت را شانه كند
عذر خواست كه عمر كوتاه است
و موهای تو بلند ...
40
كیستی ای زن ؟ خنجر فرورفته در تاریخم !
چشم خرگوشان ، زیبا !
كرك هلو ، ای نرم !
طوق یاسمن ، ای پاك !
پیش بند كودكان ، ای كلمهء بازیگوش !
از دفترم برو !
از ملافه های رختخوابم فنجاان قهوه ام قاشق شكرم !
از دكمهء لباسم خط های دستمالم مسواكم
از كف صابون روی صورتم
از همهء چیزهای كوچك
تا سر كار بروم !
41
عشقت مرا بر زمین وحشت زد
« هجوم عطری زنانه به آسانسور » ...
غافلگیر شدم
خطوط دستم را می خواندم دستم را فراموش كردم ...
مثل خروس جنگی حمله كرد
نه می دید نه می شنید
پرهاش با پرهام قاطی شد
صداش با صدام
غافلگیر من روی چمدانم نشسته بودم
منتظر قطار روزها
قطار را فراموش كردم روز ها را
و با تو به سرزمین وحشت سفر كردم !
42
تو را نقشی بر بازویی بدوی
طعم آبله ای كه با خود حمل می كنم
با تو روی تمام پیاده روهای جهان قدم می زنم
نه پاسپورت دارم نه عكسی از چهره ام
از سه سالگی عكس را دوست نداشتم
رنگ چشمم هر روز تغییر می كند
جای دهانم عوض می شود
تعداد دندان هام ؛
دوست ندارم بر صندلی عكاسی بنشینم
از عكس های یادگاری هم خوشم نمی آید
كودكان همه شبیه همند
و رنج دیدگان ؛
مثل دندانه های شانه ؛
به این دلیل گذرنامهء قدیمی ام را در آب اندوه انداختم
و نوشیدم
تصمیم گرفتم جهان را با دوچرخهء آزادی سفركنم
غیر شرعی مثل بادها بی گذرنامه
اگر بپرسند : « نشانی ؟ »
- همهء پیاده روها اقامتگاه دائمی ام
اگر بپرسند : « پاسپورت ؟ »
- چشمان تو
آنها اجازهء عبور می دهند
می دانند سفر در چشم های تو حق طبیعی ساكنان جهان است
چهره ات روی آینهء ساعتم حك شده
حفر شده روی عقربه های دقیقه شمار
ثانیه شمار
هفته ها ماهها و سالها
زمان ندارم تو زمان منی
با تو جهان لحظه های كوچك پایان گرفته
گلی نمانده برای مراقبت
كتابی برای خواندن در تنهایی
می ریزی توی چشم ها و ورق ها
توی دهان ها و واژه ها
سر و بالش
انگشت ها و سیگارم
معلوم است از اقامتگاه دائمی ات در من شكایت نمی كنم
دخالتت در حركات دستهام مژه هام افكارم
گندمزار از فراوانی خوشه ها شكایت نمی كند
درخت انجیر از گنجشك
گیلاس از لبریزی شراب
تمام آنچه می خواستم اینست بانوی من !
زیاد در قلبم حركت نكن درد می كشم !
44
دو سالی كه تو در آن بودی
مهم ترین صفحه ها در كتاب عشق معاصر
صفحه ها قبل از این سفید
صفحه ها بعد از این سفید
این صفحه ها خط استوا میان دهان من و تو
تنها مقیاس زمان
45
چون عاشق توام اتفاقی عجیب می افتد در سنن آسمانی
آزادی فرشته ها در عشق ورزیدن
ازدواج الهه گان با عشق هایشان
46
قول دادم هنگام نام تو باوقار باشم
خواهش می كنم از قول من بگذر
هر وقت نام تو را شنیدم
مثل پیامبران صبور بوده ام تا فریاد نزنم !
47
خاطره های رنگی و كوچكت را در گلویم می گردانم
مثل گنجشك كه ترانه اش را
فواره های خانه اسپانیایی كه آب آبیش را قرقره می كند !
48
فكر كردم تو را بزایم با شعری در دهان
از تو شعری بگویم ...
فكر كردم ...
در شب های بلند زمستان سنت ها را زیر پا بگذارم
در تو گنجشكی بكارم تا سلسلهء گنجشكها را حفظ كند
فكر كردم ...
