در امتحان بندگی اش اشتباه كرد برگ سپید دفتر دل را سیاه كرد حتی به راز عطر خوش سیب پی نبرد در محضر امام زمان هم گناه كرد بیچاره آن كسی كه جوانی خویش را در راه سركشی و معاصی تباه كرد امثال ما مسبب این روضه ها شدند یك عمر مرتضی سر خود را به چاه كرد كو رزق گریه؟ دخل دلم خاك می خورد این كسب را چگونه شود رو به راه كرد؟ با این همه گناه قیامت نمی شود در چشم های حضرت زهرا نگاه كرد ای آشنای غربت جمعه ظهور کن یک مرتبه ز کوچه ی ما هم عبور کن حک شد به روی بال قنوت نمازمان این خواهش قدیمی: آقا ظهور کن! اللهم عجل لولیک الفرج

 

 

ای صورت رسای آسمانی

ای رمز ندای جاودانی

ای قله ی كوه عشق و عاشق

وی مرشد ظاهر و نهانی

ای جلوه ی كامل اناالحق

در عرش مرفع جهانی

ای موسی صعق دیده در عشق

از جلوه ی طور لامكانی

ای اصل شجر ،ظهوری از تو

در پرتو سر سرمدانی

برگوی به عشق سر لاهوت

در جمع قلندران فانی

ای نقطه ی عطف راز هستی

برگیر زدوست جام مستی

 

پایان شبهای بلند انتظاری

آیا برای آمدن میلی نداری ؟

من نذر کردم خاک پایت را ببوسم

آیا سر این بنده منت می گذاری ؟

من قبل از اینها اینهمه ویران نبودم

آباد بود این خانه ی ما روزگاری

من دل ندادم تا که روزی پس بگیرم

می خواستم پیشت بماند یادگاری

تا اینکه دلها بوی سجاده بگیرند

باید بیایی و کمی تربت بیاری

یک روز می آیی و تا صبح قیامت

ما را به دست آسمانها می سپاری

یک هفته ی دیگر دل آواره ی من

باید بسازد با فقیری با نداری

 

 

 

با كدام آبرو روزشمارش باشیم

عصر ها منتظر صبح وصالش باشیم

كاروان سحرش مال همه جا دارد

تا كه جا هست چرا گرد و غبارش باشیم

سالها منتظر سیصد و اندی مرد است

آنقدر مرد نبودیم كه یارش باشیم

گیرم امروز به ما اذن ملاقاتی داد

مركبی نیست كه راهی دیارش باشیم

سالها در پی كار دل ما را افتاد

یادمان رفت ولی در پی كارش باشیم

ما چرا ؟ خوب ترین ها به فدای قدمش

حیف او نیست كه ما میثم دارش باشیم ؟!

اگر آمد خبر رفتن ما را بدهید

به گمانم كه بنا نیست كنارش باشیم

                                                  (  علی اکبر لطیفیان )

 

 

 

روز ها نو نشد كهنه تر از دیروز است

گر كند مهدی زهرا نظری نوروز است

لحظه ها در تپش تاب و تب آمدنش

آسمان چشم به راه قدمش هر روز است

 ای خدا كاش شود سال نو ام عید فرج

كه نگاهم نگران منتظر آن روز است

 روز ها نو نشد كهنه تر از دیروز است گر كند مهدی زهر

 

 

 

چهره ی گل باغ و صحرا را گلستان میکند
دیدن مهدی هزاران درد درمان میکند
مدعی گوید که از یک گل نمیگردد بهار
من گلی دارم که عالم را گلستان میکند


آغاز هزار و صد و هفتاد و یکمین سال ولایت مهدی موعود مبارک

 

 

آخر ای دوست نخواهی پرسید

که دل از دوری رویت چه کشید؟

سوخت در آتش و خاکستر شد

وعده های تو به دادش نرسید

داغ ماتم شد و بر سینه نشست

اشک حسرت شد و برخاک چکید

آن همه عهد فراموشت شد؟

چشم من روشن، روی تو سپید

جان به لب آمده در ظلمت غم

کی به دادم رسی ای صبح امید؟

آخر این عشق مرا خواهد کشت

عاقبت داغ مرا خواهی دید...

