| عناوین بحث ها | ارسال کننده | پاسخها | بازدید | بروز رسانی | اولویت | |
|---|---|---|---|---|---|---|
|
|
663
|
3857
|
91/3/4 (12:54)
|
|
||
|
|
484
|
9246
|
91/3/4 (13:03)
|
|
||
|
|
50
|
861
|
91/3/3 (22:58)
|
|
||
|
|
204
|
1134
|
91/3/3 (22:57)
|
|
||
|
|
56
|
262
|
91/2/8 (01:23)
|
|
||
|
|
86
|
1405
|
91/1/31 (21:54)
|
|
||
|
|
14
|
230
|
90/12/23 (23:11)
|
|
||
|
|
240
|
2835
|
90/12/1 (18:02)
|
|
||
|
|
8
|
109
|
90/11/27 (23:08)
|
|
||
|
|
4
|
48
|
90/10/27 (11:23)
|
|
||
|
|
108
|
2260
|
90/10/16 (09:27)
|
|
||
|
|
3
|
80
|
90/10/14 (23:39)
|
|
||
|
|
1461
|
10829
|
90/8/17 (20:56)
|
|
||
|
|
163
|
2314
|
90/5/24 (19:21)
|
|
||
|
|
0
|
8
|
90/4/26 (14:55)
|
|
||
|
|
1
|
22
|
90/3/25 (19:03)
|
|
||
|
|
9
|
101
|
90/2/27 (15:55)
|
|
||
|
|
3
|
26
|
90/2/21 (01:01)
|
|
||
|
|
4
|
73
|
89/6/2 (02:31)
|
|
||
|
|
1
|
22
|
89/5/31 (02:01)
|
|
تن بی جان تو در سینه ی خاک
به نهالی که در این غمکده تنها ماندست باز جان می بخشد
قطره خونی که به جا مانده در ان پیکر سرد
سرو را تاب و توان می بخشد...
باری اگر روزی كسی از من بپرسد
"چندی كه در روی زمین بودی چه كردی؟"
من، میگشایم پیش رویش دفترم را
گریان و خندان، برمیافرازم سرم را
آنگاه میگویم كه بذری نو فشانده است
تا بشكفد، تا بر دهد، بسیار مانده است
در زیر این نیلی سپهر بیكرانه
چندان كه یارا داشتم در هر ترانه
نام بلند عشق را تكرار كردم
با این صدای خسته شاید خفتهای را
در چارسوی این جهان بیدار كردم.
من مهربانی را ستودم
من با بدی پیكار كردم
"پژمردن یك شاخه گل" را رنج بردم
"مرگ قناری در قفس" را غصه خوردم
وز غصهی مَردم شبی صدبار مُردم.
شرمنده از خود نیستم گر چو مسیحا
آنجا كه فریاد از جگر باید كشیدن
من با صبوری بر جگر دندان فشردم
اما اگر پیكار با نابخردان را
شمشیر باید میگرفتم
بر من نگیری، من به راه مهر رفتم
در چشم من، شمشیر در مشت
یعنی كسی را میتوان كشت!
در راه باریكی كه از آن میگذشتم
تاریكی بیدانشی بیداد میكرد
ایمان به انسان شبچراغ راه من بود
شمشیر دست اهرمن بود
تنها سلاح من درین میدان سخن بود.
شبهای بیپایان نخفتم
پیغام انسان را به انسان بازگفتم
حرفم نسیمی از دیار آشتی بود.
در دل شعله و دود
می شود خوشه ی پروین خاموش!
پیش خود گویم عهد خود رایی و خود کامی است
عصر خون اشام است که درخشنده تر از خوشه ی پروین سپهر
خوشه ی اشک یتیمان وییتنامی است....
اگر ماه بودی به صد ناز , ــ شاید ــ
شبی بر لب بام من می نشستی .
و گر سنگ بودی , به هر جا که بودم ,
مرا می شکستی , مرا می شکستی !
دل مشتاق و آرزومندم
به هوای تو بال و پر می زد
مرغ وحشی دمی قرار نداشت
پنجه از یاس ، بر جگر می زد
