به آج های پاک شده خودم دست می زنم

به جاده هایی که پر از منند

به این دو پای لعنتی که نمی خواهند به خورشید برسند

سوار اسب عقاید

بالا می آورم

روی قواعد

روی کلمات

وکنار علامتهایی شبیه سئوال 

سکوت می کنم

و اگر سرفه ای یا عطسه ای کردم

و دی اکسیدسمی لهجه از آن متصاعد شد

برمن خرده نگیرید

چرا که به اصالت بیمارم

و جملات را اگر از آخر می خوانم

تفاوتی ندارد

برای کسی که جز سکوت اختیاری ندارد.

نمی دانم ولی احساس ما را ، کسی در بی کسی های خودش کشت -

کسی که با حضور دست سردش ، به آیین جدایی می زند مشت -

کسی که بر غبار شیشه آن شب ، نوشت از سردی فام سر انگشت -

کسی که انتهای غصه هایش ، ندارد حسرت آیین زرتشت -

کسی که با حضور سبز سبزش ، بلور زندگی شاید کند رشد -

کسی که بد شنید و خوبیم گفت ، همو که کرده است دیگر به من پشت -

سلام/ دوست عزیزم اولا باید به شما به خاطر بیان استوارتان تبریک گفت. شما می تونید صاحب سبک مخصوص خودتون بشید. اما اگر منو ببخشید باید عرض کنم که اندکی کلام فروغ در بیان شما تاثیر گذاشته که البته این فی نفسه بد نیست اما اگر این تاثیر همیشگی شود شما را از سبک خاص خودتون دور میکند. من بر این عقیده ام که لازم است شما مقداری هم به ادبیات کلاسیک توجه کنید. قالب، بیان و محتوا ی نو شعر ما را نو میکنه و این نو شدن هم زمانی تآثیر گذار است که سنت خود را بشناسیم/ با آرزوی توفیق و سربلندی برای شما

.

 

بی حوصله كه میشوم

- از خودم

- از ساعت  - گلدان عهد قاجار روی میز

از سید محمد و آئینه تمام قدش

و كلیك روی لینكهایی كه به تو میرسد .

از همه تقدیم و احترام و استدعا میكنم ها متنفر میشوم .

چند روز باید از تولدم كم كنم تا بفهمم قمر در عقربِ كجای روی زهره افتاده !

.

.

عجب خطی داشت استاد وقتی می نوشت  :

« هوای حوصله ام ابریست »

.

بیست و نمیدانم چندم مهر نو میشوم

نو شدنم مبارك

به افتخار همه بی حوصله گی ها

                                          هیپ هیپ، هورا