دفترم رو که باز می کنم همین که خودکارمو می ذارم روی کاغذ دفترم نمی دونم چه حسیه شروع می کنه دستم خود به خود به نوشتن

می گن وقتی می تونی بنویسی که خیلی نزدیک به خدا باشی یعنی دلت خیلی صاف و ساده باشه توی نوشتنم این دل هستش که فرمان میده خیلی قشنگه چیزایی که مال دلن

و خوش به حال اونایی که آسمون دلشون هیچ وقت ابری نیستش

لااقل غم وغصه ای نداران ولی آخه اینجور آدمایی ام کم پیدا میشه آدما همشون یه گمشده دارن یه گم شده ای که هرآخر هفته ممکنه برسه

الان که سر سجاده ام دارم اینا رو می نویسم یه بغض سنگینی نمی ذاره نفس بکشم دلم خیلی گرفته یعنی عصرای جمعه دل آدما خیلی میگیره و بی

بهونه اشکاشون می ریزه با خودم میگم آخه خدا تا کی انتظار تا کی اشک و ناله . چشمای خیس منتظری که هر جمعه با یه دسته گل نرگس چشاش به راه و بیراهه هاست

نشسته کنار همین جاده دلتنگی و بازم انتظار توی همین نا انیدیها انگار یکی داد میزنه که صبر داشته باش اتنظار همیشگی نیست

ولی دلم باز قانع نمیشه بازم گله وشکایت فقط و فقط یه دل خوشی اونم اینه که شاید این جمعه بیاید شاید.............

ولی وقتی مه همین جمعه ام میاد و نمی یاد قلبم خسته تر از همیشه میشه

انگار که قلبم یواش یواش ذوب میشه طوریکه احساس میکنم

قلبی دیگه واسم نمونده.............