داریوش عزیز من می تونم از خودم بگم

اینکه ارتباط بدون حاشیه و عادی در دنیای نت برای متاهل اشکال داره یا نه ؟ از دید من خیر نه تنها اشکال نداره بلکه مثل هر ارتباط بدون حاشیه دنیای واقعی که داریم خیلی هم مفید است و اصولا ارتباط شاخصه اصلی زندگی اجتماعی ست نت حتی این مزیت را هم دارد که افراد نظراتشان صریحتر و بدور از ملاحظات امنیتی رودربایستی و بی پرواتر است که می تواند به دانش اجتماعی ما بیافزاید .

همسر من حتی براش وبلاگ هم درست کردم و نه تنها مشکلی نداشتم بلکه در سالهای اول نت حدود 5سال پیش همه دوستان خانم و اقا تلفن می زدند خونه و تقریبا همه انها که خیلی صمیمی بودیم را  میشناخت .

اگر از مسیر درست منحرف بشه حتما کار بجای باریک میکشه دیگه و اینکه ناشی از چیست ؟ کنجکاوی اولیه و تعلق خاطر به کمالات و مقایسه داشته ها و نداشته های عاطفی و صد البته وجود عقده های خفن خفته در مافی الضمیر ادمی که گاها سرباز می کنند و دسته گل به اب می دهند  

حاشیه بخشی از زندگی ماست بقول افسانه های مذهبی همون اول ادم و حوا و هابیل و قابیل و داوود سلیمان هم بدون حاشیه نبودند .شما در محل کارتان ، ورزشتان ، مسیر رفت و امدتان  بین فامیلتان در جمع دوستان هر کدام را دقیق بررسی کنید متوجه حاشیه ها می شوید زندگی فرایندی ست که با حاشیه ها هیجان می یابد و تا زمانی که حاشیه جریان زندگی را مختل نکند معمولا صدایش در نمی اید .ما در این فرایند حرکت می کنیم و در دنیای بی نهایت وجهی ارتباطات باید هدف زندگی و مسیر اصلی گم نشود .

چون پیرمردم انچه در سوال شما نیامده را هم مطرح می کنم اخه من از شماها پیرترم خیلی به من زخمی نمی خورد

اینطور فرضی مطرح می کنم که نه خودم (مرد) بلکه اگر متوجه می شدم همسرم (زن) ارتباط با حاشیه ای برقرار کرده چه واکشی نشان می داد م ؟ خفن ترین حالت برای مردان است

در نت به دلیل وسعت اطلاعات و ارتباطات و از طرفی رو بودن خیلی از مسائلی که در دنیای واقعی نمود پیدا نمی کند و  موجب خودمانی شدن سریع می گردد چه واکنشی نشان می دادم ؟

انسان بصورتی فطری و بدون انکه اراده ای بکند همیشه در حال مقایسه انچه دارد با انچه می بیند و می خواند می شنود  است شما در خیابان زنی بسیار زیبا و در عین حال متین موقر می بینید و حادثه ای موجب یک همصحبتی کوتاه بدون حاشیه می شود از جمالش مغشوش و از کمالش مدهوش می شوید و می دانید که چون همنشینی ندارید کار دل است و مزیت هایی که افراد کم و بیش با هم دارند .ایا منطقی ست که بگویید نخیر 17 خودم از بیست اون بهتره ؟ عاقلانه نیست و اگر بگوئید بده مثل همون روباهی می مانید که دستش به انگور نمی رسید

خب حالا همسر من هم همینطور کسی را دیده و از جمال و کمال او خوشش امده و متاسفانه دستش به انگور رسیده و حالا من متوجه شده ام .

مسلم ناراحت می شوم ولی دنیای خودم را خراب نمی کنم رهایش می کنم تا برود و خودم هم می روم دنبال زندگی ام .اگر همسر من خوشش امد ولی رابطه حاشیه دار نشد مثل خود من است که در خیابان از یکی خوشم امده و تمام شده است مگر اتفاق نمی افتد ؟

حالا او دچار همین حظ بصر شده .مگر ما در محل کار کوچه و خیابان با جنس مخالف کم لرتباط داریم اگر از من بدش می اید برود و من نباید خودم را تحمیل کنم .

