یا مهدی! ای نقطه شروع شفق، ای مجری حق

ظهور تو قصیده بی انتهاییست که تنها خدا بیت آخرش را می داند.

بیا و حسن ختام باش . . .

سلام عصر آخرین جمعه سال بخیر

دلم   انگاری   گرفته   قد   بغض   یا     کریما

عصر  جمعه توی ایوون  میشینم مثل    قدیما

تو   دلم  میگم  اقاجون  تو مرادی من    مریدم

من به اندازه وسعم طعم عشق  تو   چشیدم

کاشکی   از  قطره  اشکت  کمی ابرو  بگیرم

یعنی  تو چشمه چشمات با نگات وضو  بگیرم

برای   لحظه  دیدار  از  قدیما   نقشه   داشتم

یه دونه هدیه ی ناچیز واسه تو کنار  گذاشتم

یادمه یکی بهم گفت هرکی تنهاست توی دنیا

یه  دونه  نامه ی خوش  خط بنویسه واسه اقا

کاغذ  نامه  رو  بعدش  توی  رود خونه    بریزه

بنویسه  واسه مولاش خاطرت خیلی   عزیزه

خاطرت خیلی عزیزه

امروز روز دیگریست...

یه روز از همان روزهای بی تو...

در به در این کوچه و آن کوچه...

می دانم که انتهای یکی از همین کوچه ها منتظری!

ولی در کوچه هایی که پی تو می گردم همه بن بست است...

دلم آشوب و ضربان قلبم ناآرام!

بگو کدامین کوچه انتهایش دیدار توست؟!

.

.

.

چقدر راه مانده تا به تو رسیدن...؟! با تو بودن...با تو ماندن...!

دستانم را بگیر و مهربانی ات را به من ببخش!

محتاجم...محتاج قطره ای نگاه از پس نگاه دریای ات!

به مهربانی ات مهمانم کن!

دیگر همه چیز عادی شده است.

دیگر همه چیز رنگ سیاهی گرفته است.

دیگر خورشید در روز های جمعه شرم می کند که طلوع کند.

ای راز دار زهرا (س) ، سینه ات پر از درد است می دانم!  

آن روز کسی درهای بقیع را بر روی ما نخواهد بست

و ما عقده هزاران قرن مظلومیت را باز خواهیم کرد.

می خواهم فریاد بزنم ؛

ای کافران او می آید. هرگز به خواب خوش نروید!

او می آید و جام می خود پرستی را در هم خواهد شکست.

ای کافران غافلید که حدیث سربداران را تکرار می کنید،

زیرا او خواهد آمد با صدای (( انا المهدی ))...

ای کافران ، بترسید از نام مهدی ( عج ) ، که نام ننگین تان را محو خواهد کرد.

می دانم تو نیز با خبری از آنچه که ما بی خبریم،

از آنچه که دلت را می سوزاند و اما...

ای گمشده بیابان ها روی سخنم با توست.

آقای من ، در کدامین بیابان خیمه زده ای تا مجنون وار خار بیابان را حریر زیر پایم کنم؟!

ای کاش می توانستم بهتر از این ها برای تو بنویسم،

چیزی که پس از آن دیگر نتوان نوشت...

اما همیشه نقصی هست. همیشه چیزی کم است...

همیشه فکر اینکه فردا چه خواهد شد، یاد تو را از ذهن من می راند!

در حالی که بر سر راه همه فرداها ایستاده ای و ما را دلداری می دهی.

می دانم وقتی کارنامه هامان را به دست می گیری

برای همه ما غصه می خوری...!

دلهایی که به جای آویختن به دستان عطوفت آسمان، آغشته خاکی ترین

لحظه های گلایه و شکوفه اند، تا روزی دیگر بگذرد و

روزی دیگر با اضطراب و شتاب آغاز شود.

چه مشتاق هدر دادن روزهامان شده ایم!

نه دل ها و نه دیده ها را برای تو مطهر کرده ایم...

نه دیوارهای کوچه و خیابانمان را از خط خطی های اشتباهات و گناهان

پاک کرده ایم و نه بر فراز خانه هامان چراغی آویخته ایم که تو در خانه ما در آیی...

و ما چگونه منتظر توایم...وقتی از پس کوچه های تنگ و تاریک زندگی خلاصی نداریم!

ما را ببخش...!

سالروز شهادت اولین شهید راه ولایت

بزرگوارترین بانوی خلقت حضرت فاطمه زهرا(س( تسلیت باد.

حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) فرمود:

ما أهل بیت پیامبر، وسیله ارتباط خداوند با خلق او هستیم، ما برگزیدگان پاك و مقدّس پروردگار مى باشیم، ما حجّت و راهنما خواهیم بود; و ما وارثان پیامبران الهى هستیم.

شیعیان و پیروان ما، و همچنین دوستداران اولیاء ما و آنان كه دشمن دشمنان ما باشند، نیز آن هائى كه با قلب و زبان تسلیم ما هستند بهترین افراد بهشتیان خواهند بود.

همیشه در خدمت مادر و پاى بند او باش، چون بهشت زیر پاى مادران است; و نتیجه آن نعمت هاى بهشتى خواهد بود.

هنگامى كه در روز قیامت برانگیخته و محشور شوم، خطاكاران امّت پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم)، را شفاعت مى نمایم.

بی تو ای صاحب زمان... بی قرارم هر زمان..

از غم هجر تو من دلخسته ام....همچو مرغی بال و پر بشكسته ام..

كی شود آیی نظاره بر دل اندازی تو یارا...بر دل خسته كه دم سازی تو یارا

سال‌هاست که در انتظار دیدن جمالت، چشم انتظاریم.

به هر گلی که می‌رسیم، بوی تو را در آن جست و جو می‌کنیم.

در کوچه پس کوچه‌های عشق به دنبال معشوق می‌گردیم تا شاید نشانی تو بیابیم

و بتوانیم گرمای وجودت را با تمام وجودمان حس کنیم.

چه زیباست لحظه‌ی وصال! یا صاحب الزمان عجّل‌الله‌تعالی‌فرجک‌الشریف!

قلبم آکنده از عشق به شماست، ولی اعمالم، چیز دیگری می‌گویند.

شنیده‌ام که اندرون قلب مرا می‌بینی و گرچه اعمالم باعث آزردگی خاطر شماست

ولی عشق به وصال وجود نازنینت، مرا به زندگی و آینده امیدوار می‌کند.

       در آن نفـس کـه بمـیرم در آرزوی تو باشم   

                                          بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

قلم ناتوان است از حس  عشقی که خودم هم نمی‌توانم آن را بیان کنم.

مولای من!

آن زمان که در جست و جوی شما آواره‌ی کوی و برزن هستم تا نشانی از تو بیابم،

 متوجّه می‌شوم که غرق در پستی‌هایی هستم

 که مانع رسیدن به وصال محبوب است!

                                 کمکم کن! تنها پناهم تویی! نگهدارم باش!

سلام. ان شاء الله که قسمتتون می شه و خودتون برید اونجا و درد دلتون رو بگید

از ته قلب دعا کنید حتما از همین فاصله دور هم جواب می گیرید. هیج نامه ای بی جواب نمی مونه دوست من