 

 

 

یک عمر به دلدارگی یار نشستیم

افسوس و دریغا به وصالش نرسیدیم

 

هر جمعه به سر شد به هلال رخ ماهش

هیهات بجز حسرت و زاری نچشیدیم

 

در دایره عشق مگر منتظران را نظری نیست

ما را نظری کن که گرفتار سرابیم

 

ما چشم نداریم بجر درگه پر فیض ربوبی

یا رب فرجی کن که بسی غرق گناهیم

 

ما منتظر مقدم یار و قدمش منتظر ما

من در عجبم تا به کجا در تب و تابیم

 

یا رب مددی کن که این عشق نمیرد

گر عشق بمیرد همه در دام فناییم

 

یاران به وصالش نرسیدند ولی نیک رهیدند

ما در چه مرامیم نه اینیم و نه آنیم

 

یاران، به خود آییم و نگاهی به خود آریم

این وصل نشاید که تا ما، من و ماییم

                   

                                                                         سید محمدعلی اردهالی

 

 

گلی تنها تر از تو من ندیدم،  تویی که دلربایی

به هر جا وصف رویت را شنیدم،  گلی از کبریایی

به پهلو هر گلی صد خار دارد،  دلی بس زار دارد

گل بی خار چون تو کس ندیده،  پر از مهر و صفایی

 

همه مشتاق دیدار تو هستیم،  ولی بی باده مستیم

به فعل بد دل گل را شکستیم،  گل نرگس کجایی؟

همه از عطر روی گل بگوییم،  ولی گل را نبوییم

به حرمان راه دیگر را بپوییم،  بده ما را رهایی

شراب عشق تو هر کس که نوشد،  دل از غیر تو پوشد

بده از جام خود ای گل شرابی،  که دل گیرد جلایی

مکرر از وفای تو سرایم،  ولی خود بی وفایم

بکامم جرعه ای ده از وفایت،  که بحری از وفایی

مدام از مهر او  گویی سعادت،  رها کن این حکایت

ندارد گفته ات دیگر صداقت،  به گل کردی جفایی

 

 

 

زندگی بی تو همان مردگی طولانیست

نور تو در همه جا هست و رخت پنهانیست

می چکد خون دل از زخم قدیمی فراق

ظاهراً باز هوای جگرم بارانی است

این همه اشک چرا چشم مرا پاک نکرد؟

چه کسی گفته طهارت به همین آسانی است؟

اصلا انگار نباید که تو را دید ولی

جمعه ها وقت ملاقات من زندانی است

 

 

 

  از دوری تو غمین و نالان هستیم

 

وز کردۀ خود کمی پشیمان هستیم  

اصلیت ما را تو اگر می پرسی

 

از کوفه ولی مقیم تهران هستیم!

 

ما لشگری از سلاح روسی داریم

 

در دوز و کلک رگ ونوسی داریم

 

هر جمعه که شد بیا که ما منتظریم

 

این هفته فقط نیا عروسی داریم

 

از جور زمانه ما شکایت داریم

 

اندازۀ کوه و صخره حاجت داریم

 

ما مشکلمان گرانی و بیکاریست

 

آقا به نبودنت که عادت داریم...

 

ما قیمت روز ارز را می دانیم

 

معیار بهای بورس در تهرانیم

 

فعلا دو سه روزیست هوا پس شده است

 

هر روز دعای عهد را می خوانیم

 

صد موعظه کن ولی ز تسلیم نگو

 

از خمس و زکات و ضرب و تقسیم نگو

 

آقا تو بیا ولی فقط با یک شرط...

 

از آنچه که ما دوست نداریم نگو!