می خونیم توی این مجله های خانواده و یا  می بینیم توی بعضی برنامه های تلویزیونی مثل گلبرگ كه :

دختر خانمی  چند سال پیش با یه آقایی یه مدتی تلفنی حرف زده ،  بعد از 5 سال موقع دردل با دوست جدیدش نشسته و  زندگی گذشته خودش و برای اون توضیح داده و بعدا همین موضوع براش مساله درست كرده !

واقعا چه لزومی به این حرفها و این درد دل ها هست ؟

.................................................................................................................................................

یا برخی از پسران مجرد ، كه هفته ایی یه بار با رفیقاشون یه جایی چادر می زنن و بساط قلیون و براش ردیف می كنن و یه یكی دو روزی حرفهای بیخود تحویل هم میدن و در آخر دوستی ر هم با رنجشهایی از هم جدا میشن ...

خب چه احتیاجی به این دوستی ها هست ؟ من از این دوستی ها داشتم . الان ندارم . چه اتفاقی برام افتاده ؟ آیا از تفریح محرومم ؟ آیا اصلا این تفریحه ؟ از دوست محرومم ؟ آیا اصلا اینها دوست هستند ؟

بعضی دوستی ها گاهی چند سال آدم ها رو از زندگی عقب میندازه .

در رابطه با شناخت از من یه کوچولو اشتباه کردی  قطعا من اگر کاری برای کسی انجام میدم هدفم این نیست که طرف جبران کنه یا مترصد یه فرصت باشم تا خواسته خودم رو بیان کنم  نه من بلکه هرکسی که قصد کمک به هم نوع خودش داره وظیفه انسانی خودش میدونه  ولی خب در ازای این انسان دوستی انتظار داره در مواقع بحرانی کسی که اداعای دوستی میکنه بهت کمک کنه

 تو دانشگاه یه دوست خوب جیرفتی داشتم که هنوز هم باهم در تماس هستیم و الان ساکن کرمان و مدیر عامل یه شرکت انفورماتیک هست هروقت برم کرمان حتی برای ده دقیقه هم شده بهش سر میزنم این دوست جیرفتی من از اون دست دوست هایی بود که در عالم دوستی همجور فداکاری میکرد یه بار به من گفت فلانی ما جیرفتی ها یه خصلت داریم اونم اینه تو دوستی سرمون رو برای دوست میدیدیم ولی اگر دوستمون به ما خیانت کنه سرش رو هم میبریم این خصلت بلوچ ها هم هست

خوب در مقابل مطالبی که دوستان نوشتن فکر می کنم تجربیات من خیلی کمتر از این بزرگان باشه

من همیشه بیشتر دوست دارم مطالب رو دنبال کنم تا این که پست بزنم

شنیدین از قدیم میگن دوست واقعی رو باید تو سفر شناخت

خوب من توی محل کار قبلیم با یکی از همکاران رابطه مون اینقدر خوب شد که این آخری ها دیگه روزی نبود که از حال هم بی خبر باشیم  تقریبا حدود سه سالی بود که با هم دوست بودیم و لی تا حالا قسمت نشده بود با هم جایی سفر بریم که چند وقت پیش رفتیم

شاید باورتون نشه ولی من توی سفر متوجه شدم که این شخصی که با هاش سه ساله دوست هستم اصلا اون چیزی نیست که من در باره اش فکر می کردم

شاید به خاطر این بود که مدت زمان زیادی رو در کنار هم بودیم و فرصت بیشتری داشتم تا اخلاق وحرکاتش رو تجزیه وتحلیل کنم و قبل از اون شاید به خاطر زمان کوتاهی که در کنارش بودم زیاد به حرکات و کار هاش حساس نبودم واونا رو جزو خلقیا تش نمی دونستم

در آخر به این نتیجه رسیدم که وقتی از سفر برگشتم دوستی خودم رو هم با این شخص تموم کنم تا بیشتر از این روح خودم رو ازرده نکنم