متاسفانه در جامعه ما انگار همه می ترسند اسرار مگو را بگویند برای یک سال پس از ازدواج سالگرد عروسی نیست سالمرگ عشق است و چهل سال تحمل کنار هم زیستن و زندگی هم را خراب کردن .

احتیاج دارم یا نه ؟شروع نت یک گنجکاوی بود برای من و حقیقتش می خواستم از جوونا عقب نمونم ولی هر چه بیشتر رفتم معتادتر شدم و روز حدود شش ساعت اخبار و رویدادها خواندن و نوشتن صرف می کنم .حتی با پسرم گاها دعوامون میشه که مجبور شدم بازی تراوین اونو شارژ کنم .

برای من یک محلی مجازی ست که می تواند مرا بروز نگهدارد اما ارتباط با جنس مخالف بله احتیاج دارم باور کن که اینقدر که من از نت در مورد زنان دانستم در عمر 48 ساله نیاموخته بودم و قطعا بسیار اگاه تر و جامع تر شده ام و این در زندگی حتی فرزندانم و تصمیمات لازم برای اینده انها خیلی مفید بوده است.

امیدوارم دوستان دیگر هم پاسخ بدهند .ضمتا کم حوصله ام متن رو دوباره نخوندم اشتباهی بود ببخشید.

 عالیست

خوب حالا نوبت منه . اگه اشتباه نكنم قبلا در این مورد حرف زدیم ولی این بحث واقعا جالبه و هرچی در موردش بگیم كم گفتیم .

مشكل اساسی : مشكل اساسی توی كشور ما اینه كه ارتباط ها و نوع اون تعریف نشده . به خاطر دور بودن دو جنس از همدیگه  تقربیا از همون ابتداء تولد زن و مرد برای همدیگه موجودات ناشناخته ای باقی موندن و معمولا به محضی كه چشمشمون به هم میوفته اولین مسئله ای كه پیش میاد یك احساس محبته . یك حس نیاز و كنجكاوی از شناخت طرف مقابل . كه اگر توی كشور ما مثل خیلی از كشورهای دیگه دنیا دختر و پسر كنار هم رشد كنند . كنار هم درس بخونند و كار كنند نه تنها دیگه ناشناخته برای هم نیستند كه حس كنجكاوی  هم ندارند چون به اندازه كافی همدیگه رو می شناسند و درك میكنند . دیگه اینجا دختر و پسر با هم دوست هستند به همدیگه محبت میكنن اما فقط برای یك دختر و پسر خاص قلبشون تند میزنه و از صحبت كردن باهاش نهایت لذت می بره . از هم صحبتی با دیگران خوشحال میشه اما به خاطر هم صبحتی با یك نفر هست كه به شور و شعف همراه با احساسات خاص می رسه . اینجاست كه ارتباط ادمها با جنس مخالفشون در زمانی هم كه متاهل باشند هیچ ایرادی نداره چون فرد متاهل برای اونی سرشار از احساسات میشه كه آزادانه و در نهایت هوشیاری و شناخت انتخابش كرده نه بر اساس سنت ها و ناشناخته ها .

مسئله اساسی : در كشور ما اینه كه زن و مرد بر اساس شناخت های واقعی از همدیگه ازدواج نمی كنن .دختر و پسر نه شناختی از همدیگه دارند و نه شناختی از خودشون و نیازها و علاقه مندیهاشون . معمولا بعد از شروع زندگی مشترك و دست یابی به یك سری اطلاعات تازه متوجه میشن كه ای داد و بیداد مرد و یا زنی كه دارن باهاشون زندگی میكنن اون چیزی نیست كه میخواستن ولی خوب حالا كاریه كه شده و نباید این زندگی از هم پاشیده بشه . عده ای سعی میكنن با جذب همدیگه و عشق و علاقه یك زندگی آروم داشته باشند . عده ای هم فقط كنار همدیگه زیست میكنن نه زندگی . عده ای هم جدا میشن .

