آیا موافقید و این طومار را امضا می کنید؟

آیا به دوستان آشنایان نیز توصیه می کنید آن را امضا کنند؟

مردم شهرستان دامغان در طول انقلاب و پس از آن در سال­های دفاع مقدس، همچون تمامی ملت ایران، با تقدیم شهدای گلکون کفن برای اعتلای ایران اسلامی بهایی سنگین داده­اند که از این حیث بر خود می بالند. فرهنگ کهن و ادب اسلامی معاصر دامغان، بستر پرورش بزرگانی چون آقا میرزا معلم دامغانی که در این دنیا نیستند و نیز بزرگوارانی که اکنون زنده اند و راضی به بردن نامشان نمی شوند، شده است که پیمودن راهشان خواسته ما از درگاه حق تعالی است.

اکنون و پس از گذشت دو دهه از پایان جنگ، مردم خود را در میان افزون طلبی و شرارت­های خانوادگی و گروهی می­بینند و بی­تفاوتی یا ناتوانی مسئولین بومی و غیر بومی در میادین قضایی و انتظامی، مردم را بر آن داشته که حفظ امنیت را از عهده ایشان خارج ببینند. اشاعه فرهنگ خود محوری در برقراری امنیت اجتماعی و عدم اعتماد به نیروهای امنیتی از سویی و افزایش قدرت سوداگران مرگ و اشرار منطقه از سویی دگر ثمره این فاصله بین مردم و مسئولین بوده است. اعمال قانون تنها برای مردم ضعیف است و آنان که قدرت و سرمایه دارند خود را استثنا کرده اند. اشاعه مصرف مواد مخدر و مشروبات الکلی بین جوانان به حدی است که امروز دغدغه بسیاری از خانواده­هاست و می­رود که به بی بندوباری­های بعدی هم بینجامد. در این برهه از زمان تنها پناه مردم و تنها گوش همواره شنوایی که امید به یاری او داریم، استعانت از درگاه پروردگار متعال است. راه چاره را در آن دیدیم که آن مقام معظم را در آنچه می­گذرد مخاطب نامه­ای قرار دهیم که گویی بسیاری از مسئولین ما آموخته­اند انجام وظیفه وقتی میسر است که مرجعی ذی­صلاح آن را پیگیری کند. و از شما عاجزانه خواهشمندیم در این باره با چاره­اندیشی حکیمانه خود ما را یاری فرمایید تا همچنان از زندگی زیر پرچم قدرتمند اسلام و صلح طلبی آن برخوردار بمانیم.