دلـم چـه غـریـبـانـه سـکـوت مـی کـنـد

دلـم گـرفـتـه

تـنـهـاتـر از هـمـیـشـه ام

بـاز امــشـب آسـمــان بـر سـرم آوار شــد

کـاش مـی دانـسـتـی امـشـب بـغـض روی بـغـضـم مـی نـشـینـد

امـشـب بـاز تـنـهـا مـانــدم مـثــل هـمـیـشـه

حـالا دیـگـر بـه جـای آغـوش گـرم تـو خـاک سـرد قـبـرسـتـان را در آغـوش گـرفـتـه ام

آری ، مـن دیـگـر مـرده ام

زنـدگی در نـفـس هـایـم خـشـک شـد آنـگاه کـه نـگاه سـردت را حـس کـردم

زمـان مـی گـذرد

و افـسـانـه ی شـیـریـن بـا تـو بـودن بـه تـاریـخ پـیـوسـت

تـو بـرای رفـتـنـت بـهـانـه مـی خـواسـتـی

بـیـا ... ایـن بـهـانـه...

حــالا راحـت تـر بـروووو

دیـگـر دنـبــال دلـیـل و تـوضـیــح هـم بـرایــم نـبـاش ...

بـهــانـه را مـن بـه دسـتـت دادم ...

حالا دیگر همه چیز گردن من است...

تـو مـقـصـر نـیـسـتـی...

رفـتـنـی رفـتـنـیـسـت...

بــــرو ...

دلـم یـک موسـیـقـی آرام بـخـش مـی خـواهـد 

و پـرواز 

بـال هـایـم را برداشـتـه ام  مـی خـواهـم پـرواز کـنـم 

بـرای رفـتـن  

پـلـه لازم نـیـسـت 

پـلـه ها طـنـاب بیــن مـن و تـاریـکـیـنـد 

مـن هـمیــشـه تـنـهـایـم 

  هـیـچ دلـبـسـتـگـی ایـن دور و اطـراف نــدارم 


 ایـن روزهـا فـقـط خـودم هـسـتـم 
 
رهــا 

آزاد 

فـارغ از هـمـه چـیـز
 
حـتـی خــودم

●• کیـــــارش • ●

وقـتـی سـتـاره نـیـز
سـو سـوی روزنـی بـه رهـایـی نـیـسـت
آن چـشـم شـب نـخـفـتـه چـرا پـشـت پـنـجـره
بـا آن نــگاه غـمـگـیـن
ژرفـای آسـمـان را
مـی کاویـد
آنـگاه بـازمـی گــشـت
نـومـیـد
مـی گـریـسـت



●• کیـــــارش • ●

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه اندیشه ام اندیشه فرداست

وجودم از تمنای تو سرشار است

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز

خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز

رود آنجا که می یافتند کولی های جادو گیسوی شب را

همان جا ها که شب ها در رواق کهکشان ها خود می سوزند

همان جاها که اختر ها به بام قصر ها مشعل می افروزند

همان جاها که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند

همان جا ها که پشت پرده شب دختر خورشید فردا را می آرایند

همین فردای افسون ریز رویایی

همین فردا که راه خواب من بسته است

همین فردا که روی پرده پندار من پیداست

همین فردا که ما را روز دیدار است

همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست

همین فردا همین فردا

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

دل بی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است

به هر سو چشم من رو میکند فرداست

سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند

قناری ها سرود صبح می خوانند

من آنجا چشم در راه توام ناگاه

ترا از دور می بینم که می آیی

ترا از دور می بینم که می خندی و می آیی

نگاهم باز حیران تو خواهد ماند

سراپا چشم خواهم شد

ترا در بازوان خویش خواهم دید

سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد

تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت

برایت شعر خواهم خواند

برایم شعر خواهی خواند

تبسم های شیرین ترا با بوسه خواهم چید

و گر بختم کند یاری

در آغوش تو

ای افسوس

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

گـذشت آن روزهـا و تـنـهـا یـادی از آن مـرا زنـده نـگـه داشـتـه
امـشـب در ایـن تـنـهایـی بـا خـود بـه خـلوت نـشـسـتـه ام
لـحـظـه هـایـم هـمـه خـاکـسـتـری انـد
زخـمـهـای کـهـنـه ام دردآورتـر از هـمـیـشـه مـرا رنـج مـی دهـنـد
امـشـب آرزوهـای دیـروزم را مـرور مـی کـنـم
و تـمـام اشـکـهـا را در آغـوش خـواهـم گـرفـت ...

●• کیـــــارش • ●

حـس  غـریـبـی  بـر  ایـن  دیـوانـه  دل  مـی وزد

قـرن هـا  هـم  بـگـذرد  بـاز  غـبـار  کـهـنـه ی  انـدوه  بـر  ایـن خـانـه  مـسـتـولـی  اسـت

چـیـزی  تـغـیــیـر  نـخـواهـد کـرد  جـز  جـوانـیـم  کـه  رو  بـه پـایـان  اسـت ...





●• کیـــــارش • ●