یار من یوسف نیا، اینجا کسی یعقوب نیست/ لحظه ای چشمانشان، از دوریت مرطوب نیست

ای گل زیبای من، از غربتت اشکی نریخت/ نازنین،اینجا خداهم پیششان محبوب نیست

نوبهارم،درفراقت هیچ کس محزون نشد/ منجی انسانییت،اینجا شرایط جور نیست

گرچه در هر جمعه ای، زیبا، دعایت میکنند/ این دعاها بر زبان است؛ جنسشان مرغوب نیست

 مریضی هم صفایی دارد ای دوست 

به شرطی که پرستارش تو باشی

           مولا دمی زپرده غیبت برون بیا              چشم سپیده بی تو هویدا نمیشود

           رفتی مرا بدست فراقت سپرده ای        باز آ که غنچه بی تو شکوفا نمیشود

           زخمی که بر تمام وجودم نشسته است    از هجر توست بی تومداوا نمیشود

            سرگشته ام چو بادصبا در دیار غم             دردا دری به روی دلم وا نمیشود

تو را نادیدن ما غم نباشد

که در خیلت به از ما کم نباشد

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

باز آید و برهاندم از بند ملامت

ای که بوی باران شکفته در هوایت

یاد از آن بهاران که شد خزان به پایت

دوش مرا حال خوشی دست داد  

                                          سینه ما را عطشی دست داد  

نام تو بردم لبم آتش گرفت

                                           شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه‎ی جان من است

                                               نامه‎ی تو خط امان من است

ای نگهت خاستگه آفتاب 

                                           بر من ظلمت‎زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم تَرم

                                                      تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مدد کار ما

                                                کـی و کجا وعده‎ی دیدار ما 

تو همون حس غریبی که همیشه با منی

تو بهونه ی هر عاشقواسه زنده موندنی

تو امید انتظاری تو دلای نا امید

مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید

ما گرفتار سر زلف تو هستیم اى دوست
رشته مهر ز اغیار گسستیم اى دوست