در آخر می تونم به این تعریف از دوست برسم که :

دوست خوب کسیه که وقتی با هاش توی یه جمع آشنایی میری باعث افتخارت باشه که با این فرد معاشرت داری و تحسین دیگران رو بابت دوستی خودت با اون طرف ببینی

 

با سلام

  دوست خوبه تا پشت در خونه بیشتر خوب نیست

من خودم با خیلی ها دوست هستم هر كاری هم از دستم بر آید برایشان انجام میدم نه برای دوستان بلكه برای غریبه های هم انجام میدم عقیده دارم باید از نظر اخلاقی به همه كمك كنیم ...

ولی متاسفانه این زمانه یك كاری كرده كه اگر از كسی درخواستی داشته باشی فرداش 2 برابر ازت می خواد ...

دوست خیلی خوبه ولی نباید زیاد وارد حریم زندگی و شخصی ادم بشه چون هرچقدر هم دوست خوب باشد بالاخره غریبه هست هیچ شناختی روش نداری

من خودم دوست دارم بیشتر مراوداتم با داداش و پسر عمه و خاله باجناق و برادر خانم باشد تا یك دوست

ولی خدایش من برای شاگردانم - همكارانم و دوستان دیگه هر كاری كه از دستم بر امده برایشان انجام دادم ولی بدون هیچ چشم داشتی چون وظیفه اخلاقی من این بود كه به هم نوع خودم كمك كنم ...

می دانم به هر كدام درخواستم را بگم سریع برایم انجام میدن

 

 

 

من دوستای خوب زیادی دارم اما یك دوست دارم كه :

22 ساله از دوستیمون میگذره ولی این 22 سال كوچكترین بی احترامی به هم نكردیم . با اینكه اختلاف نظر داشتیم و گاهی دعوامون شده .

22 ساله از دوستیمون میگذره توی سخت ترین روزهای زندگی و شادترین روزها كنار هم بودیم اون دانشگاه قبول شد و من نشدم تما م مراحل ثبت نامش و با هم انجام دادیم و به جاش اون پا به پای من تا سال بعد كنارم موند . شبها اون درسهای دانشگاهی رو می خوند و من برای كنكور توی دو تا خونه جدا از هم ولی تا صبح بیشتر از 5 بار سراغم و میگرفت تا خوابم نبره . روز كنكور هم اون با من اومد و تا برگشتم از جلسه صلوات می فرستاد تا امتحان خوب باشه و زودتر از من روزنامه گرفته بود ببینه من قبول شدم یا نه .

22 ساله از دوستیمون میگذره ولی هیچ وقت از هم توقع غیر معقول نداشتیم . گاهی توی شلوغی روزگارم ازش چند روزی بی خبر بودم . نه جواب اس میدادم نه تلفن فقط بعد دو سه روز با عصبانیت میومد در خونمون و پیغام میذاشتم دختره دیونه لااقل یك اس خالی بده مطمئن باشم زنده ای

22 ساله از دوستیمون میگذره اما حتی یك شوخی زشت و خارج از ادب با هم نكردیم با اینكه شدید رفیقیم .

22 ساله از دوستیمون میگذره  اما هیچ وقت نظراتمون و به همدیگه تحمیل نكردیم جالبه بدونید كه ما دوتا از نظر سیاسی كاملا مخالف هم فكر میكنیم .

22 ساله از دوستیمون میگذره و شدیم یك روح توی دو تا بدن اما روحی كه برای هر جسم آزادانه تصمیم میگیره و هیچ وقت همدیگه رو اسیر نمیكنیم .

