دلم کافر شد و گفتم خدا تو

بهشت زندگانی را صفا تو

غم پنهان خود را با که گویم

تو با من بی من و من بی تو با تو

عاشق

باچمن درد دل آغاز نمود         اینچنین لب به سخن باز نمود

گفت آن دلبر بی مهرووفا          دوش می گفت به جمع رفقا

دراین جشن به دامان چمن         هركه خواهد كه برقصدبامن

ازبرایم شده گر از دل سنگ       كندآماده گلی سرخ وقشنگ

چه كنم من كه دراین دشت ودمن    گل سرخی نبود وای به من

در همین جا به سر شاخه بید      بلبلی حرف جوان را بشنید

دید بیچاره گرفتار غم است       سخت افسرده ز رنج و علم است

گفت باید دل  او شاد كنم           روحش از قید وغم آزاد كنم

رفت تا بادیه ها پیماید              گل سرخی به كف آرد شاید

جستجوكردفراوان چه سود     كه گل سرخ در آن فصل نبود

هیچ گل در همه گلزار نبود        جز یكدانه گلبرگ سفید

گفت ای مونس جان یارقشنگ      گل سرخی زتوخواهم خون رنگ

هرچه باید كنم تسلیمت                بهترین نغمه كنم تقدیمت

گفت ای راحت دل ای بلبل            آنچنانی كه تو میخواهی گل

قیمتش سخت گران خواهد بود       راستش قیمت جان خواهد بود

بلبلك آمده بود آن همه راه             بود از مهنت عاشق آگاه

گفت برخیزكه جان خواهم داد         شرف عشق نشان خواهم داد

گفت گل سینه به خارم بفشار         تاخلد در دل پرخون تو خار

ازدلت خون چو براین برگ چكید   گل سرخی شود این برگ سپید

سرخ مانند شقایق گردد               لاله گون چون دل عاشق گردد

تاسحرنیز در این شام دراز         نغمه ای ساز كن از آن آواز

شب هواخوش همه جامهتاب است   این چنین آب و هوا نایاب است

بلبلك سینه خود كرد سپر              رفت سرمست درآغوش خطر

خارآن گل همه تیزو خون ریز      رفت اندر دل او خاری تیز

سینه را داد برآن خار فشار          خون دل كرد بر آن شاخه نثار

برگ گل سرخ شد از خون دلش    مهر بود آری در آب و گلش

شد سحربلبل بی رنج و نوا             دیگر از درد نمی کرد ندا

جان به لب سینه ی دل چاک زده    بال و پر در خس و خاشاک زده

گل به کف در دل خون غلط زنان    سوی ماوای جوان گشت روان

عاشق زار در اندیشه یار               بود تاصبح همانجا بیدار

بلبل افتاد به پایش جان داد             گل به ان سوخته حیران داد

هرکه می دید گمانش گل بود            پاره های جگر بلبل بود

سوخت بسیار دلش از غم او          ساعتی داشت به جان ماتم او

بوسه اش داد و وداعی                 کرد برداشت گل افتاد به راه

دلش آشفته بود از بیم و امید          رفت تا بر در دلدار رسید

بنمودش چو گل خوشبو را           دخترک کرد ورانداز اورا

قد و بالای جوان را نگریست      گفت افسوس پزت عالی نیست

گر چه دم میزنی از مهرو وفا     جامه ات نیست ولی در خور ما

پشت پا بر دل آن غم زده زد      خنده بر عاشق ماتم زده زد

تعنه ها بود ز هر لبخندش         کرد پرپر گل و دور افکندش

وای ازعاشقی و بخت سیاه        آه از دست پری رویان آه

مگر چشمان ساقی بشكند امشب خمارم را

مگر شوید شراب لطف او از دل غبارم را

بهشت عشق من در برگریز یادها گم شد

مگر از جام می گیرم سراغ چشم یارم را

به گوشش بانگ شعر و اشك من ناآشنا آمد

به گوش سنگ میخواندم سرود آبشارم را

به جام روزگارانش شراب عیش و عشرت باد

كه من با یاد او از یاد بردم روزگارم را

پس از عمری هنوز ای جان ، به یاری زنده میدارد

نسیم اشتیاق من ، چراغ انتظارم را

خزان زندگی از پشت باغ جان من برگشت

كه دید از چشم در لبخند شیرین بهارم را

من از لبخند او آموختم درسی كه نسپارم

به دست ناامیدی ها ، دل امیدوارم را

هنوز از برگ و بار عمر من یك غنچه نشكفته ست

كه من در پای او میریزم اكنون برگ و بارم را

تو نیستی که ببینی

تو نیستی که ببینی

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری ست !

چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست !

چگونه جای تو در جان زندگی سبز است !

□

هنوز پنجره باز است.

تو از بلندی ایوان به باغ می نگری.

درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها

به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر

به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند.

□

تمام گنجشکان

که در نبودن تو

مرا به باد ملامت گرفته اند;

ترا به نام صدا می کنند!

هنوز نقش تورا از فراز گنبد کاج

کنار باغچه

زیر درخت ها

لب حوض

درون آینه ی پاک آب می نگرند

□

تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده ست.

طنین شعر نگاه تو در ترانه ی من.

تو نیستی که ببینی چگونه می گردد

نسیم روح تو در باغ بی جوانه ی من.

□

چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید

به روی لوح سپهر

تو را چنان که دلم خواسته است ساخته ام!

□

چه نیمه شب ها - وقتی که ابر بازیگر

هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر

به چشم همزدنی

میان آن همه صورت تو را شناخته ام !

□

به خواب می ماند

تنها به خواب می ماند

چراغ آینه دیوار بی تو غمگینند

تو نیستی که ببینی

چگونه با دیوار

به مهربانی یک دوست از تو می گویم

تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار

جواب می شنوم.

□

تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سر بی اندوه بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی دل رمیده ی من

به جزتو یاد همه چیز را رها کرده ست.

□

غروب های غریب

در این رواق نیاز

پرنده ساکت و غمگین

ستاره بیمار است

دو چشم خسته ی من

در این امید عبث

دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است.

تو نیستی که ببینی!

"فریدون مشیری"

بی تو مهتاب شبی باز از ان کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

این شعر مشیری از همه زیباتره:

اگر ماه بودم به هر جا  که بودم

سراغ تو را از خدا میگرفتم

وگر سنگ بودم به هر جا که بودی

سر رهگذار تو جا میگرفتم

اگر ماه بودی به صد ناز شاید

شبی بر لب بام من می نشستی

وگر سنگ بودی به هر جا که بودم

مرا میشکستی مرا میشکستی...