بحث جالبیه.

من فعلا تنها چیزی که به فکرم می رسه، سکانس پایانی فیلم حرفه خبرنگاری است. البته می دونم که باید بیشتر توضیح بدم ولی الان دیگه چیزی نمی تونم اضافه کنم.

آنتی كرایست ساخته فون‌تریه

 خشونت در فیلم پلان به پلان افزایش پیدا می‌كنه تا سكانس پایانی كه به مرگبار ترین شكل خود نشون داده می‌شه.یه ایده فوق العاده و یه نمای اسلش كه تمام سلولای بدنتو به درد می‌یاره

من شخصاً خیلی وقت بود كه ایجوری از دیدن خشونت در یه فیلم لذت نبردم لذتی كه ماه‌ها ذهنمو درگیر كرد.

ضمناً MRS Dalloway به شما پیشنهاد می‌كنم اگه این فیلمو ندیدین حتماً ببینید!!! 

http://www.cloob.com/profile/blog/one/username/arastoo_sabz77/logid/1489528/redirectkey/c8e3785e4afca45b35594f4ff56bf974c998ed63

چیزی که برام لذت بخشه همیشه این مرز باریک عشق و نفرت بوده ،عشقایی که بدبختی می آرن ترسناکن و پر از احساسات مازوخیستی و سادیستی .... از این جهت شاید کمدی رمانتیکا رو نشه تو این گروه دسته بندی کرد و لی فکر می کنم در نهایت در لایه های زیزین همشون یه تلخی گزنده است معمولا اونها در مورد عشقایی هست که به زبون نمی آد این حرکت روی همون ومرز باریک عشق و نفرته  انگار مرد داستان خودشم نمیدونه دوست داره یا از زنه متنفره  و در نهایت آخرش هر دو طرف به نظرم از زور خستگی تسلیم می شن نمونه اش یک شب اتفاق افتاد که فیلم مورد علاقه منه نمی شه دیدو ازش لذت نبرد

استاد پکین پا یه شاهگار کوچولو و جم و جور داره به اسم گریز که برام حتی از این گروه خشن و سر آلفردو گارسیا رو بیارید عزیز تره  بازم حرکت رو مرز عشق و نفرته که پشت دزدی از بانک قایم شده و پر از جزییئات کار شده است مثل نگاه معرکه استیو مک کویین وقتی بعد از آشپزی دستاشو با لباس زنش پاک میکنه و اینا همه ختم می شه به اون صحنه عاشقونه وسط کوپه های آشغال

همیشه فکر میکردم عشق های خاموش خاور دوری نمی تونن همچین چیرزی به خوبی نشون بدن ولی اپیزود دست  ون کاروای از فیلم اروس هم همین خاصیتو داره اینجا ماجرای خیاطیه که برای زن مورد علاقه اش که یه فاحشه است لباس می دوزه

 

نمی دونم اسم خاصی داشته باشه یا نه اما یکی از راههای انجام دادنش اینه که بازیگرها رو جلوی پرده سبز یا آبی فیلمبرداری کنی و بعدا تصویر رنگی اونا رو روی پس زمینه سیاه و سفید بندازی. یعنی پرده ی آبی یا سبز جای خودش رو به تصاویر سیاه و سفیدی که می خوای استفاده کنی می ده: دو لایه مختلف تصویری که یکی سیاه و سفید و یکی رنگیه.

اگه بخوای تکنیک رو به طور عملی امتحان کنی می تونی با دوربین موبایل، صفحه ی آبی تلویزیون و ویندووز مووی میکر دقیقا مراحل کار رو بازسازی کنی.

نماها و فضای   فیلم sin city برایم لذت بخش بود .

حس گناه و انتقام جویی در این فیلم ملموس بود و حداقل من به عنوان یه بیننده كاملآ فضای فیلم رو درك كردم و احساس میكنم استفاده از این تكنیك برای به تصویر كشیدن این روایت كاملآ بجا و دلچسب بود....

البته نمیدونم اسم این تكنیك (سیا سفید رنگی) چیه؟؟؟؟و دوست دارم بدونم......

اگه كسی میدونه لطفآ توضیح بده.....!!!!!!!!!

میلاد جان من عنوان لذت رو برای این بكار بردم كه افرادی كه سینما براشون صرفاً  تفریح و لذت بردن  از تصاویره  هم تو بحث شركت كنند و درباره لحظه‌های فراموش نشدنی تصویری ذهنشون صحبت كنند. در صورتی كه تحت تأثیر قرار گرفتن خیلی خط كشی شدس و نمی‌تونه همه نوع لذت رو شامل بشه قطعاً بارها برای تو هم پیش اومده كه از یه سكانسه اسلش لذت بردی ولی تحت تأثیر اون قرار نگرفتی. درواقع سینما برای تو جایی برای تخلیه افكار سادیستی و یا مازوخیستیته.پس فقط صرف تحت تأثیر قرار گرفتن ملاك نیست و دوست دارم بحث خیلی كلی تر از این باشه!

به هرحال ممنونم كه بحث رو شروع كردی و در بحث شركت می‌كنی

 

یکی از لذت بخش ترین فیلمهای زندگی من فیلم هفت دیوید فینچر است.

من چند روز پیش یک بار دیگر "آخرین تانگو در پاریس" رو دیدم. نمی دونم می تونم بگم لذت بردم یا نه. به نظرم فیلم خیلی بروتالیه. بازی ها و رنگ و روی فیلم فوق العادست. به خصوص رنگ دیوارهای خانه. 

سینما پارادیزو... آن جایی که مادر و پسر درددل می گویند و مادر از حسی که وقت قفل کردن در بعد از نبودن پسرش داشته... از اینکه همیشه حس می کرده کسی را پشت در جا گذاشته و دلش به درد می آمده...
نمی توانم دقیق توضیح بدهم چرا ولی فکر می کنم نک پیکان این گفته مادر به سمت هنر گرفته شده که در اینجا اختصاصا سینماست...