تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین

کس واقف ما نیست که از دیده چه‌ ها رفت

ترکیب طبایع چو به کام تو دمی است     رو شاد بزی اگر چه بر تو ستمی است

با اهل خرد باش که اصل تن تو                      گردی و نسیمی و غباری و غمی است

رفتی و ندیدی که چه محشر کردم

با اشک تمام کوجه را تر کردم

دیشب که سکوت خانه دق مرگم کرد

وابستگی ام را به تو باور کردم

نزن بر سر ناتوان دست زور

که روزی درافتی به پایش چو مور(چه)

ماییم و موج سودا شب تا بخ روز تنها

خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن

دل را ز خود بر کنده ام با چیز دیگر زنده ام

                                                 عقل و دل واندیشه را از بیخ و بن سوزیده ام

          تا، تاری از ان طره ی طرار کشیدم

       در تیرگی زلف کشیدم رخش از زمهر            

تا به کی باید چنین دیوانگی    پیلگی بهتر از پروانگی

مطربان رفتند و صوفی در سماع     عشق را آغاز هست انجام نیست

کام هر جوینده ای را آخری است     عارفان را منتهای کام نیست