راستی تا یادم نرفته یه کاست به شما معرفی می کنم امیدوارم تهیه کنین.این کار ترکی استانبولیه ولی با همه ی کارهای ترکی دیگه فرق می کنه.انصافا وقتی آدم گوش میده میزان اندورفین و کورتیزول بدنش سرسام اور میره بالا!

با امید اینکه چیزی مثل اهنگهای ترکی کلیشه ای می خرین به دنبال این اثر نرین.

موسیقی بی کلام با عنوان((ترانه ای که با تو شنیدم))

از اونجایی که  بیشتر  شبا  یه چنین احساساتی  به من دست میده:

...وقتای دلتنگی....اگه پشت میزم باشم...سرم و بالا میگیرم..اگه  پشت  پنجره ی بالای میزم..ماه رو دیدم...از همون پنجره میرم..پشت بوم(نخندین..خب هرکی یه جای دنجی داره!!)  ضمن اینکه  اشراف کامل بر آسمون دارم...بعد کلی  حرف می زنم.....بعد  دوباره برمیگیردم تو و یه  صفحه  قرآن رو باز میکنم..و  و با معنیش میخونم.....

اگه ماه  نبود...مطمئنا..دومین  کار رو انجام  میدم...و  حرفامو که باید به ماه میگفتم  مینویسم....

خلاصه ماییمو یه آسمون و...صاحبمون....

من معمولا  چه شاد چه  غمگین ..چه  دلتنگ....موسیقی رو در همه حال گوش می دم...

وقتی دلتنگ میشم؟

آآآآآآآآآم!

بله مسلما میرم به سمت ضبط صوتم.روشنش می کنم.کاست کاج نقره ای اثر ریچارد کلایدرمن رو میزارم و به اهنگ رومئو و ژولیت گوش میدم.گاهی وقتا میشینم و یه سری کامل از آهنگ های پل موریا رو گوش میدم.مسلما صدای رضا صادقی و مخصوصا آهنگ خدا رو دوست دارم...هم خیلی به من آرامش میده.

و اگه بازهم دلتنگی هام رو فراموش نکردم میرم و دستهای مادرم رو می بوسم و ازش خواهش می کنم که واسم حرف بزنه و من میشینم و فقط گوش میدم.

آخرش هم دو رکعت نماز خیلی آدم رو سبک می کنه.نمی دونم تا حالا امتحان کردین یا نه!