شاعر از کوچه ی مهتاب گذشت

لیک شعری نسرود

نه که معشوق نداشت

سال ها بود که دگر

.

.

.

کوچه مهتاب خیابان شده بود...

"برگرفته از یک دوست"

 

 

تو به آسانی سر خوردن اشکی رفتی

من ولی  سخت با درد دلی وا ماندم

تو دگر خاطره ای حتی محو یادت نیست

من ولی خاطره ی آن شب ، هر شب  خواندم

تو ز یادت بردی کوچه و من را ای یار

من ولی با کوچه ی خاطره ها جا ماندم

شبی از کوچه گذر کردم و ناگه دیدم

با غریبه ای نشته ای و دل سوزاندم...

 

صمیم

 

 

 

بی تو طوفان زده ی دشت جنونم

صید افتاده به خونم

تو چه سان می گذری غافل از اندوه درونم؟

بی من از كوچه گذر كردی و رفتی

بی من از شهر سفر كردی و رفتی

قطره ای اشك درخشید به چشمان سیاهم

تا خم كوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی

نگهت هیچ نیافتاد به راهی كه گذشتی

چون در خانه ببستم‏ ‏‏‏،

دگر از پای نشستم ،

گوییا زلزله آمد ،

گوییا خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همه ی شهر غریبم

بی تو كس نشنود

از این دل بشكسته صدایی

بر نخیزد دگر از مرغك پر بسته نوایی

تو همه بود و نبوی

تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من؟

كه ز كویت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل ،

به تو هرگز نستیزم

من و یك لحظه جدایی ؟

نتوانم ، نتوانم

بی تو من زنده نمانم .