انرژی جنسی تنها انرژی موجود انسان است که در چاکرای اول به صورت غیر فعال باقی مانده و در حالت طبیعی از آن فقط برای سکس استفاده میشود.این انرژی در نهایت باید به صورت آگاهانه متحول گشته و تا چاکرای هفتم صعود کند که باعث روشن بینی می گردد.یکی از راههای متحول ساختن آن ،سکس آگاهانه میباشد که در واقع در دسترس ترین روش است.در این حالت، آگاهی از عمل سکس باعث رهایی از آن گردیده و انرژی امکان صعود پیدا خواهد کرد.

نه به این سادگی كه حدس زدی نیست اشو هم نمیگه من دارم تانترا رو براتون مستقیم نقل قول می كنم وگرنه اشو نیست. لطفا به اصل مقاله مراجعه كنید.

الان به كلوب اشو رفتم تا آن چند خط نقد رو پیدا كنم كه متاسفانه دانشمندان آن را پاك كرده اند .علت اصلی حذف یك نقد یا جواب شاید این باشد كه  از 1000 نفر عضو یك كلوب یكی نیست كه تصور كنه بت های ذهنی این مردم تیره روز كه سرانه سالانه مطالعه آنها فقط ماهی چند خط است ممكن است نقد پذیر هم باشند !یعنی وقتی كسی در این مملكت مشهور شد و كتابش چاپ شد و طرفدار پیدا كرد طبیعتا  از دید طرفدار آن تیره بخت مشهور  ، نقد ناپذیر می شود و هاله ای از تقدس دور او را فرا می گیرد كه مگر اصلا می شود اشو و كوئیلو و كاستاندا و كوندرا و هر محصول ادبی دیگری عیب و ایراد هم داشته باشد؟! نه چنین چیزی محال است.درست می گویند. محال است وقتی یك ایرانی به اشو . كاستاندا و هر نویسنده دیگری علاقه مند شد آن شخص كوچكترین عیب و ایرادی پیدا كند.تصور اینكه اشو یا هر كس دیگری كه من دوستش دارم اشتباه هم بگوید از آن سخنان ابلهانه كینه توزانه نا رواست.

اینكه ارسطو در باره استادش افلاطون كه از هر چیزی در این جهان بیشتر احترامش را داشت می گوید :" من افلاطون را بسیار دوست دارم اما حقیقت را از افلاطون بیشتر دوست دارم " در ایران و جهان سوم كه پرستش بت های ذهنی از نان شب واجب تر است حرفی بی معنی و باور نكردنی است .مگر می شود من اشو را بسیار دوست داشته باشم اما باور كنم كه اشو تمام حقیقت نیست؟! اینكه خواجه نصیر می گوید "خدایا به آنكس كه عقل نداده ای چه داده ای؟" سخنی بسیار با معنی و تاریخی یست.

 

در كلوب اشو نمونه های از اشتباهات آشكار نوشته های اشو را ذكر كردم تصور می كنم مقاله از سكس تا سامادی بود .از سكس تا سامادی یكی از آثار مشهور اشو است كه اگر كسی نداند این اثر برای كیست شاید تصور كند نویسنده از طریقت چیزی نشنیده و یقین كرده تنها راه رسیدن به آرامش و رهایی درست سكس كردن و درباره سكس درست فكر كردن است!

من چند بار هم از اقای خاتمی مترجم اثار اشو كه در هند زندگی می كنند  درباره تناقضات اشكار سخنان اشو سوال كردم كه متاسفانه جوابی نشنیدم.خیلی هم مایلم در كلوب اشو بحثی درباره چرایی جنسی بودن افكار اشو و اشتباهات كلامی او در حضور ایشان تشكیل شود.

جناب وحدت وجود

منظورم این بود كه 1 - تعاریف اساسی و كلاسیك و قاطع از مراقبه وجود دارد 2- در سخنان اشو تناقضات و اشتباهات منطقی متعددی وجود دارد كه از ارزش كلام او بسیار می كاهد.

سلام دوستان

مهیار عزیز

میتونین در مورد جمله ای که زیر اون خط کشیده شده بیشتر توضیح بدید؟

در مورد بحث:خدای اسلام خدایی ذهنیست که ریشه در تاریخ و اسطوره ها داره!و هیچ گونه ارتباطی با مفهوم خدا در طریقت های شرقی یا صوفیانه نداره. این حرفارو کسانی میزنن که میخوان نه سیخ بسوزه و نه کباب!و باعث میشن این وسط خودشون بسوزن!!!

