من این جوابو واسه کسی فرستادم که این دو بیتی رو نوشتن

ای کاش دلم در پی دلدار نبود
از هجر تو محزون و از وصال شاداب نبود
تو رفتی و بعد تو دام غمگین است
ای کاش دلم پیش دل یار نبود

سلام

منو ببخشید که بدونه معرفی مزاحمتون میشم...

در جواب شعری که تو کلوب شاعرای گم نام نوشتین با یذ اینو بگم که ای کاشای زیادی تو ذنیا هست که اولش ادما واسه خودشون ذرست میکنن و بعدش جامعه وادماش واسه ادم درست میکنن...

ای کاش میشد زندگی را از سر نوشت

کاش می شد زندگی را خط کشید

کاش می شد نامه ادم را ز عالم خط کشید

کاش می شد خاطرات کودکی را زندگی را خط کشید

کاش می شد زندگی را نابود کرد

کاش می شد زندگی را همچو یک تابوت کرد

کاش می شد عشق را نابود کرد

کاش می شد شمع ان پروانه را خوموش کرد

رخ نغز و دل گرم و لب شیرین داری

گر کسی حسن یکی داشت تو چندین داری

دلربای من مرا تنها نخواهد هیچ گاه

هرکجا باشم خیالش بر دلم سر می زند

وقت رفتن وعده باز آمدن دادی مرا

یا مکن با وعده ای امیدوارم یا بیا

با خیال تو بسر بردن اگر هست گنه

باخبر باش که من غرق گناهم همه عمر

فقط خدا ز رقیبان تو را جدا بکند

عجب خیال خوشی کرده ام خدا بکند

دلنشان شد سخنم تا تو قبولش کردی

آری آری سخن عشق نشانی دارد

دوباره باز هم لرزیدی ای دل

برای من چه خوابی دیدی ای دل

گفتم به وصل رویت خواهم رسید روزی

گفتا که نیک بنگر شاید رسیده باشی

بیا ای ساقی میخانه عشق            دمی مستم کن از پیمانه عشق

گر از جام لبت یک جرعه نوشم          به عالم سر کنم افسانه عشق

اگر عاشق شدن یک گناه است

دل عاشق شکستن صد گناه است;)

یارب اندر دلش انداز ز من یاد کند

آید و جان ستم دیده من شاد کند

مرو از پیشم و عمری نگرانم مگذار

یا چو رفتی به امید دگرانم مگذار

من نه آنم که دو صد مصرع رنگین گویم

من چو فرهاد یکی گویم و شیرین گویم