دوستیمون خیلی ارزشمنده و این ارزش و تا حالا هیچ چیز نتونسته بهش ضربه بزنه . با هم می خندیم با هم گریه میكنیم با هم شادیم و با هم غمگین . راهنمای همدیگه هستیم و گاهی استاد و شاگرد . مهم نیست كه اون شده معلم و من شدم كارمند . مهم نیست اون توی بهترین دانشگاه درس خوند و من توی یك دانشگاه معمولی . مهم نیست اون چقدر باهوش بود و من هوشم كمتر از اون . مهم نیست من صبور تر بودم و او هم پر طاقت . مهم نیست كه هر كدوم از ما چی بودیم و اون یكی دیگه چی بود . مهم اینه كه ما برای هم ارزش قائلیم و برای دوستیمون و اجازه ندادیم هیچ چیز به این دوستی ضربه بزنه . با هم زیاد بحث های اجتماعی میكنیم . اما بحث سیاسی هرگز چون میدونیم از دو جناح مخالفیم و جالبه هر دومون به نظر اون یكی احترام می ذاریم . اما بحث نمیكنیم تا حتی برای چند صدم ثانیه عاطفه هامون كم نشه .  دوستی ارزش داره كه بدون چشم داشت باشه . همراه با احترام و محبت باشه . بدون هیج نفع و ضرری . دوستی با ارزشه كه هر دو طرف برای حفظش تلاش كنن . امیدوارم دوستی هامون همیشه پایدار بمونه .

میدونی من هم با حرفهای ارغوان موافقم هم حرفهای آقا عارف....
اما این جمله ای كه ارغوان گفت خیلی متین و سنجیده بود:
=============================================================

دوست بودن واقعی :   یعنی اینکه ازش انتظار نداشته باشی

یعنی اینکه خودش (خود اون دوست  ) بدونه تو چی میخوای و اون لحظه به چی احتیاج داری به نظر من دوستی که بهش بگی این کار

رو انجام بده برام یا اون کار این دو چیز رو میرسونه یا اینکه اون دوست با روحیه تو اشنا نشده و نمیشه بهش  گفت دوست

یا اینکه اون فرد  واقعا

جایگاه خودش  رو در مقابل اون شخص نمیدونه  و یک نوع حس دستور دادن و پیروی کردن  بهش  دست داده
=======================================================================

اینكه میگم هم با حرفای آقا عارف مواقم هم ارغوان جون.چون خودم عقیده ارغوان جون رو دارم.و میگم باید دوست من ،من رو همونجور كه هستم دوست داشته باشه نه به خاطر انتظاراتی كه از من داره و در توان و یا اعتقاد من نیست روی دوستی من شك كنه و من رو محكوم كنه.
اما خب بدون انتظار هم نمیشه...یعنی  شاید اسمش انتظار نیست،وظایف دوستی هست ...هر دوستی در قبال دوستیش وظایفی داره....و یكی از مهمترینش شریك شدن در غم و شادی دوستت هست.حداقل من باید به خودم حق بدم كه دوستم در شادی من شریك بشه.در غم من شریك باشه.یا احساس همدردیش رو ببینم.نه بی اعتنایی.بی معرفتی.باید احساس كنم كه براش مهم هستم.وگرنه دوستی به چه درد میخوره اینكه فقط در حد سلام و چند خنده باشه و هروقت كه كاری داشت باهام تماس بگیره....یا حداقل برای بی اعتنایی هاش دلیل موجهی برام بیاره كه دلم بهش گرم بشه نه دورتر .

اما در مورد مثال آقا عارف اگه بخوام قضاوت كنم.قضاوت شخصی البته با اجازه....یكی از نزدیك ترین هام كه آقا هم هست شخصیتش تقریبا شبیه آقا عارفه...خیلی دوست داره برای دیگران كار انجام بده...خیلی هم با جون و دل و علاقه انجام میده.اما بعدش انتظار داره به خاطر كارهایی كه انجام داده برای طرف.طرف همیشه در همه حال بهش احترام بذاره.منتهی فرقش با آقا عارف اینجاست.ایشون دوست دارن محبت و احترام از طرف ببینن و انتظار كار خاصی ندارن.یعنی كلا علاقه ندارن از كسی بخوان براشون كار انجام بده.در عوض همیشه عزت و احترام و محبت كلامی رو بهش داشته باشن.خیلی براش مهمه.خب به نظر من این یك ضعفه برای طرف....اما نمیدونم چه جوریه همیشه بنده خدا از همه میخوره....با اینكه همیشه با نیت خیر و خدایی كار انجام میده بعد همونا بهش پشت میكنن.یه جوری كلا ازش دوری میكنن....اما به كسایی نزدیك میشن كه هیچ وقت كار به كارشان نداشته...من خودم توش موندم....گاهی كه بهش فكر میكنم میبینم شاید به خاطر اینه كه بی انتظار كمك نمیكنه و این حس به طرف منتقل میشه  و طرف راحت نیست.نمیدونم شاید دلایل دیگه ای هم داره.
امیدوارم جسارتی نكرده باشم آقا عارف.نظر شخصیم رو گفتم.

