ای مردم، بر شما از دو چیز بیشتر می ترسم، تبعیت از هوای نفس و زیاده آرزوها.

تبعیت از هوای نفس ، دادن افسار به دست دیوی است که جز به وادی ذلت رهنمونمان نخواهد شد و او (علی(ع) ) خود گفته است که : « تبعیت هوای نفس انسان را از راه حق باز می دارد و چه زیبا بیان حقیقت نموده است. و طولانی بودن آرزوها هم آخرت را از یاد انسان می برد.

بحث روی همین قسم است. این چه آرزوهائی است که آخرت را از یادمان می برد؟

شناختن آنها خود قلبی سلیم و دلی نورانی می خواهد .

مگر انسان بی آرزو می تواند زنده باشد؟ انسانی که آرزو نداشته باشد حرکت نخواهد داشت و تلاش او بیهوده جلوه خواهد نمود. انسان به امید زنده است. امید رسیدن به آرزوهائی که در دل خود جائی برای آنها باز نموده است.

اگر اینطور است پس چرا این قرآن ناطق، این مظلومترین همة اعصار فرموده است که : « و اَما طُولُ الاَمَلِ فَیُلنِسی الاخِرَه »

مشکل کار کجاست؟ آیا باید تمامی آرزوهایمان را در بقچه ای ببندیم و در کناری نهیم تا به یاد آخرت باشیم؟ آیا نمی توان هم مرگ را جلو چشم خود دید و هم آرزومند بود؟

و آیا نمی توان با آرزوهای بسیار به استقبال مرگ رفت ؟

* به ذهن این بنده گنهکار می آید که آرزوها دو دسته اند :

- دسته اول: آرزوهائی هستند که حلقه های زنجیر وابستگی به دنیا را محکمتر می کنند و انسان را بنده رذائل و دشمن فضائل می گردانند و طوق بردگی شیطان را در گردن انسان می نهند و رابطه اش را با خدا، با ملکوت اعلی و با معصومین علیهم السلام می گسلند.

آرزوهایی که توان رفتن از این دنیای مادی را از انسان می گیرند و وحشتناک ترین لحظات زندگی انسان را لحظاتی می گردانند که به یاد مرگ می افتد.

آرزوهائی که حب دنیا را در دل انسان جای می دهند و لذات مادی را در جلو چشم انسان بی اندازه بزرگ جلوه گر می سازند.

آرزوهائی که ...

- دسته دوم : آرزوهائی هستند که خود با آخرت در ارتباطند. آرزوهائی که جز با یاد آخرت و جز با عنایات «مالک یوم الدین» تحقق نمی پذیرند.

آرزوهائی که با بودن زندانی چون این تن خاکی اصلاً وقوع نمی پذیرند.

آرزوهائی که آمادگی و توان انسان را برای رفتن به دیار باقی بیشتر می کنند.

آرزوهائی که زاد و توشه لازم جهت این سفر پرخطر را از خدا طلب می نمایند.

آرزوهائی که ...

* آنچه مسلم است دسته اول از آرزوها ، آخرت را از یاد انسان می برند.

انسانیکه به دنیا چسبید و دنیا را مکان اقامت یافت، دیگر توان گذر از آن را نخواهد داشت و دوست دارد که هر جا می رود دنیای خود را با خود ببرد و این امری است نشدنی، و او فقط باید اعمال خود را از این دنیا با خود ببرد و نه بیشتر.

- ولی دسته دوم از آرزوها انسان را با مرگ مأنوس می کنند، با روز جزا پیوند می دهند. حساب و کتاب را به یاد انسان می آورند و …

و حتماً منظور استاد فصاحت و بلاغت و اسوة تقوی و پرهیزگاری ، همان آرزوهای دسته اول است و این به قرینه اوله ادامه خطبه که درباره مرمت دنیاست ، صحیح می نماید.

-حال این سؤال پیش می آید که چه آرزوهائی باید داشت ؟ انسان بی آرزو توان انجام یک زندگی شاداب و پرتلاش و کوشش را نخواهد داشت، و ناگزیر است که ایده آل هائی را برای خود از متن تعالیم اعتقادی خود بیرون آورده و بصورت آرزو در آورد تا عامل حرکت او گردد. و در این میان تکلیف من بسیجی چیست؟ چه آرزوهائی باید داشته باشم تا دنیا را فراموش کرده و به یاد آخرت باشم و در عین حال شاداب و با طراوت تا آخرین لحظه حیات به انجام وظیفه مشغول باشم؟

خدایا در شناخت این آرزوها یاریم کن.

  « آمین یا رب العالمین »

                        برداشت از وبلاگ http://entezaremosafer.blogfa.com/