تا به تو افتدم نظر ،چهره به چهره رو به رو
شرح دهم غم فراق ، نکته به نکته مو به مو

شکست از موج این کشتی نه خوبی ماند و نه زشتی

                                                          شدم بی خویش و خود را من سبک بر تخته ای بستم

وقت است کز فراق تو و سوز اندرون

                          آتش در افکنم به همه رخت و پخت خویش

دل را زخود برکنده ام با چیز دیگر زنده ام

                                       عقل و دل و اندیشه را از بیخ و بن سوزیده ام

یار ما چون گیرد آغاز سماع

قدسیان بر عرش دست افشان کنند

دل آشفته نگیری خرد خفته نگیری

                            تو بدان نرگس خفته همه بیدار فریبی

مرا یک درم بود برداشتند

در ره عشق از آن سوی فنا صد خطر است

                                      تا نگویی که چو عمرم بسر آمد رستم

دل از من برد و روی از من نهان کرد
خدا را با که این بازی توان کرد

مردم چشمم بخون آغشته شد

                            در کجا این ظلم بر انسان کنند

 دل زدستم رفت و جان هم
بی دل و جان چون کنم

یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن

                                      ترسم که بوی نسترن مست است هوشیارش کند

شد خزان گلشن آشنایی...

                        بازم آتش به جان زد جدایی...