گشنیز با نام علمی Coriandrum sativum و از خانواده Apiaceae بوده و دارای دو واریته دارویی می باشد:

---موطن آن مراکش است: C.s vugare
---موطن آن اروپا است: C.s microcarpum

گیاهی است به صورت بوته علفی که بسته به محل از ۵۰ تا ۱۶۰ سانتیمتر ارتفاع دارد.

ریشه آن تقریبا حالت غده ای داشته و دارای انشعابات فراوان به طول ۲۰ تا ۴۰ سانتیمتر است. گلها کوچک و به رنگ سفید یا صورتی در انتهای ساقه به صورت چتر مرکب می باشد.

گشنیز تسکین دهنده استفراغ و برطرف کننده عطش است.

برای کاستن نیروی جنسی خوردن گشنیز اثر بسیار موثری دارد.

گشنیز خام،خواب آور است.

اسانس گشنیز در صنایع غذایی و آرایشی/بهداشتی و نوشابه سازی و شکلات سازی و داروسازی کاربرد دارد.

گشنیز له شده مخلوط با نان خشک نرم شده خارشهای پوستی را تسکین میدهد واین مرهم باید در محل خارش پوست روزی سه مرتبه مالیده شود.

پماد گشنیز برای درمان سرطان پوست (نوع زخمی طا غیر زخمی) اثر شفا بخشی دارد.

تخم گشنیز خاصیت نیرو دهنده، هضم کننده غذا وباد شکن دارد.

تخم گشنیز اثر ضد تشنج، ضد صرع و ضد کرم دارد. مصرف تخم گشنیز مقوی معده،نیرو دهندهء قلب ،قاعده آور ونشاط آور است، بنابر این برای معالجهء بیمارانی که دچار افسردگی وخمودی باشنداثر شفا بخشی دارد.

خوردن تخم گشنیز بو داده به مقدار 2تا5گرم درمان کننده وسواس، سر درد و اسهال است ودفع کنندهء کرم روده می باشد. در مورد وسواس باید مصرف تخم گشنیز بو داده به مقدار مذکور را هر روز ادامه دهند تا بهبودی حاصل آید.

برگهای تازه گشنیز ادرار آور ،عرق آور،باد شکن ونیرو دهندهء معده می باشد.

گشنیز خاصیت باکتری کشی شدیدی دارد ، بدین جهت در معالجه بیماریهای عفونی مانند تب تیفوئید (حصبه)، تب های روده ای ودانه ای مصرف میشود.

جویدن گشنیز لثه را نیرو مند می کندو خون لثه را قطع میکند.

مصرف زیاد گشنیز ، موجب نوعی خستگی شدید میشود،که منجر به خوابی عمیق میگردد وگاه ممکن است به ورم معده وروده منتهی گردد.