عشق پدیده ای آموختنی ست .

هر چیزی آمدنی یه روزی هم میرود . اما آموخته ها همیشه با آدمی می مونه .

میدونم با یک جمله و یا ختا چند جمله نمیشه عشق رو توصیف کرد ... چون عشق فراتر از این حرفهاست .

 اما میخوام بگم باید عشق رو بشتاسی تا بتونی عاشق باشی یا حتا معشوق ...

 دم زدن از عشق و عاشقی خیلی آسونه اما عاشق ما ندن خیلی سخته .

پس اسم هر حسی رو نمیشه عشق گذاشت ... اگر روزی احساسی قلبت تو در برگرفت و فکر کردی عاشقی ... برای چند لحظه چشمهاتو ببند و فکر کن او بی رحمانه ترکت کرده و ببین باز هم میتونی دوستش داشته باشی / یا فکر کن او سخت بیمار و رنجور یا روان پریش است بازهم میتونی دوستش داشته باشی /برای لحظه ای او را غیر انچه که دوست داری ببین و اگر دیدی بازهم می تونی دوستش داشته باشی انوقت عاشقی ...

 اینکه باید عشق رو آموخت ... چون عشق به تو میگوید در همه حال تو عاشقی و برای عشق و عاشقی شرط نمیذاری .معشوقت رو هرجور که باشه قبول داری .البته عشقی میتونه پایدار باشه بر اساس احساس و منطق باشه ...

 چون با نبود یکی از این دو حس یقین بدون عشقت کامل نیست

عشق ناغافل پیداش میشه همه ی زندگی آدمو تحت تاثیر خودش قرار میدا

بیتا جان حق با شماست . وقتی بخواد بیاد دیگه به هیچ اهمین نمی ده.

من مطمئنم که اموختنی نیست. شاید بشه بهش امدنی گفت.

یه مزاحمه شیرین که تمام زندگی آدمو درگیر می کنه .

عشق نه سواد داره نه چشم داره

وقتی میخواد بیاد سرشو میندازه میاد تو و هیچ تابلویی رو نگاه نمیكنه

عشق تا نباشه کهنمیشه اموختش و تجربه اش کرد .

 پس اول باید باشه و بعد ادم باهاش دست و پنجه  نرم کنه