سلام رفقا

عجیب دلم گرفته میشه واسم دعا کنید

شاید شما به خدا نزدیکتر بودین و دعاتون در حق من هم مستجاب شد

کاپیتان

آن روز خیلی خوشحال بودم چون اولین باری بود که بازوبند کاپیتانی رو میبستم و مقابل یکی از ضعیف ترین تیمهای گروه بازی میکردیم . بازی شروع شد چند توپ رد وبدل شد ، بر خلاف همیشه توپهایی رو که به محسن میدادم تا از گوشه فرار کنه، یا از زیر پاش در میرفت یا اینکه آنقدر با توپ بازی میکرد که تیم حریف توپ رو ازش میگرفت از اون بدتر فرهاد بود که یک دونه ضربه سر نزد و فورواردهای اونا چندین و چند بار پشت دفاع صاحب توپ شدند بازهم دم رضا گرم که خوب توپاشونو میگرفت ولی نهایتاً گل اول رو خوردیم دیگه عصبانی شده بودم سر محسن داد زدم " این چه وضعشه ؟ اگه بازی بلد نیستی بگو؟" محسن با بی تفاوتی و در حالیکه با دستش منو بی اهمیت جلوه میداد گفت: "چیه به بازوبندت مینازی که اینجوری صداتو بردی بالا؟" تو همین حین گل دوم رو هم خوردیم. فرهاد باز هم سوتی داد سرش رو پایین گرفت و از همه عذر خواهی کرد داشتم منفجر میشدم هنوز 20 دقیقه از بازی نگذشته بود که 2 تا گل عقب افتاده بودیم تصمیمی رو که گرفتم به حسن و مهرداد اعلام کردم، گفتم: "به محسن پاس ندید". بازی رو شروع کردیم دیگه بازی نبود همه میزدند زیر توپ کسی به کسی پاس نمیداد فقط رضا هی خودش رو به این در و اون در میزد که بیشتر از این گل نخوره . نیمه اول تموم شد بین دو نیمه فقط دعوا میکردیم و مربی هم چیزی نگفت نیمه دوم رو هم شروع کردیم هیچ تعویضی انجام نشد و گل سوم رو هم خوردیم تا با نتیجه 3 بر صفر بازنده بازی باشیم وقتی بازی تموم شد همه شاکی رفتیم کنار زمین، کنار نیمکتی که"آقا" نشسته بود. منظورم سید کاظم، مربی مون بود، بخاطر این که سید بود بهش میگفتیم " آقا" . بعد این که همه دورش حلقه زدیم و منتظر بودیم داد و قال کنه خیلی آروم لبخندی زد و گفت خوب بود. محسن با عصبانیت از جا بلند شد و در حالیکه با دست پشتش رو می تکوند گفت : آقا این امیر از وقتی کاپیتان شده خیلی ادعاش میشه سر همه داد میزنه خودش خراب میکنه کسی بهش چیزی نمیگه .. کلامش رو بریدم و من هم صدامو بردم بالا: چیه این بازوبند داره میسوزوندت؟ بازوبند رو از دستم باز کردم و پرت کردم طرفش و گفتم : یبا ارزونی خودت. اونم دولا شد و از روی زمین بازوبند رو برداشت و داد دست آقا و گفت: همینه دیگه تو لیاقت نداری این بازوبند مال تو باشه اگه من جای آقا بودم همچون ... آقا انگشتش رو گرفت جلو بینیش و گفت: هیس. همه ساکت شدند آقا با لبخند رو کرد به همه و گفت: بچه ها مقصر باخت من بودم . تا اومدیم بگیم نه شما چه تقصیری دارید آقا با دست همه رو ساکت کرد و ادامه داد: تقصیر من بود چون به شما یاد ندادم بازوبند روی دست هر کسی بسته بشه یعنی مسئولیت بیشتر نه ادعای بیشتر. یاد ندادم بازوبند یعنی احترام بیشتر به بقیه نه توقع احترام بیشتر از بقیه. من باید یاد میدادم کسی رو که من انتخاب کردم نباید تاوان اشتباه منو بده . من باید قبل از بازوبند دادن معرفت جمع رو نسبت به بازوبند یاد میدادم . من باید یاد میدادم اگه همدیگرو قبول ندارید مهم نیست اما توقع برد هم نداشته باشید. من امیر رو انتخاب کردم که کاپیتان بشه برای اینکه فکر میکردم مسئولیت پذیریش از بقیه بیشتره فکر میکردم همه دوستش دارند چون با همه تون رفیق بود فکر میکردم این دو تا فاکتور برای کاپیتانی کافیه اما الان که شمارو با این باخت میبینم میفهمم که خیلی فاکتورهای دیگه ای لازمه. یکیش جنبه کاپیتان که فکر نکنه با این بازوبند باید سینه اش رو بیشتر جلو بده و احساس فخر کنه، یکی دیگه اش این که بقیه بچه ها هم باید بزرگی کاپیتان رو قبول داشته باشند و این که کاپیتان باید تحمل نظر مخالف رو داشته باشه باید بتونه چه جوری اوضاع درهم و برهم رو روبراه کنه. من باید می فهمیدم که چرا محسن خوب بازی نمیکنه یا چرا فرهاد سوتی میده؟ یعنی فاکتور هوش، قبول جمع، کنترل حسادت دیگران هم دخیله، من باید میفهمیدم درد هر کدوم از شما چیه اما تا وقتی 3 تا گل نخوردید نفهمیدم ... آقا همینطور حرف میزد و دلیل می آورد و ما بیشتر تو خودمون فرو می رفتیم که محسن و فرهاد آروم دستاشون رو گذاشتند رو دستم و فرهاد آهسته گفت : ببخشید همه چی رو فراموش کن . من با تردید بهش نگاه کردم و لبخند تلخی زدم وبه این فکر بودم که یعنی همه چی تموم شد؟ یعنی منو به عنوان کاپیتان قبول دارید؟ دیگه کاپیتان خوبی میشم ؟ …