ارتباطهای دیگه : زن و مرد هدف اصلیشون از ازدواج دوری از تنهایی هست . زیبایی و زشتی ، موقعیت اقتصادی خونواده و ...... بعد از مدتی بی اهمیت میشه و مسئله اساسی میشه هم صحبتی ، كنار همدیگه بودن مایه آرامش هم بودن و همراه بودن و..... . حتی غریزه جنسی هم بعد از مدتی به یك مسئله روتین تبدیل میشه و چه بسا اگر عشق ومحبت و علاقه نباشه ارتباط جنسی در حد یك ارضاء غریزه  تنزل پیدا كنه و گاهی برای زن بالاجبار و برای مرد به صورت یك عادت و لحظه ای در بیاد . در این مرحله از زندگی كه اعظم ترین قسمت زندگی مشترك افراد و تشكیل میده این رفتارها هستند كه جای همه چیز و میگیرن . اینجاست كه عدم شناخت زن و مرد از همدیگه و ایده آلها و خصوصیات اخلاقی  ذاتی افراد باعث ایجاد شكاف بین زن و مرد میشه . زن و مرد احساس خلاء میكنن و نیاز می  بینن با شخص دیگه ای همراه باشند . شخصی كه از جنس مخالف باشه تا بتونه نیازهای روحی اونها رو ارضاء كنه . به خاطر عدم فرهنگ صحیح توی جامعه ما دوست بودن با جنس مخالف به شكل صحیح تقریبا از نظر افراد غیر ممكن هست . در حالی كه افراد می تونند مثل دو همجنس با هم دوست باشند و مشكلی هم پیش نیاد .

و اما نظر من : با توجه به القاعات موجود در جامعه در رابطه با ارتباط زن و مرد ، انجام نشدن ازدواج های اگاهانه و از روی شناخت واقعی ، كمبودهای موجود در زندگی های زنا شویی و..... در مواردی باعث میشه دو غیر همجنس كه با هم بنای دوستی می ذارن . رابطه شون از یك دوستی معمولی به یك دوستی عمیق و سپس یك عشق منتهی بشه . من معتقدم ارتباط ادم ها خارج از جنسیت و احساسات عاشقانه هیچ ایرادی نداره . من نوعی به عنوان یك زن اگر به خودم و كنترل احساسات خودم ایمان دارم و اگر به طرف مقابلم و تعهد اخلاقی و احساسی اون به خونواده اش ایمان دارم می تونم به یك رابطه دوستانه  با غیر هم جنس فكر كنم . وقتی این ایمانها باشه افراد ضرورتی نمی بینن كه دوستی هاشون و پنهان كنن . البته زمان بسیاری نیاز هست تا این نوع دوستی ها د رفرهنگ متاسفانه جدیدا بی تمدن ما جا بیوفته ولی خوب اگر این ایمانها باشه ارتباط ها نه تنها مشكل ساز نیست كه سازنده هم هست . اما اگر این ایمانها نباشه ، اگر ما بدونیم خودمون یا طرف مقابلمون توی زندگی زنا شویی كمبودهایی داره ، اگر ما خود واقعیمون و نشون ندیم و سعی كنیم ایده آل تر ازاونی كه هستیم نقش بازی كنیم ، اگر به جای رفتارهای دوستانه و كلام محبت امیز همراه با احترام از رفتارهای دلسوزانه خارج از حد و مرز و قربون و صدقه های بیش از حد یا حتی كلمات خاص استفاده كنیم اونجاست كه باید با صراحت بگم این نوع دوستی ها نه تنها دوستی نیست كه خیانت آشكار به خودمون ، همسرمون و شخص مقابل و همسرش هست . من اگر روزی متاهل بشم قطعا از ازارتباط های دنیای مجازیم همسرم و با خبر میكنم چون معتقدم ارتباط های من سالم و سازنده است و دوستی های من دوستی های بی آلایشی هست اگر همسرم موافق با ادامه این دوستی ها بود ادامه میدم و اگر نبود سعی میكنم قانعش كنم و اگر نشد قطعا به قطع این دوستی ها می رسم چون من تعهد دادم به مردی كه قراره یك عمر كنارش به عنوان همسر و همراه باشم . هیچ دلیل و عذر و بهانه ای هم نباید داشته باشم . من در ارتباط افراد چه دنیای مجازی و چه در دنیای واقعی ایرادی نمی بینم اگر این ارتباط ها محدود به حضور جمعی افراد كنار هم و بحث و تبادل نظر بشه . و ساعت های مشخصی  و محدودی اما اگر این ارتباط ها از ارتباطات جمعی به ارتباطات خصوصی تر ، زمانها و دقائق بیشتر ، صحبت های تلفنی ادامه دار و زمان بر باشه باید چند تا علامت سئوال هم همراه داشته باشیم . البته این نظر شخص من هست .