طلوع این همه خوشی به ناخوشی میرسد

مرگ فرا می رسد

یکی ز زود مردگان به چاه ویل می رود

دگر کسی یاد ما به محفلی نمی برد

سه سگ به قبر روبرو چو باد زوزه می کشند

در این بقل به صبح و شام گرز به خاک می زنند

پرندهای ندیدهام به جز جغد شوم شام

که شب به صبح ناظر است به التهاب این عذاب

دگ مرا یاوری نمانده است

نه مادری ،نه سروری،نه نوکر و برادری

چرا مرا میزنند در ای جهنم سیاه

که خود به نیک ساخته ام،ولی کن با ریا

در آن خلوت خودم جه کارها کرده ام

چه زود مرا می برنند به آن سیاه چال ظال

به مو برند،به پا کشند، سه سنگ بر سرم زنند

مرا به سیخ می کشند ،به روی آتشم برند

بسوخته پوست من،نزغ شده جلود من

در انتظار یک شفیع چقدر جیغ می زنم

نه کس مرا صدا زند ،نه من کسی جز خدا

که هیچ جای بخششی نگذاشتم،مگر عذاب

مخلدم،رو سیاه،بمانده ام به انتظار

خدا کند کسی ز زود باوران مرا نیک صداکن

فاتحه ای یاد کند

که گر خدا ز ذکر او مرا به یاد آورد

 (آسا)

(شعر از خودم  لطفا نظر خود را بگویید.)