You think that I can't
live without your love
You'll see,
You think I can't go
on another day.
You think I have nothing
Without you by my side,
You'll see
Somehow, some way

You think that I can
never laugh again
You'll see,
You think that you
destroyed my faith
in love.
You think after all you've done
I'll never find my way back home,
You'll see
Somehow, someday

[ Chorus: ]

All by myself
I don't need anyone at all
I know I'll survive
I know I'll stay alive,
All on my own
I don't need anyone this time
It will be mine
No one can take it from me
You'll see

You think that you
are strong, but you
are weak
You'll see,
It takes more strength to
cry, admit defeat.
I have truth on my side,
You only have deceit
You'll see, somehow, someday

[ Chorus2: ]

All by myself
I don't need anyone at all
I know I'll survive
I know I'll stay alive,
I'll stand on my own
I won't need anyone this time
It will be mine
No one can take it from me
You'll see

You'll see, you'll see
You'll see, mmmm, mmmm

تو فکر میکنی که من نمیتوانم بدون عشقت زنده بمانم

خواهی دید (به معنای به همین خیال باش!)

فکر میکنی نمیتوانم یک روز دیگر را هم بگذرانم

فکر میکنی من بدون تو درکنارم، هیچ چیزی ندارم

بالاخره زمانی، به گونه ای خواهی دید

فکر میکنی من بدون تو دیگر نخواهم خندید

خواهی دید

فکر میکنی ایمان من به عشق را از بین بردی

فکر میکنی بعد از همه کارهایی که انجام دادی

من هرگز نخواهم توانست راه برگشت به خانه را پیدا کنم

بالاخره زمانی، به گونه ای خواهی دید

من، به نوبه خودم

اصلا به هیچ کس نیاز ندارم

میدانم زندگی خواهم کرد

میدانم زنده خواهم ماند

در حالیکه همه چیز به عهده خودم است، این بار به هیچ کس نیاز ندارم

زندگی ام مال خودم خواهد بود و هیچ کس نخواهد توانست آنرا از من بگیرد

خواهی دید

فکر میکنی قوی هستی، ولی ضعیف هستی

خواهی دید

گریه کردن با شکستی رضایت  بخش، به نیروی بیشتری نیاز دارد

من حقیقت را در کنارم دارم، در حالیکه تو فقط حیله و فریب را داری

بالاخره زمانی، به گونه ای خواهی دید

خواهی دید، خواهی دید، خواهی دید

اگر به خانه‌ی من آمدی

برایم مداد بیاور مداد سیاه

می‌خواهم روی چهره‌ام خط بکشم

تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم

یک ضربدر هم روی قلبم

تا به هوس هم نیفتم !

یک مداد پاک کن بده برای محو لب‌ها

نمی‌خواهم کسی به هوای سرخیشان

سیاهم کند !

یک بیلچه

تا تمام غرایز زنانه را از ریشه درآورم

شخم بزنم وجودم را . . .

بدون این‌ها راحت‌تر به بهشت می‌روم ، گویا !

یک تیغ بده ، موهایم را از ته بتراشم

سرم هوایی بخورد

و بی‌واسطه روسری کمی بیاندیشم !

نخ و سوزن هم بده ، برای زبانم

می‌خواهم . . . بدوزمش به سق

اینگونه فریادم بی صداتر است !

قیچی یادت نرود

می‌خواهم هر روز اندیشه‌ هایم را سانسور کنم !

پودر رختشویی هم لازم دارم

برای شستشوی مغزی !

مغزم را که شستم ، پهن کنم روی بند

تا آرمان‌هایم را باد با خود ببرد

به آنجایی که عرب نی انداخت

می‌دانی که؟ باید واقع‌بین بود !

صداخفه ‌کن هم اگر گیر آوردی بگیر !

می‌خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب

برچسب فاحشه می‌زنندم

بغضم را در گلو خفه کنم !

یک کپی از هویتم را هم می‌خواهم

برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد

فحش و تحقیر تقدیمم می‌کنند

به یاد بیاورم که کیستم !

