آهستگی

میلان کوندرا یکی از نویسندگان بزرگ قرن بیستم است، که به تفکر و کاوش در زندگی انسان و دغدغه های اصیل در زندگی می پردازد.رمان "آهستگی" یکی از رمانهای این نویسنده است.آهستگی به چه معناست؟ ورابطه ی لذت با آهستگی چگونه است؟... کوندرا در ابتدا به اصل لذت می پردازد و آن را از زبان نظریه پردازان بزرگ لذت تعریف می کند ...لذت را کسی می تواند احساس کند که رنج نمی برد... .انسان در کل لذت گراست وتمام کوشش های بشری در طول تاریخ برای رسیدن به لذت و احساس رضایتمندی از زندگی است،در این میان همیشه مشکلاتی بر سر راه بوده است از جمله تعریف لذت برای خود، چگونگی رسیدن به آن،نداشتن عواقب و رنج بعد از لذت و... یکی ازاین دغدغه ها همیشگی بودن و جاودانه بودن لذت است... چگونه لذت می تواند جاودانه شود؟ در جواب این سوال پای آهستگی به میان می آید در واقع آهستگی یک منطق و یک تلاش برای جاودانه کردن لذت است،و سرعت نقطه ی مقابل ان است، یک حالت جذبه، یعنی از استمرار زمان گریختن.

در جهان معاصر،با پیشرفت سریع تکنولوژی و ارتباطات، جامعه نیز تحت تاثیر این سرعت قرار گرفته است و عامه ی مردم در صدد سرعت بخشیدن به لذت هستند،حتی ماهیت لذت نیز تغییر می کند در واقع لذت آهستگی از میان رفته است و هدف در ارضای میل ها همان نقطه ی نهایی لذت است.هنرها واندیشه نیز سرعت مدار شده اند.در هنر، موسیقی کلاسیک جایش را به موسیقی های شلوغ و سریع راک و رپ می دهد،فیلمهای اکشن بازار سینما را بدست می گیرند.در واقع هنر به پایین ترین سطح ارزشی خود تنزل کرده است.               

نویسنده داستانی از یک نویسنده فرانسوی در قرن هیجدهم به اسم" روز بی فردا" را نقل می کند که مثالی است برای نمایش هنر آهستگی . همان طور از نام داستان بر می آید قرار است که یک روز(در واقع یک شب) جاودانی در کار باشد،که فردایی برایش نیست.در اینجا لذت مذکور لذت جنسی و فرایند عشق بازی است.مادام"ت" دختری که با به کار گیری فن آهستگی و هنر کلمات در طی یک دیدار شوالیه ای را وارد رابطه ای عاشقانه می کند و با زیرکی کامل همه ی اهداف، مناسبتها و اخلاقیات را حفظ می کند و به عشق بازی در سه مرحله و در اوج هیجان می پردازد.در واقع بدست آوردن لذت هر چه قدر هم نا متعارف و غیر ممکن و دارای عواقب باشد می توان با فن آهستگی، ممکن و جاودانه ساخت.

یکی دیگر از دلایل موثر بودن آهستگی، فراموش نشدن لذت و به یاد ماندن آن در خاطره است دلیل آن، رابطه مستقیم فراموشی با سرعت است،که نویسنده به آن پرداخته است.یعنی به همان اندازه که ما در دست یافتن به لذت تعجیل کنیم، به همان سرعت آن را فراموش می کنیم.

در زندگی روزمره ما با لذات سروکار داریم از پیش پا افتاده ترین لذات غریضی مانند خوردن و آشامیدن گرفته تا لذات متعالی مانند عشق و هنر. آیا ما سعی در لذت بردن از زندگی هستیم؟ آیا آن را به عنوان یک هدف نگاه می کنیم؟  و آیا سعی در جاودانه نمودن لذت هستیم و آیا آهستگی را رعایت می کنیم؟