خیلی وقتا می‌شنویم كه میگن نظارت در سینمای ایران وجود نداره ولی این یه عبارت گمراه كنندس چراكه این عبارت یعنی كه با درست كردن سیستم نظارت و روی كار آمدن چنتا آدم كه سرشون به تنشون بیرزه مشكل حله، مشكل همین جاست كه این نظارت وجود داره و  بسیار سفت و سخت‌ هم وجود داره فیلمساز ما فقط باید فیلمایی رو بسازه كه مد نظرسیاست گذاران و مدیران اجرایی در نظام سینمایی کشور قرار داره، فضایی تعریف می‌شه كه تنها در محدوده اون باید حركت كرد نظارت جهت‌دهی شده‌ای كه نه تنها تو نباید پاتو از این سیاست‌ها بیرون بزاری كه باید در راستای این سیاست‌ها حركت كنی. در این سیستم قطعاً سینماگرانی كه دغدغه‌ی سینمایی دارن و تو سینما هدفی جز خود سینما ندارن، نمی‌تونن اون چیزی كه تو سینما دنبالشن و می‌خوان به تصویر بكشونن رو نشون بدن، كار نمی‌كنن.  همین مسأله باعث می‌شه كه هر چند وقت یه بار می‌شنویم به عناوین مختلف از صحنه سینما خارج می‌شن. در این شرایط در دسته اول سینماگرانی می‌تونن كار كنن كه دغدغه‌هایی دارن كه به بنیان سیاست‌های دولت ضربه وارد نمی‌كنه. در دسته دوم سینماگرانی كه به فكر یه كاسبی در سینما می‌گردن و فكرشون فقط متمركز فروش گیشس و دسته سوم دسته‌ای هستند كه مأمور تبلیغ در راستای اهداف سیاست‌ گذاران و مدیران دولتن.

در اینكه سلیقه اكثر افراد جامعه سلیقه‌ی چیپیه شكی نیست ولی ما نمی‌تونیم این توقع رو از جامعمون داشته باشیم كه همه سینمارو دوست داشته باشن و تو سینما دنبال یه دید تخصصی یا یه فكر خاص از یه كارگردان بگردن. كاری كه باید انجام بشه اینه كه سلیقه سینمایی اكثریت جامعه جهت‌دهی بشه به اون سمتی كه می‌تونه در قالب هنر بگنجه و نه صرفاً هنر ناب و خاصی كه دغدغه افراد كمی از جامعه رو تحت پوشش قرار می‌ده كسایی كه سینمارو به عنوان یه هنر ناب تلقی می‌كنن و به هیچوجه براشون سینما جنبه تفریح و وقت‌گذرونی نداره . حلا كه اكثر جامعه سینما براشون تفریحه نباید این تفریح به ابتذال بینجامه كه این تفریح هم كم كم فر اموش بشه.

و این موضوع رو می‌خوام بیان كنم كه یك دید شخصی به سینما هم می‌تونه خیلی هنرمندانه باشه و نمی‌شه گفت صرفاً كسی كه فقط به سینما به عنوان هنر نگاه می‌كنه، می‌تونه كاركردهای هنرمندانه سینمارو بیان كنه، خیلی وقتا یه دید شخصی می‌تونه خیلی هنرمندانه تر از یه دید تخصصی باشه.

من فكر می‌كنم در حال حاضر سینمای ایران به شكل بیمارگونه‌ای به سمت ابتذال كشیده شده این ادعا از اینجا شكل می‌گیره كه اكثر فیلم‌های روی پرده كمدی‌های جلفی هستند كه هیچ نشانی از سینما توشون دیده نمی‌شه . خب این می‌تونه درنظر اول گواه این مسأله باشه كه فیلمساز به دنبال فروش فیلمه و فقط  چشمش به گیشس. ولی اتفاقی كه می‌اوفته اینه كه این فیلم‌ها هم، از نظر فروش در وضعیته نابسامانی به سر می‌برند كه این مسأله رو در استقبال مخاطب عام هم می‌شه دید. همچنان بسیاری از فیلم‌هایی كه شاید بشه گفت در قالب سینمای فرهنگی اجتماعی هستن هم نمیتونن در گیشه موفق باشن. این معضل می‌تونه نشان دهنده این باشه كه فیلمسازی در ایران دیگه به شكل یك هنر نیست و به طرز وحشتناكی به یك شغل بازاری تبدیل شده و این دست فیلمسازا  فقط و فقط برای فرار از فیلمسازی هنری دست به ساخت اینگونه فیلم‌های چیپ و بازاری می‌زنند.