مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاکـــــــــــ

چنـــــــــدروزی قفسی ساخته اند از بدنمــــ....

صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه

در شهر یکی کس را هشیار نمی بینم

هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه

هر گوشه یکی مستی دستی زده بر دستی

وان ساقی سرمستی با ساغر شاهانه

ای لولی بربط زن تو مست تری یا من

ای پیش تو چو مستی افسون من افسانه

از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد

در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه

چون کشتی بی لنگر کژ میشد و مژ میشد

وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه


گفتم که رفیقی کن با من که منت خویشم

گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه

گفتم : ز کجایی تو؟ تسخر زد و گفت ای جان

نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه

نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل

نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه

من بی دل و دستارم در خانه خمارم من

یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یا نه

تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت می

زین وقف به هوشیاران مسپار یکی دانه

بـــاز آمدم بـــازآمدم، از پیـــش آن یار آمدم

               در من نگر در من نگر بهر تو غمخوار آمدم

 شـــاد آمدم شـــاد آمدم، از جمــــله آزاد آمدم        

                    چندین هزاران سال شد تا من به گفتار آمدم

  آنجــــا روم آنجــــا روم، بالا بدم بالا روم       

                                     بازم رهان بازم رهان كاین جا به زنهارآمدم

 من مرغ لاهوتی بد م، دیدی كه ناسوتی شدم  

                                        دامش ندیدم ناگهـــــان در وی گرفتار آمدم

      من نور پاكم ای پسر، نه مشتی خاكم مختصر

                          آخر صدف من نیستم من در شهـــوار آمدم

             ما را به چشم سر مبین، ما را به چشم سر ببین

                                      آنـــــجا بیا ما را ببین كانـــجا سبكبار آمدم

به نظرم یکی از شورانگیزترین غزلیات مولاناست

متن کاملش از اینجا قابل مطالعه است

www.Akharinfereshte.mihanblog.com/post/34

من ز سلام گرم او آب شدم ز شرم او             وز سخنان نرم او آب شوند سنگ ها

 زهر به پیش او ببر تا کندش به از شکر          قهر به پیش او بنه تا کندش همه رضا                                  

آب حیات او ببین هیچ مترس از اجل                 در دو در رضای او هیچ ملرز از قضا

سجده کنی به پیش او عزت مسجدت دهد            ای که تو خوار گشته ای زیر قدم چو بوریا

سلام دوستان

خاک چه دانست که او گوهر گوینده بود                           آب جه دانست که او غمزی غمازه بود

بند بگسل باش آزاد ای پسر

                                چند باشی بند سیم و بند زر

گر بریزی بحر را در کوزه ای

                               چند گنجد قسمت یک روزه ای

کوزه چشم حریصان پر نشد

                               @};- تا صدف قانع نشد پر دور نشد@};-

یک نشان آنک ز سودای لب آب حیات                                  هر زمانی بزند عشق هزار آتش و نفت

کار من اینست که کاریم نیست

عاشقم از عشق تو عاریم نیست

تا که مرا شیر غمت صید کرد

جز که همین شیر شکاریم نیست

در تک این بحر چه خوش گوهری

که مثل موج قراریم نیست

بر لب بحر تو مقیمم مقیم

مست لبم گر چه کناریم نیست

در جنبش اندرآور زلف عبرفشان را

در رقص اندرآور جان های صوفیان را

خورشید و ماه و اختر رقصان بگرد چنبر

ما در میان رقصیم رقصان کن آن میان را

لطف تو مطربانه از کمترین ترانه

در چرخ اندرآرد صوفی آسمان را

باد بهار پویان آید ترانه گویان

خندان کند جهان را خیزان کند خزان را

بس مار یار گردد گل جفت خار گردد

وقت نثار گردد مر شاه بوستان را

هر دم ز باغ بویی آید چو پیک سویی

یعنی که الصلا زن امروز دوستان را