منم با نظر میاد ر درباره اینكه الان بهترین گزینه برای صحبت كردن می‌تونه «لطفاً مزاحم نشوید» باشه موافقم. چون كه فیلم‌هایی از این دست كمتر ساخته می‌شه. اكثر فیلم‌ها به دنبال یه قصه عاشقنه و صرفاً یك قصه عاشقانه و یه پایان هالیوودی و یا حتی یه پایان غیرهالیوودی كه الان خیلی مد شده می‌گردن. 

 فیلم لطفاً مزاحم نشوید فقط به دنبال ایجاد خلق موقعیت‌های جدیده و مخاطب رو با یك فضای جدید روبرو می‌كنه كه خود این خلق موقعیت، جسارت یك كارگردان رو می‌رسونه و مهمترین شاخصه این فیلم به نظر من دوری از هرگونه زیاده‌گویی و دنبال نكردن یه قصه خطیه و تنها برای فیلمساز ایجاد لحظه‌های خاص  با یه دید خاص اهمیت داره كه این شاخصه سینمای مدرن و نشان دهنده یك فیلمساز مدرنه.

خب سامان جان مثل اینکه خودت استارتش رو زدی 

خب با تمام نکته هایی که گفتی موافقم 

اما می خوام به سوالی که بعد از دیدن فیلم که جناب غرقی پرسیدند و من هم پرسیدم  که البته فرصت نشد و حرفها انقدر زیاد بود که فرصت نشد ادامه بدم 

در مورد انتخاب کارگردان برای شیوه روایت که روایت عکس بود

به نظرم در این مورد می شه گفت داستان ضعیف اون کارگردان رو وادار به این انتخاب کرد تا بتونه حداقل تعلیقی ایجاد کنه که مخاطب رو تا پایان فیلم نگه داره و همچنین نوگرایی رو در سینمای ایران وارد کنه اما غافل از اینکه هر کاری آدم خودش رو می خواد در ضمن دیگه دست کارگردان از سه چهار تا سکانس اول به اون ور رو شده و نقطه ضعف این فیلم که کارگردان فراموش کرده که فیلم باید بسازه نه موزیک ویدئو ....فعلا همینا رو یادم هست 

با همین فیلم صداها شروع کنیم.

خلاصه داستان :

در یک آپارتمان قتلی اتفاق میوفتد و داستان از دیده قاتل .و همسایهای دیگر نشان داده میشود.یکی از همسایها مردی است که در کار تهیه صدا برای تبلیغات تلویزیونی است .هنگام جرو بحث با زنش صدای همسایه ی طبقه ی بالای را میشنود.

همسایه دیگر که یک دختر تنهاست.دوستش برای بازدید از او به خانه اش آمده و اتفاقی صدای دعوا و جروبحث همسایه را میشنود.

خوب در مورد عنوان بندیش زیاد حرفی ندارم بزنم.

در مورد خوده فیلم به جرات میتونم بگم یکی از کم رمقترین فیلمهایی بود که تا حالا دیدم.

اینکه دو همسایه ی دیگر چه تاثیری در روند قتل و کلا چه تاثیری در کل داستان داشتند نامعلوم است!!

دیالوگهای فیلم نه تنها در حد سریال های تلویزیونی سطح پایین بود بلکه هیچ تاثیری در روند داستان هم نداشت.

و در آخر موضوعی که همه دوستان (کسانیکه با من به سینما آمده بودند) در موردش اتفاق نظر داشتند این بود که چه دلیلی داشت که داستان از آخر به اول تعریف شود.

فیلمبرداری فیلم خوب بود.ولی فرقی است بین سکانسهای بدون کات در سینمای کشورهای دیگر با کشور ما.

در سکانسی که آقای "میکاییل شهرستانی" با تلفن در حال صحبت کردن است.دوربین از اطاقی که او نشسته بدون کات تا اطاق دیگر او را همراهی میکند.ولی در این سکانس هیچ  بازیه خوب  و قابل قبولی از آقای شهرستانی  دیده نمیشود.معمولا در سکانسهای بدون کات است که بازی خوب هنرپیشگان نمایان میشود مثل فیلم "طناب" یا سکانس افتتاحیه ی فیلم "Snake eyes" با بازی عالیه "نیکلاس کیج" ...

قصدم مقایسه نیست ولی در حد فیلمهای ایرانی بازهم بازی خوبی برای چنین صحنه ی رو انتظار داریم.

اون موضوعاتی که تو ذهن خودم بود رو گفتم ...بقیه دوستان هم میتونن نظرشون رو در مورد این فیلم همینجا  بنویسند.