دلم می خواست ،یکبار دگر او را کنار خویش می دیدم

به یاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره می ماندم،

دلم یکبار دیگر ،همچو دیدار نخستین، پیش پایش دست و پا می زد.

.

.

دلم می خواست:دست عشق چون روز نخستین-

هستی ام را زیرو رو می کرد!

دلم میخواست عشقم را نمیکشتند

صفای آرزویم را-که چون خورشید تابان بود-می دیدند

چنین از شاخسار هستی ام آسان نمی چیدند

گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی کردند.

رفتم به کنار رود

سر تا پا مست

رودم به هزار قصه می برد زدست

چون قصه درد خویش با او گفتم

لرزید و رمید و رفت و نالید و شکست

از ان با دخترم بازی نکردم                که مرگ سخت جان همبازیم بود!

(( دوستت دارم )) را

من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام !

.............................................

تو هم، ای خوب من ! این نكته به تكرار بگو !

این دلاویزترین حرف جهان را، همه وقت،

نه به یك بار و به ده بار، كه صد بار بگو !

« دوستم داری » ؟ را از من بسیار بپرس !

« دوستت دارم » را با من بسیار بگو .......

نام تو مرا همیشه مست می كند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعر های ناب

چرا از مرگ میترسید؟

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید؟

به من یک تار مو دادی امانت

امنت داره این یک تار مویم

و

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه...

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم    همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم    شدم آن عاشق دیوانه که بودم