واکنش شهرداری به آبپاشی دختر پسرها

مدیر عامل اراضی عباس آباد در واكنش به بروز بی‌اخلاقی و اعمال منافی عفت در بوستان آب و آتش گفت كه نیروی انتظامی هم نمی‌توانست افراد هنجارشكن را متفرق كند.

بهنام اتابكی در گفت‌وگو با فارس با بیان اینكه روز گذشته عده‌ای در یك هماهنگی قبلی در پارك آب و آتش حضور یافته و تصمیم گرفته بودند روی یكدیگر آب بپاشند، گفت: افرادی كه اقدام به آب ‌بازی كرده بودند، اصولا بدحجاب بودند. البته تعدادی افراد با حجاب نیز در پارك حضور داشتند.

وی با بیان اینكه از اتاق كنترل وضعیت را بررسی كرده‌ایم گفت: شیرهای آب پارك به دلیل استفاده بیش از اندازه از بین رفته بود و مجبور شدیم آب آنها را قطع كنیم.

وی اضافه كرد: تعداد زیادی كیسه نایلون روی زمین ریخته شده بود كه افراد آن را از آب پر كرده و به هوا پرتاب می‌كردند و مهم نبود كه روی سر چه كسی فرود می‌آید.

وی بیان كرد: از بلندگو اعلام كردیم نایلون‌ها باعث شده است سنسورها از كار بیفتد. به همین دلیل آب را قطع كردیم و ساعت حدود 12 این افراد متفرق شدند.

به گفته اتابكی نیروی انتظامی نیز نمی‌توانست آنها را متفرق كند و از حدود ساعت 9 تا 12 این افراد اقدام به آب‌بازی كردند و با قطع آب آنها را متفرق كردیم.

گفتنی است روز گذشته عده‌ای از جوانان با حضور در بوستان آب وآتش در قالب آب ‌بازی به اقداماتی دست زدند كه منافی عفت بود. این اقدامات در ملأعام باعث جریحه ‌دار شدن احساسات مردمی شد و بسیاری از رسانه‌ها به این روند اعتراض كردند.

 

منبع : http://alef.ir/1388/content/view/112471

نامه یک خانم به همسرش
شوهر عزیزم
قبل از اینکه از مسافرت برگردی فقط میخواستم در مورد یه تصادف خیلی خیلی کوچیک بهت بگم
که وقتی میخواستم ماشین رو توی پارکینگ بذارم اتفاق افتاد.
خوشبختانه من اصلاً صدمه ندیدم، بنابراین اصلاً نگران حال من نباش. من خوبم...
داشتم از فروشگاه برمیگشتم خونه، خواستم ماشین رو توی پارکینگ بذارم که اشتباهاً بجای اینکه پدال ترمز رو فشار بدم، پدال گاز رو فشار دادم.
اتفاق مهمی نیفتاد. در پارکینگ یه کم خراب شد. ماشین من هم آروم به ماشین تو برخورد کرد و ایستاد.
من واقعاً متأسفم، میدونم که تو با اون قلب مهربونت من رو میبخشی...
مشتاقانه منتظرم از سفر برگردی راستی، یه عکس از صحنه تصادف برات میفرستم تا زیاد نگران نباشی

روزی شاگرد یه راهب پیر هندو از او خواست که واسش یه درس بیاد موندنی بده . راهب به شاگردش گفت کیسه نمک رو بیاره پیشش ، بعد یه مشت از اون نمک رو داخل لیوان نیمه پری ریخت و ازش خواست اون آب رو سر بکشه . 

شاگرد فقط تونست یه جرعه کوچک از آب داخل لیوان رو بخوره ، اونم بزحمت .

 استاد پرسید : " مزه اش چطور بود ؟ "

شاگرد پاسخ داد : " بد جوری شور و تنده ، اصلا نمیشه خوردش " 

پیرهندو از شاگردش خواست یه مشت نمک برداره و اونو همراهی کنه . رفتند تا رسیدند کنار دریاچه .

 استاد از او خواست تا نمکها رو داخل دریاچه بریزه ، بعد یه لیوان آب از دریاچه برداشت و داد دست شاگرد و ازش خواست اونو بنوشه . 

شاگرد براحتی تمام آب داخل لیوان رو سر کشید .

 استاد اینبارهم از او مزه آب داخل لیوان رو پرسید. شاگرد پاسخ داد : " کاملا معمولی بود . "

 پیرهندو گفت : 

" رنجها و سختیهائی که انسان در طول زندگی با آنها روبرو میشه همچون یه مشت نمکه و اما این روح و قدرت پذیرش انسانه که هر چه بزرگتر و وسیعتر بشه ، میتونه بار اون همه رنج و اندوه رو براحتی تحمل کنه ، بنابراین سعی کن یه دریا باشی تا یه لیوان آب

ما دوستهات هستیم