اولین کاری که کردم این بود که مطمئن بشم عکس من تو کیف کفشدوزک هست یا نه... همینجوری اشک ریختم و چمدونشو آماده کردم واسه سفر. خداییش سخته ها... اوایل باهاش شوخی میکردم که تو که نباشی دیگه 12 تا لیوان بغل سینک کثیف ولو نشده... همینطوری گوشه و کنار خونه ظرف کثیف نمیبینی. ماشین لباسشویی هفته ای فوقش سه بار روشن میشه عوض هر روز. دمپایی حموم دیگه خیس نیست که مجبور بشم دمپایی دستشویی رو ور دارم. فقط میمونه حوله حموم که دیگه هرچی زنگ بزنم هیچ کس نیست بدو بیاد حوله بده دستم. اما الان یجور دیگه است. دلم میخواد همینطوری راه بره و خونه رو کثیف کنه منم پشت سرش جمع کنم اما فردا شب تنها نخوابم بن کفشدوزک. من اصلا تا سرمو زیر گردنش قایم نکنم خوابم نمیبره. الان 4 ساله عادت کردم بخوابم زیر گردنش بع اون منو بذاره سر جام... اصلا حتما باید بوی کفشدوزک تو بینیم باشه تا خوابم ببره. باید وقتی نفس میکشه نفسهاش بخوره تو صورتم. الهی بگم کی چی بشه الان.. دلم گرفته...

اونجا بره کی چمدونشو باز کنه؟ موقع برگشت کی ببنده براش؟ کی لباساشو جمع و جور کنه؟ کی با کتک بفرستش بره صورتشو شیو کنه؟ اه تف به این زندگی!!! اصلا وابستگی خیلی بده... آدم آسایش نداره... دلم میخواست الان اینجوری نبودم. خوب سفره دیگه ... همه میرن؟ مگه این نفر اوله؟

امروز میگفت پاشو بیا بریم میوه بخریم! گفتم تو که نیستی... گفت خوب تو که هستی... نمیدونم چرا اصلا بدون اون آب خوردنم هم نمیاد... تو دلم گفتم چه دل خوشی داره ها!!! یعنی اصلا انگار نه انگار که من بدون اون میمیرم؟ یعنی نمیدونه هنوز؟ بعد خودمو دلداری دادم... گفتم اونم دلش واسه من شور میزنه...

آقا جون من دیگه مونیتورو نمیبینم... فینم میاد حسابی از بس گریه کردم... برین پی کارتون... اعصاب ندارم الان میزنم بلا ملایی سرتون میارما