تو را به خدا. . . اگر جایی دیدی حقی می‌فروختند

برایم بخر. . . تا در غذا بریزم

ترجیح می‌دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم !

سر آخر اگر پولی برایت ماند

برایم یک پلاکارد بخر به شکل گردنبند

بیاویزم به گردنم. . .

و رویش با حروف درشت بنویسم:

من یک انسانم

من هنوز یک انسانم

من هر روز یک انسانم




غاده السمان

شاعری از سوریه

از زیر سنگ هم شده پیدایم کن!

دارم کم کم این فیلم را باور می کنم

و این سیاهی لشکر عظیم

عجیب خوب بازی می کنند.

در خیابان ها

کافه ها

کوچه ها

هی جا عوض می کنند و

همین که سر برگردانم

                   صحنه ی بعدی را آماده کرده اند

از لابلای فصل های نمایش

                               بیرونم بکش

برفی بر پیراهنم نشانده اند

که آب نمی شود

از کلماتی چون خورشید هم استفاده کردم

نشد!

و این آدم برفیِ درون

که هی اسکلت صدایش می کنند

عمق زمستان است در من.

اصلا

از عمق تاریک صحنه پیدایم کن!

از پروژکتورهای روز و شب

از سکانس های تکراری زمین، خسته ام!

دریا را تا می کنم

می گذارم زیر سرم

زل می زنم

             به مقوای سیاه چسبیده به آسمان

و با نوار جیرجیرک به خواب می روم

نوار را که برگردانند

خروس می خواند.

*

از توی کمد هم شده پیدایم کن!

می ترسم چاقویی در پهلویم فرو کنند

یا گلوله ای در سرم شلیک

و بعد بگویند:

       " خُب،

                نقشت این بود"

گروس عبدالملکیان

مرا شبیه خودم مثل یک ستاره بکش!

شبیه من که نشد خط بزن دوباره بکش


مرا شبیه خودم در میان آتش و دود

شبیه چشم و دلم غرق صد شراره بکش


و بعد دست بکش بر شراره ام یک شب

بسوز و قلب مرا پاره پاره پاره بکش


و زخم های دلم را ببین و بعد از آن

لباس بر تن این قلب بی قواره بکش


بخند!خنده ی تو شعله می زند بر من

بخند و شعله ی من را به یک اشاره بکش


برای بودن من عشق را نشانه بگیر

و خط رد به تن هرچه استخاره بکش


ببین ستاره شدم با تو ای بهانه ی من

مرا شبیه خودم!مثل یک ستاره بکش!

دوست دارم بر شبم مهمان شوی

بر کویر تشنه چون  باران  شوی

دوست دارم تا شب و روزم شوی

نغمه ی این ساز پر سوزم شوی

دوست دارم خانه ای سازم ز نور

نام  تو بر سردرش  زیبا   ز دور

دوست دارم چهره ات خندان کنم

گریه های خویش را پنهان کنم

دوست دارم بال پروازم شوی

لحظه ی پایان و آغازم شوی

دوست دارم ناله ی دل سر دهم

یا به روی شانه هایت سر نهم

دوست دارم لحظه را ویران کنم

غم ، میان  سینه ام  زندان کنم

دوست دارم تا ابد یادت کنم

با صدایی خسته فریادت کنم

دوست دارم با تو باشم هر زمان

گر تو باشی،من نبارم بی امان

من نمی دانم و همین درد مرا سخت می آزارد 
که چرا انسان این دانا این پیغمبر 
 در تکاپوهایش چیزی از معجزه آن سوتر 
 ره نبرده ست به اعجاز محبت چه دلیلی دارد ؟
چه دلیلی دارد که هنوز 
مهربانی را نشناخته است ؟
 و نمی داند در یک لبخند 
 چه شگفتی هایی پنهان است 
من برآنم که دراین دنیا 
خوب بودن به خدا سهل ترین کارست 
 ونمی دانم که چرا انسان تا این حد با خوبی بیگانه است 
و همین درد مرا سخت می آزارد

گرچه میگویند شیشه احساس نداره 

                                                     ولی وقتی روی شیشه عرق کرده اتاقم مینویسم 

                      دوستت دارم 

                                               اشک میریزد.