پیمان عزیزم

شما از تکثر تعاریف و دیدگاه ها و تعاریف از مدیتیشن گفتید  بحثی نیست من هم کسی را می شناسم که رسما دلایلی می آورد که با نوعی مواد محرک و روان گردان حالتی وکیوم در ذهن ایجاد می کند که اساتید مراقبه با 50 سال تجربه ایجاد می کنند و اسم آنرا مراقبه می گذارد و کافی است که شما دلیل بیاورید که مثلا با ماده NX17 نمی توان مراقبه کرد و این یک شرط بیرونی توهم زاست تا او هم دلایلی برای شما بیاورد چیزی توهم بار تر از مفهوم خدا برای بشر از نظر توهم نجات یافتگی وجود نداشته است و تاریخ نشان داده هیچ معتاد به مواد توهمزایی به خاطر خدابا بویینگ به آسمانخراش نزده  یا با کمربند انتحاری به میان جمعیت نرفته است و یا جنگ های مذهبی خونبار راه نینداخته است و تو حق نداری درباره آسیب رساندن مواد توهمزا به ذهن سخنی بگویی و از این داستان ها اما

 

اما من از وحدت بنیادی تعاریف در مراجع رسمی مراقبه همچون بودیسم و تائوئیسم سخن گفتم . برای من که با 2500 سال تجربه اساتید مراقبه بودایی و ذن و تائو که اساسا کار دیگری جز مراقبه و مطالعه در طریقت آنها اهمیت اساسی نداردو اصلا مراقبه برای آنها و در تخصص آنهاست آشنا هستم تعریف یک سخنور با سخنانی به غایت شبه برانگیز و پراشتباه مثل  شخص شخیص اشو چه اهمیتی دارد؟ چه رسد به روحانی و اشخاصی که الان به اسم استاد مراقبه در حال تخریب خود و دیگران هستند و اصلا صلاحیت نظر دادن در باره مراقبه را ندارند !یعنی اینکه چیزی که برای یک مراقبه گر حرفه ای اهمیت دارد تعریف و کردار اساتید مسلم و اسطوره های مراقبه مثل بودا و بودیدارما پیشوای ذن است نه اشخاص دیگر مانند اشو و کریشنا مورتی که بیشتر  یک روشنفکر معنوی و یک مصلح معنوی هستند تا یک استاد مراقبه مانند ماهاریشی .

 جدا یعنی من اینقدر جاهل هستم که تعریف بودا و لائوتسه از مراقبه را رها کنم و به تعریف کسی مثل اشو که شرم دارم او را حتی با دایزن دشی مارو مقایسه کنم اهمیت دهم؟! نه ظاهرا اینقدر جاهل نیستم. 

 

نتیجه : این که در مراقبه هر کسی برای خودش سازی می زند که با دیگر سازها همخوان نیست پس حقیقت نزد همگان است را رها باید کرد .زیر نظر یک استاد که نماینده یک طریقت کهن است  مراقبه باید کرد.

از طرفی جواب  این سوال که آیا نماز  نوعی مدیتیشن است ؟ این است که   نماز مدیتیشن نیست اما شاید نوعی از مدیتیشن باشد!!کسانی که کمی با علم منطق آشنا هستند منظور منو به خوبی درک می کنند.ببر از گربه سانان است اما گربه نیست.

پس هر چیز که آرامش بده  مدیتیشن نیست.مدیتیشن در طریقت های اصلی و پویای جهان همواره 1- تعریف 2- روش 3- هدف مشخص و دقیق دارد .

تبصره : امیدوارم از لحن تندم درباره اشو حدس زده باشید که چقدر نه از دست اشتباهات مسلم اشو  در سخنانش بلکه از عقل گرد بسیاری از طرفداران او در پذیرش دربست سخنان او که نتیجه یکی از افکارش به فحشا کشیدن زنان جهان سومی مثل ایران است متعجبم.

 

و درود بر پیمان که گفت : من با مهیار كاملاً موافق و در عین حال كاملاً مخالفم . چون اگر می گفت من با تمام سخن مهیار دربست موافقم حتما احساس می کردم حرف های کاملا درستی نزده ام.

 

مراقبه سخت است خیلی سخت اما نتیجه ای خارق العاده دارد : تسلط بر ذهنی که بر شما مسلط است.

سلام

 

ببخشین، این دو سه روز اصلاً دل و دماغ هیچ كاری رو نداشتم. اینه كه دیر جواب دادم.

 

من با مهیار كاملاً موافق و در عین حال كاملاً مخالفم.

