میدونی شاپرک خانم توی صحبتم گفتم که شاید بعضی وقتها هم ما بخواهیم کاری بکنیم که آسایش دیگران رو بهم بزنیم ولی همیشه شدنی نیست .

میدونین انسانها حتی از بزخورد با هم تجربه بدست میارن و کسانی که با شاپرک برخورد داشتن همیشه اون رو جوری دیدن که فرضا" نمیتونه که برهم زننده آرامش دیگران باشه پس این یک برداشتی هست که دیگران از شاپرک دارند و این میشه جزو خصوصیات ذاتی شاپرک و یا بر عکس موضوع .

در صورتی که انعکاس دهنده آرامش به دیگران باشی ازت انتظاری جز سنگ صبور بودن و به آرامش بردن و خلوت گذینی ازت نمیره و همه در مقابلت خیلی راحت برخورد میکنند ولی اگر بر عکس باشه همه در مقابلت جانب احتیاط رو رعایت میکنند که دچار مشکلی نشن .

پس همه چیز از خود ما ناشی میشه و دیگران بازتاب رفتار ما رو جواب میدن .

ممنونم از نظرات جالبتون.

نظرات دوستان خیلی عالی بود.

اما لطفا مساله رو یکم بازترش کنین.و راهکارهائی ارائه بدین.

بله آقای احد شاید بعضی وقتها ناخواسته دچار چنین عجزی میشیم.شاید یکم به خودمون و دور و اطرافمون نگاه کنیم

میبینیم که ما هم تو این چاله افتادیم و شاید هنوزم توش هستیم اما نمیبینیم.

آقای چاردین صحیح گفتن.ما به خاطر دیگران گاهی از همه چی میگذریم از حقمون از .. اما تا حالا شده چنین حقی رو برا

خودمون هم قائل بشیم؟؟؟ مطمئنا اکثرا جوابمون نه هستش.

چرا ما خودمون رو دوست نداریم؟؟؟ واقعا چرا برا دل خودمون زندگی نمیکنیم؟؟

چرا اینجوری شدیم؟ چطور میتونیم اصلاحش کنیم؟؟ یا شایدم نیازی به اصلاح نیست و این رفتارها کاملا هم درسته!!!

تا کجا به دیگران اجازه بدیم ما رو کنترل کنن؟؟ اصلا نیازی هست که کنترل بشیم؟؟!!!

تا کجا دیگران اجازه دارن وارد حریممون بشم؟؟؟ یا شایدم حریمی در کار نیست؟؟؟!!!

یک نوع دخالت داریم  و یکی هم نظر ،که اگه  مسئله دخالت باشه واقعا یك انسان چه قدر می تونه عاجز و ناتوان باشه كه هرجور دیگران ازش می خوان زندگی كنه نه هرجور كه خودش می خواد!! بیاین همیشه تو زندگیمون خودمون باشیم! البته به نظر دوستان هم احترام بگذاریم

امکان نداره که بگیم که مهم نیستن و یا اینکه بخواهیم بگیم که خیلی مهم هستن .

به نظر من که در اینجا حد اعتدال باید رعایت بشه و باید متعادل بود .

خیلی از وقتها بخاطر آرامش دیگرن از خودمون میگذریم و این گذشت ها رو کسی نمیبینه ولی چی میشه که یکبار هم به خاطر خودمون و آامش از دست رفته آرامش دیگران رو هم به هم بزنیم ؟

پس چون یک انسان داره در اجتماع زندگی میکنه باید رفتارش بر گرفته از همین اجتماع دور و بر خودش باشه .

آره هست ... باید سواد مالی مون و ببریم بالا ... یعنی اقتصادی فکر کنیم ... البته با همین یه جمله من کار درست نمیشه و واقعا تربیت لازمه در این زمینه ...

باید بدونیم که چرا می خوایم برای دیگران زندگی نکنیم ؟

مثلا :
چرا می خوایم بعضی خرید ها رو انجام ندیم ؟

حالا فرضا که انجام ندادیم ، خب بعدش چی ؟

باید اون بعد رو پیدا کنیم .

در مورد خودم ، می خوام از این به بعد ثروت جمع کنم و روی علاقه ام که کارآفرینی هست تمرکز کنم ...

اگر پول اضافه ایی دارم ( که ندارم ) جمع می کنم برای ساختن پایه های کار ...

ده تا 50 تومن میشه 500 تومن و من اگر الان 500 تومن جمع کرده باشم توی همایش بازاریابی اینترنتی که آذر ماه هست شرکت می کنم ( امیدوارم بتونم در این همایش شرکت کنم )

با این سرمایه گذاری ها ، پایه های کارم رو درست می کنم ... یه موضوع برای پروژه ام انتخاب کردم ، وقتی میانگین گرفتم دیدم تقریبا هیچ وب سایتی در این زمینه که درست طراحی شده باشه نداریم ...

من با مطالعه و سرمایه گذاری در این زمینه ها ، در آینده نه چندان دور ، یه سر و گردن و خیلی بیشتر از رقبای خودم بالاتر خواهم بود ...

حالا اگر من الان 50 تومن دارم ، و نیاز به خرید هم ندارم ، چون هدفی دنبال می کنم ، می دونم چرا نباید این پول و خرج کنم ...

متوجه منظورم شدید ؟

در آینده که کار می کنم ، مخارجم به جای ده تا 50 تومن ، میشه ده تا 500 تومن ( اضافه ) ... که میشه 5 میلیون و ده تا 5 تومن میشه 50 میلیون و ما به همین راحتی داریم این پول ها رو خرج می کنیم ...