در ساعت هذیان و شعله های اعصاب
در تو جنگلی از كودكان بكارم
تا از سنت خانواده شعر و تغزل با زنان
محافظت كنند !
49
خمیره ات از چیست زن ؟
از كلاه كدام شعبده بیرون پریده ای ؟
آنكه گفت : نامه ای از عاشقانه هات را دزدیده دروغ می گوید
آنكه گفت : دستبند طلای كوچكی از صندوقت دزدیده دروغ ...
آنكه نوع عطرت را نشانی مردی كه معشوقت را می داند
دروغ ...
آنكه با تو به هتلی از هتل های جهان آمده
یا به تماشاخانه ای از تماشاخانه های جهان
یا طوق یاسمن خریده
دروغ می گوید .... دروغ .....دروغ ...
تو موزه ای هستی تعطیل
پنجشنبه هاو جمعه ها شنبه و یكشنبه در همهء روزهای هفته
موزهء تعطیل برای همهء مردان در همهء روزهای سال
50
نامه های من به تو از من و تو می گذرند
نور مهم تر از چراغ است
شعر از دفتر
بوسه از لب
نامه های من به تو از من و تو مهم تر
اسنادی بی نظیر كه مردم در آنها
زیبایی تو را
و جنون مرا
كشف می كنند
51
وقتی مردان با حماسه از تو حرف می زنند
و زنان با عصبانیت
میفهمم چقدر زیبایی
52
می گفتم تو یك گل نیلوفری
اما وقتی كه لباس دریاییت را دیدم
فهمیدم تو درختت نیلوفری
53
عشق دستهامان از عشق ما محكم تر
زلال می شویم عمیق
دشمن خشمگین
وقتی كه مشت هامان را بلند می كنیم
دستهامان به هم گره می خورند عشق می ورزند
و به سادگی مان چشمك می زنند !
54
موهای عشق مان بلند شده
باید كوتاهش كنیم
و گرنه مرا می كشند و تو را ...
55
وقتی كه تو را می بوسم بعد از دوری
حس می كنم نامهء عاشقانهء فوری را در صندوق پستی قرمزانداخته ام
56
نامه های من به تو صندلی های پنبه ای نیستند برای دراز كشیدن
نمی نویسم تا استراحت كنی !
می نویسم تا با من به احتضار برسی
با من بمیری !
57
عشقم به سوی تو
اسبی سپید است كه سوار و زین را به زمین می زند
عشق من !
اگر شوق اسب را می فهمیدی
دهانم را با پسته و گیلاس و فندق سبز
پر می كردی !
58
آه اگر یك روز از غریزهء خرگوشی ات رها شوی
و بفهمی ...
شكارچی ات نیستم عاشق توام !
59
كمی از چشمم دور شو
تا رنگها را تشخیص دهم حجم هستی را
قانع شوم زمین گرد است
60
بر شنزار سینه ات خسته خم می ششوم
این كودك از زمان تولد نخوابیده
61
روزی گفتم تو را بدزدم عروست كنم
در شلیك تپانچه ها و برق خنجرها
اما اسبم را كشتی وقتی كه شمع را از انگشتان پاهایت می لیسید
و با آن زیاترین لحظه های شعر را در زندگیم
62
هواپیما بالا بالاتر
من بیشتر و بیشتر
دوستت دارم !
تجربه ای جدید
عشق زنی در 30 هزار پایی
حالا می فهم عرفان ... اشتیاق عرفا ...
از هواپیما عاطفه ها شكل دیگری
عشق از غبار زمین خالی
از جاذبه هاو قانون ها
توپی پنبه ای بی وزن
هواپیما سر می خورد روی تشكی از پنبه
چشم هات دنبالش
دو گنجشك فضول دنبال پروانه
من احمقم كه فكر كردم تنها سفر می كنم
هر فرودگاهی كه پیاده شدم در چمدانم تو
63
پیش از ورود من به سرزمین دهانت
لبهات گلی سنگی
جامی خالی از شراب
دو جزیرهءئ منجمد در دریای شمالی
روزی كه رسیدم مردم شهرت آمدند مرا با گلاب بشویند
و زیر پاهام قالیچهء سرخ پهن كنند
تا با شاهزاده خانم بیعت كنم !
