دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس

                                                             که چنان زو شده ام بی سروسامان که مپرس

تا  توانی  رفع  غم  از  چهره  غمناک  کن

در  جهان گریاندن آسان است ، اشکی پاک کن

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد........... آنکه یوسف به زرناصره بفروخته بود

یار مرا، غار مرا، دیده به منقار مرا...........یار تویی، غار تویی، خواجه اگه دار مرا

(با صدای استاد ناظری تصور کنید، لطفا

من بی می ناب زیستن نتوانم................... بی باده کشید بار تن نتوانم

( نی نی خوشگلم، این شعری که نوشتی، از کی هستش؟ خیلی به دل میشینه، مثل خودت

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند...... چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند

در وسعت شب چراغ بودن کم نیست

یک پنجره تا عشق گشودن کم نیست

در وصف سپیده بعد از آن ظلمت شب

هفتاد و بیت را سرودن کم نیست