دامادم ماه گذشته اومدن شمال . بیش از دو میلیون خرج کرده بود تو چند روز ... و این در حالیه که در سال گذشته حداقل 5 تا اینجوری سفر رفته و میانگین ده میلیون تومن خرید داشته که 8 تومن اون رو به جیب چین و واسطه هاش ریخته ...

اما من اگر به اینجا برسم ، 5 تا دو میلیون در سال اوراق بهادار یا سهام بورس می خرم .

بعد از 5 سال ماهیانه به اندازه حقوق یه کارمند خوب و منظم برام سود میاد از این سرمایه گذاری های ... بدون اینکه رییس داشته باشم !

منم دقیقا با نظرات آقا بهزاد موافقم.

اما واقعا چیکار کنیم که  یاد بگیریم برا خودمون زندگی کنیم؟؟؟

راه عملی برا این قضیه میدونین؟؟؟

بله من هم توی بحث اقساط خانواده ها ، خودروهای لیزینگ و ... همین منظور رو داشتم که ما گاهی شاید هزینه هایی رو می پردازیم که نیازی به اونها نداریم .

درسی رو می خونیم که مردم بگن مهندسه ... اما علاقه اش و تواناییش چیزی دیگه است .

ما تحت تاثیر اطرافیان هستیم . برای دیگران زندگی نمی کنیم اما با دیگران زندگی می کنیم . ولی این قضاوت و تاثیر پذیرفتن باید کنترل بشه .

شما بعد از اینکه این مطلب و می خونی ، به زندگی مردم اطرافت دقت کن . ببین چقدر از این مردم برای دیگران زندگی می کنن ...

من دیگه دستم اومده ، هر وقت پسر یا دختری رو می بینم که خیلی کلاس میذارن و با افاده با اطرافشون برخورد می کنن و صداشون و تغییر میدن ، لباس های آنچنانی و آرایش های آنچنانی می کنن . می دونم که این جز اقشار متوسط جامعه است که برای دیگران داره زندگی می کنه .

اگه 50 هزار تومن داره ، بیست تومن هم قرض گرفته که اون کفشه رو که دیده بره بخره



شما وقت کنید ببیند چقدر از این مردم رو اطرافتون می بینید که ادای آدم های ثروتمند و موفق رو در میارن ...

حالا اگر آدم ها موفق و ثروتمند رو هم می شناسید به اونها هم دقت کنید و میانگین بگیرید ... معمولا برای خودشون زندگی می کنن .

داستان ملا نصرالدین و پسرش و خرش رو حتما شنیدید

اگر بخواهیم خیلی به حرف مردم و قضاوت هاشون اهمیت بدیم میشیم ملانصرالدین كه نفهمید آخر باید خودش سوار خرش بشه یا پسرش یا هردو یا هیچكدام

البته من منكر  مشورت با دیگران نیستم  یا عكسالعمل به كفته های دیگران حرف های رضا رو قبول دارم اماااااااااااااااااااا این قضاوت ها نباید سبب دوگانگی شخصیتی ایجاد تشویش ذهنی و از بین بردن اعتماد به نفس در آدمی بشه

قضاوت دیگران  نسبت به ما رابطه مستقیمی   با اعتماد به نفس ما داره

با قسمتی از حرفهاتون موافقم اما نه همه اش.

اینکه دائم به ما میگن فلانی رو الگو قرار بده تا موفق بشی به نظر من درست نیست.هر کس استعداد و توانائی های خاص

خودش رو داره.

اما یکم عمیق تر فکر کنیم میبینیم که نه آقا رضا اگه نظر دیگران برامون مهم نبود الان جور دیگه ای زندگی میکردیم.

مثلا علت بعضی از خریدهامون نیاز نیست بلکه تشریفات و چیزهای تزئینیه.چرا؟ چون در معرض دید بقیه هست.

مثلا ماشینمون.منطقه ای که زندگی میکنیم.بوفه خونمون.فرش زیر پامون.و............

حتی تحصیلاتمون.واقعا چند درصد از صندلیهای دانشگاه رو کسانی پر کردن که به رشته اشون علاقه دارن؟؟؟خیلی کم.

چرا؟ چون پدر یا مادر یا تحت شرایط خاصی که جامعه بهمون حاکم کرده دنبال عناوین  و تحصیلات دهن پرکن هستیم.

تو علم روانشناسی میگن دو عامل مهم در شکل گیری شخصیت انسان وجود داره یکی وراثت و دیگری محیط

خوب انسان از وقتی که پا به این دنیا میذاره تو محیط اطرافش با خیلی از آدم ها باید ارتباط بر قرار کنه

 وقتی توی یه جو ومحیطی قرار میگیری نا خود آگاه واسه این که بتونی به خواسته هات برسی باید یه عده ای رو واسه خودت آینه کنی و اشکال های خودت رو ببینی و به نظر من انسان تا در معرض قضاوت قرار نگیره نمی تونه به نقاط ضعف وقوت خودش پی ببره

شاید اگه دیگران و نظراتشون نبود همینی بودیم که هستیم چون لزوما قرار نیست ما اجرا کننده نظرات وعقاید دیگران باشیم

ولی می تونیم نظرات وعقاید اطرافیان رو بدونیم و بعد تصمیم به کاری بگیریم