نخستین رمان ترجمه شده از «ولادیمیر ناباکف» رمان مشهور «لولیتا» است. هرچند به دلیل نام «ذبیح الله منصوری» بر پیشانی این ترجمه، احتمالاً «لولیتا»ی فارسی را باید متنی بی ارتباط با رمان «ناباکف» دانست. این «لولیتا»ی ایرانی سال ها قبل اولین بار به صورت پاورقی در یکی از مجلات منتشر شد. سال ها بعد «درس هایی درباره ادبیات، ناباکف با ترجمه «پرویز داریوش» منتشر شد که مجموعه یی بود از مقاله ها و در واقع حاصل آنچه «ناباکف» به عنوان استاد ادبیات تدریس کرده بود و جالب اینجاست که این مقالات در معنای متعارف نقد آکادمیک به هیچ وجه «استادانه» نیستند و حتی گاه در برابر آن گونه از نقد آکادمیک لحنی موضع گیرانه دارند. از جمله آنجا که «ناباکف» در نقد هوشمندانه اش از «مادام بواری» به استادان فسیل شده یی که از «مادام بواری» به دلیل مطابقت نداشتن برخی موقعیت های داستانی اش با واقعیت خرده می گیرند، سخت حمله می کند. بعدها «درس هایی درباره ادبیات روس» ناباکف را فرزانه طاهری ترجمه کرد که آن هم شامل مقالاتی خواندنی بود، این بار فقط درباره نویسندگان بزرگ کلاسیک روس و همین جا باید یادی هم بکنیم از مقاله اش درباره «مسخ» کافکا که همراه با ترجمه خود این قصه و باز هم با ترجمه «فرزانه طاهری» منتشر شد. اما آنچه از «ناباکف» خیلی دیر به ایران رسید، رمان هایش بود. از آن «لولیتا» نه چندان مربوط به «ناباکف» که بگذریم، تا سال ها رمانی از او به فارسی ترجمه نشد و اولین ترجمه هم که ترجمه «احمد میرعلایی» از «آتش رنگ پریده» بود، مجوز چاپ نگرفت. بعدترها «دعوت به مراسم گردن زنی»اش ترجمه و منتشر شد و بعد «ماشنکا» و با این دو ترجمه طلسم رمان های «ناباکف» شکست. مجموعه یی از قصه های کوتاهش ترجمه و منتشر شد. همچنین «خنده در تاریکی» و «زندگی واقعی سباستین نایت»اش هر دو با ترجمه «امید نیک فرجام» و «پنین» و «دفاع لوژین»اش با ترجمه «رضا رضایی» منتشر شدند و با این حال هنوز چند رمان مهمش ترجمه نشده باقی مانده اند. ترجمه «میرعلایی» از «آتش رنگ پریده» هنوز هم منتشر نشده و از «لولیتا» هنوز ترجمه مطمئنی وجود ندارد.