نوشته هفتم مهرماه 1386

از : کرگدن خودم

 

بنشسته بر سرزمین بلند ؛ مردی

 

 

چشمان زیبا و پر زمهرش ، تو را به سوی خود می کشاند از دور

به سویش همه روانند ، گاه می بینندش و گاه  نه

در کنار پیاده روئی که  هرروز عبور می کنید ؛ نشسته است و دفتری بر دستان رنجورش سنگینی می کند .

او نقاشی های دختر هنرمند و زیبایش را با شرح وصف ناپذیری به چشمان کم فروغ و عبوس مردمان رهگذر

سرمه آلود می کند .

نقاشی ها ؛ خورشید خانوم ها و دیگر خانوم های اهل کوچه های قدیم هستند اشراف و نا اشراف

اصیل و نا اصیل ؛ زیبا و قشنگ

و تو اما

از هایلند که به بیرون پا می نهی ، یا او را می بینی و یا نه

 

اگر او را دیدی ؛

بر اندام رنجور و بیمارش نگاه تلخ و تند خود را روانه مساز

در کنارش بنشین و به حرفها و آلامش ، گوش فرا ده

نقاشی های زیبا را با دقت و وسواس ببین ، بل که چشمانت  تر و تازه  شوند

فروغی بگیرند و نو تر به همه جهان بنگری از نوع انسانی اش

بااحترام نقاشی ای از او درخواست کن و چند برابر به او تقدیم کن به رسم انسانیت

او بیمار قهرمانی است که بر بیماری تلخ خود غلبه کرده است

او همچنان امیدوار است ، بر خلاف من و تو ؛ که نیستیم

به هیچ روی چشم او به کیسه پول شما نیست

او دوست دارد تو پاس بداری زیبائی های گذشته و فرهنگ پر ز زیبائی پیشینیان را

و دوست بدارید نقاشی های دختر فداکارش را 

فقط اینرا بدان

که نقاشی های دختر هنرمند ؛ از نقاشی سهراب سپهری ای که دارم ؛ گویا تر و زیبا تر است

باور کن .

 

و اگر او را تا کنون ندیدی

 

بدان که زیبا نیستی و به زیبائی ارج نمی نهی

همانند طاووس ها هستی که پایت را نمی بینی و فقط دوست داری بیکینگ پودر های اصل فرانسوی !!! را از

هایلند بخری و بمالی به صورتت !!! تا پف کنی و چشمانت تنگ تر شوند و دنیا را نبینی 

 

بهر روی ؛ چه از او نقاشی گرانقدری بخری یا نخری

چشمان زیبا و پر زمهر پدر

 با احترام  بدرقه راه شماست            

 

 

 

 

امیر پریزاد