 

كاملاً موافقم چون می دونم كه متاسفانه ما آدم ها خیلی راحت خودمون رو گول می زنیم.  به جای دل دادن و سخت كار كردن، ادای اون رو در میاریم. خودمون رو به نوعی با ادا و اطوارامون، تكرار نظریه های قشنگی كه توی كتاب ها خوندیم و ... دل خوش می كنیم. و در مقابل به طور اصولی از زیر كار جدی (كه می تونه مراقبه، تهذیب نفس، خود سازی، ریاضت و ... باشه) در می ریم. خداییش چند تا از ما حاضریم زندگی شاهانه و زن و بچه مون رو ول كنیم و بریم دنبال حقیقت؟ در مقابل همه مون استاد بحث و جدل و فضل فروشی هستیم. به جای تلاش در جهت تحقیر و تضعیف نفس خودمون، با گرفتن یك ژست فاضلانه، به نوعی دیگرون رو تحقیر و تضعیف می كنیم. در نهایت هم نفسی كه قراره با مجاهده و مراقبه از بین بره رو فقط و فقط تقویت می كنیم. من خودم استاد نماهای زیادی رو دیدم، كه زیر نقاب ادعاهای معنویشون، كلی دروغ و نیرنگ و جبن و ریا جمع كرده بودن. اینه كه از نظر من، همه باید در مرحله ی اول با خودمون صادق باشیم. و بدونیم كه برای پیشرفت در معنویت باید تلاش كنیم نه چیز دیگه ای...

 

 

در عین حال، من با بحث بر سر الفاظ و واژگان، همیشه مخالف بودم و هستم. برای من معنا مهمه و نه واژه. آرامش روح از نظر من، اگه به اون چیزی كه من و مهیار دنبالش هستیم اشاره كنه، هم ارزش واژه های چون موكشا، نیروانا، ساتوری و ... است. هیچ دلیلی هم نمی بینم كه كسی صرف به كار بردن واژه های تخصصی مكاتب شرقی، سرخ پوستی و یا اسلامی، در سطح معنوی بالاتری قرار داشته باشه. اتفاقاً فكر می كنم وقتی كه پای معنویت در میان باشه، الفاظ و تركیب های شاعرانه مناسب تر هستند تا بحث های تخصصی و واژه های فنی. واژه های فنی برای شیمی و فیزیك و مكانیك اتومبیل خیلی خوب و به جا هستند. البته خداییش توی مثلاً ترمودینامیك هم كسی هنوز دقیقاً نمی دونه مثلاً انتروپی یعنی چی. اینه كه استادان ذن بیش تر نقاش و خوش نویس و شاعر بوده اند، تا فیزیك دان و شیمی دان. عارفان خودمون هم بیش تر شاعر بوده اند تا فیلسوف و منطق دان و صرفی و نحوی.

 

 

از طرف دیگه، كلیه ی تعاریف ارایه شده در مكاتب معنوی گوناگون، به نوعی بازتاب اصول و قواعد اولیه ی پذیرفته شده در همون مكتب هستند. به همین دلیله كه می بینیم، با معیار های روش مراقبه ی ویپاسانا، ذن مردوده. با معیار های سوتو ذن، رینزای ذن مردوده. با معیار های تی ام، هر روش دیگه ای كاملاً و اصولاً مردوده و ... بعد هم سرو كله ی كریشنا مورتی پدا می شه و همه چیز رو (تمامی سنت ها، تمامی روش ها، تمامی تكنیك ها، تمامی استادان و ...)  با هم مردود اعلام می كنه. این كاملاً طبیعیه. می شود مراقبه را آن چنان تعریف كرد كه هر چیزی رو در بگیرد (رویه ی اشو) و می شود مراقبه را چنان تعبیر كرد كه هیچ كدام از این ها را شامل نشو د (رویه ی كریشنا مورتی). حد فاصل این دو تعریف و تحدید، می توان بی نهایت تعریف داشت كه هر كدام تنها یك یا دو روش را در بر گیرد (مثال خیلی خوبش تی امه). از نظر من، دیدگاه و معیار مهیار هم جایی در این وسط قرار می گیره. اینه كه روش های شرقی و به ویژه بودایی تایید می شه، و نماز و عبادت مردود. روش فلان آخوند هم باز در این بازه قرار داره: نماز مورد تاییده، مدیتیشن های شرقی مردود ... این تعاریف دلبخواه رو می شه تا ابد ادامه داد.

 

 

من شخصاً در پیش رفت معنوی سه چیز رو مهم می دونم كه به ترتیب اهمیت عبارتند از:

 

 

1- قابلیت خود فرد

2- دانایی و توانایی استاد

3- تكنیك و روش

 

 

فرد اگه قابل باشه، با یك استاد معمولی (حتی بدون استاد و در بدترین حالت با یك استاد دروغین) و با یك تكنیك آبكی هم پیش رفت می كنه. اگر هم نباشه، بودا و لائو تسه و ماهاویرا و شانكارا و گورو نانك و موسی و عیسی و محمد هم نمی تونن براش كاری كنن. به قول حافظ:

 

 

گوهر پاك بباید كه شود قابل فیض

ورنه هر سنگ و گلی، لولو و مرجان نشود ...

