شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

بنده طلعت آن باش که آنی دارد

شیوه حور و پری گرچه لطیف است ولی

خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد

تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی

گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

در حریم عشق نتوان دم زد از گفت و شنید

زآنکه آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش

تو را من چشم در راهم شباهنگام که میگیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمیکاهم تورا من چشم در راهم

دلفریبان نباتی همه زیور بستند

دلبر ماست که با حسن خداداد آمد

زیر بارند درختان که تعلق دارند

ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز

هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد

با خرابات نشینان ز کرامات ملاف

هر سخن وقتی و  هر نکته مکانی دارد

زان یار دلنوازم شکریست با شکایت

گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم

یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید

                                 شب را چه  کنم حدیث ما بود دراز

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست

راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش

 

 

شب تار است و ره وادی ایمن در پیش

آتش طور کجا موعد دیدار کجا ست

دارد این دل اصرار

که من امروز شوم بهر جهانی غمخوار

همه جا در همه وقت و همه را در همه کیش

چه کنم با دل خویش؟

ترسم که اشک درغم ما پرده درشود 

                                               وین رازسربه مهربه عالم سمرشود

گویندسنگ لعل شوددرمقام صبر

                                             آری شودولیک به خون جگرشود