عارف من این حرفت رو قبول ندارم گاهی وقتها انتظارات واقعا بیجاست چون الان تو دوره ای هستیم که حتی ادم از خودشم انتظار

نداره چه برسه به دوست یا فامیل یا حتی همسر و یا حتی پدر و مادرش که از همه بهش نزدیکترند .

به نظر من دوست داشتن و دوست بودن فقط توقع  و انتظار داشتن نیست


دوست بودن واقعی :   یعنی اینکه ازش انتظار نداشته باشی

یعنی اینکه خودش (خود اون دوست  ) بدونه تو چی میخوای و اون لحظه به چی احتیاج داری به نظر من دوستی که بهش بگی این کار

رو انجام بده برام یا اون کار این دو چیز رو میرسونه یا اینکه اون دوست با روحیه تو اشنا نشده و نمیشه بهش  گفت دوست

یا اینکه اون فرد  واقعا

جایگاه خودش  رو در مقابل اون شخص نمیدونه  و یک نوع حس دستور دادن و پیروی کردن  بهش  دست داده  هر چند در مورد مثالی که زدی که به فلان دوستم گفتم فلانی رو ببر سر کار و یا فلان کار رو برای فلانی انجام بده  اون فرق میکنه اون انتظار نیست بلکه
یک در خواست که تو از هر دو درخواست کردی البته با دو لفظ متفاوت چون تو با اولی راحت تر بودی با دومی یکم رسمی تر پس در کل تو در خواست کردی انتظاری نداشتی .به نظر من انتظار داشتن درمورد افراد دیگه است که باهاشون زیاد دوست نیستی مثال  تو وقتی برای همسایه ات که باهاشم زیاد راحت نیستی دوستتم نیست یه کاری انجام دادی مثلا یه بار بچه اش رو که خیلی مریض بوده بردی دکتر اون ماموریت بوده حالا تونیستی بچه تو مریضه پس ازش انتظار داری همون عمل تو رو انجام بده پس این انتظار برای دوست نیست دوست واقعی خودش میدونه چه موقع تو نیستی وباید مواظب زن وبچه های توباشه دیگه نباید تو بهش بگی

در ضمن عارف جان  گاهی وقتها سلام علیکی که از ته دل باشه از هزار تا دوستی که پر از مکرو فریب و غیبیت و ریا باشه بهتره

چون همین سلام علیکهای ساده و بی ریاست  که باعث به وجود اومدن دوستی های پایدار میشه  تا دوستی های که پر از قربون و صدقه

باشه ولی اخرش خنجر زدن و پشت پا زدن به همه چیز .

 احساس میکنم نظراتمون خیلی شبیه همه درست میگم؟

در ضمن من اعتقاد به انتظار بیجا ندارم اگه دوست هستیم چیزی به نام انتظار بیجا وجود نداره همه انتظارات باجاست

 به  عقیده من اگه کسی توان اجرای خواسته دوستش رو براورده کنه بهتره رابطه اش رو به یک رابطه سلام علیکی تبدیل کنه

این روزها کسی به خودش زحمت نمی دهد یک نفر را کشف کند, زیبایی هایش را بیرون بکشد ...تلخی هایش را صبر کند...
آدم های امروز دوستی های کنسروی می خواهند؛ یک کنسرو که فقط درش را باز کنند بعد یک نفر شیرین و مهربان از تویش بپرد بیرون و هی لبخند بزند و بگوید حق با توست!