 

 

سوامی ساتیاناندا ساراسواتی در كتاب كندالینی یوگا (جلد هشتم مجموعه  كتاب های دانشگاه یوگای بیهار) ده روش رسیدن به روشن بینی را فهرست كرده است. تعدادی از این روش ها (كه من اكنون به یاد دارم) از این قرارند:

 

 

1- روشن بینی با تولد (به وجود آوردن طفلی كه از بدو تولد در آگاهی كیهانی به سر برده و روشن بین باشد).

 

 

2- استفاده از گیاهان خاص (این روش بایستی فقط زیر نظر یك استاد كامل اجرا شود، در غیر این صورت به محملی برای استفاده از مواد مخدر تبدیل می شود)

 

 

3- مانترا (كه فقط هنگامی كه توسط یك استاد ارایه شود كارایی دارد)

 

 

4- فنون پر رمز و راز ارتباط جنسی (كه به آن تانترای دست چپ می گویند. البته متاسفانه این روش هم معمولاً به یك كلاه شرعی برای فحشا بدل می شود)

 

 

5- ریاضت

 

 

6- ...

 

 

7- ...

 

 

8- ...

 

 

9- ...

 

 

10- روش رضا و توكل.

 

 

در روش آخر، كه به گفته ی سوامی ساتیاناندا ساراسواتی، به قدرت روش های دیگر هم هست، فرد با این ایده ی خالصانه كه اگر قرار است به روشن بینی برسم، پس می رسم، هیچ كاری نمی كند ... و معمولاً هم به روشن بینی می رسد ... البته خلوص نیت مهم ترین عامل این روش است.

 

 

در بوداییسم هم رسیدن به روشن بینی می تواند بر اساس نیروی خود و نیروی دیگری (جی ریكی و تا ریكی) باشد. البته مثلاً در روش ذن، استفاده از نیروی خود اصل است و نه نیروی دیگری ...

 

 

پاراماهانسا یوگاناندای معروف، توضیح می دهد كه اگر كسی بتواند فقط 24 ساعت كاملاً و در تمامی لحظات عاشق خداوند باشد، پس از گذشت این زمان به اشراق می رسد! خداییش برای خود من، یك عمر مراقبه راحت تر از 24 ساعت عاشق خدا بودنه!

 

 

در دیدگاه های خاص ماهاریشی ماهش یوگی فقید هم در زمینه راه های مختلف رسیدن به اشراق (فیزیولوژیكی، روانی و ...) مطالب قشنگی وجود داره كه برای بعد می ذارم ...

 

 

اما درك من از درگذشت ماهاریشی: راستش من درك زیادی از زندگی خودم هم ندارم. یعنی واقعاً فكر می كنم باید روشن بین بشم تا به معنا و مفهوم زندگیم برسم ... قبل از اون هم هر دركی، در حقیقت یك نوع توهمه. تازه بعد از روشن بینی هم مطمئن نیستم كه هنوز در مورد مرگ خودم به یك درك درست و حسابی برسم (امپراتور از استاد ذن پرسید كه بعد از مرگ چه بر سر افراد روشن شده می آید؟ استاد پاسخ داد نمی دانم. امپراتور پرسید چرا نمی دانید؟ استاد گفت چون هنوز نمرده ام!). پس درك من از درگذشت ماهاریشی (كه البته بیش تر به عنوان ترك بدن ازش یاد می كنیم) كاملاً واضحه ...

دوست عزیز

 

مگر مدیتیشن غیر از این است كه به یك حالت معنوی برسیم .

ج - سوال درست نیست یک حالت معنوی یعنی چی؟

 

مگر مدیتیشن غیر از این است كه به آرامش روح برسیم

ج - آرامش روح ترکیبی شاعرانه است و فنی نیست .خدا بگم این اشو رو چیکار کنه!

 

مگر مدیتیشن چیزی غیر از تفكر است!!

ج - مراقبه ضد تفکر است .مراقبه می کنیم که بتوانیم بر فرایند عذاب آور مقایسه که ذات فکر است رها شویم.

 

مگر مدیتیشن چیزی غیر از ارتباط با خداست.

ج - هم نماز بخوانید برای خدا هم مراقبه کنید برای ذهن .

 

مگر مدیتیشن چیزی غیر از رسیدن به وحدت وجودی است

اگر منظور از وحدت وجود پانته ایسم است شکل سوال درست نیست .