« دوستت دارم » را

من دلاویزترین شعر جهان یافته ام!

حیران ز شتاب لحظه های گذرا

درمانده به پیچ و تاب بس چون و چرا

" نقاش ازل بهر چه آراست مرا "

این هستی ، این حیات ، این دنیا چیست

این ماه ، درخت ، خاک ، آورده ی کیست

این جان ز کجا آمده این تن ز کجا

این آمدن از کجاست ، رفتن به کجا

بر صفحه ی دفترش فروریخت سخن :

" اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

وین حل معما نه تو خوانی و نه من

هست از پس پرده گفتگوی من و تو

چون پرده برافتد ، نه تو مانی و نه من "

تو به من گفتی از عشق حزر کن....

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بیابان بوده از روز نخست

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است

جام دریا از شراب بوسه خورشید لبریز است،

جنگل شب تا سحر تن شسته در باران،

خیال انگیز !

ما، به قدر جام چشمان خود، از افسون این خمخانه سر مستیم

در من این احساس :

مهر می ورزیم،

می بینمت هنوز به دیدار واپسین

گریان در امدی که فریدون خدا نخواست

غافل که من بجز تو خدایی نداشتم

اما دریغ و درد نگفتی چرا نخواست؟؟؟

دلم می خواست عشقم را نمی کشتند

صفای آرزویم را که چون خورشید تابان بود میدیدند

چنین از شاخسار هستی ام آسان نمی چیدند

گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی کردند.

تنهاتر از همیشه

جام می ام  تهی ست

جام غمم پر است

وز جام دل مپرس

کاین جام را به سنگ صبوری

شکسته ام!!

شعر از خدا چرا صدا نمی رسد!!!!!خیلی خفن