چیزی كه من بهش رسیدم اینه كه یك دوست واقعی یعنی اینكه كنارش خودت واقعیت هستی ،راحت و بی دغدغه،بدون نقاب،خود خودت.یا شاید حتی خودت رو  هم كنارش پیدا میكنی.

دقیقا

دوست یعنی کسی که وقتی هست آروم باشی و وقتی نیست

چیزی توی زندگیت کم باشه

دوست یعنی اون جمله های ساده و بی منظوری که می گی ،

و خیالت راحته که ازش هیچ سوء تعبیری نمی شه

دوست یعنی یه دل اضافه داشتن برای اینکه بدونی هر بار

 دلت می گیره یه دل دیگه هم دلتنگ غمته

راستش هر چی فكر كردم جواب درستی به ذهنم نرسید.چون خودم جزو اونایی هستم كه از دوستان واقعیم كه دوست خودم میدونمشون انتظارات زیادی دارم كه وقتی بر آورده نمیشه دلم میشكنه اما هیچی نمیگم .اگه بگم بهم میگن تو چرا اینقدر عوض شدی اینجوری نبودی.اگه نگم كه خودم دلخورم و دیگه میلی به ادامه اون دوستی نمبینم....آخرش یه ناراحتی از گذشته تو دلم هست.
یك دوستی دارم كه خیلی دوسش داشتم به نظر خودم خیلی روحیاتمون به هم نزدیك بود.اما خیلی بی معرفته ،علت هم زیادارم براش كه اگه بگم بهم حق میدین....این بی معرفتی رو خودم تعیین میكنم با عقلم چون معقوله.این انتظار با جا رو خودم تعیین كردم و به خودم حق میدم ...وقتی بهش میگفتم خیلی بی معرفتی چرا فلان و بیسار تازه دست بالا هم بلند میشد یه چیزی به من میگفت این شد كه من دیگه هیچی نگفتم و نگفتم تا ازش دور شدم دلم نمیخواست دیگه باهاش دوست باشم در حالیكه از ته قلبم هنوزم دوسش دارم اما رفتاراش آزارم میده.بی مرامی هاش آزارم میده.اما خوبی هاش هم دوست دارم.ذاتش رو دوست دارم.اما خودش نخواست كه یه دوست به تمام معنا برای هم باشیم.
در هر صورت آقا عارف باید بگم جواب سوالتون رو پیدا نكردم.
به نظر من انتظارات از دوستان واقعی و البته انتظارات معقول به جاست اما از یك دوست معمولی زیاد نباید انتظار داشت و فقط به چشم یك آشنا باید نگاش كرد.فكر كنم رسیدم به حرف خودتون.

من در دوستی ها درک کردن رو بیشتر قبول دارم تا انتظارات رو...آخه گاهی اوقات توقع داریم که حتما یه جواب بگیریم از طرف مقابلمون واسه کاری که واسش کردیم..اگه اون کارو به خاطر خود دوستی و استحکامش انجام بدیم مطمعنا نیازی به بازخورد نداریم ولی اگه نیت چیزی دیگه ای باشه نیاز به بازخورد هم داریم...واینجا میشه که دلخوری پیش میاد وان دوستی ها از هم میپاشه...من نمیگم واسه کسی که ارزش دوستی ها رو متوجه نمیشه باید از خودت بگذری نه...توهم میتونی از اون حصار دوستی بیای بیرون وقتی کسی متوجه نمیشه اما گاهی اوقات کارهای طرف مقابلمون رو کوچک وناچیز میبینم وبا کارهای خودمون مقایسه اش میکنیم که به نظرم اینم آفت دوستی ها میشه

یه قانون تو دوستی یاد گرفتم برای کسی بمیر که برات تب کنه