رونمایی از آلبوم جدید مجتبی کبیری به نام «شب و روز»

آلبوم «شب و روز» به خوانندگی کبیری و آهنگسازی آدرین یعقوبی دیروز در جمع خبرنگاران رونمایی شد. کبیری پس از عذرخواهی بابت تاخیر یک ساعت و نیمه‌اش از فضای متفاوت این آلبومش تعریف کرد و گفت که «شب و روز» در قیاس با سایر آثارش آلبوم خوبی است و امیدوار است مخاطبان از این اثر خوش‌شان بیاید.

مجتبی کبیری
آدرین یعقوبی آهنگساز و مدیر پروژه تولید «شب و روز» با اشاره به تیمی که برای تولید این اثر کنار هم جمع شده‌اند گفت که این حاصل اولین همکاری تیم است و امیدواریم در آینده کار‌های بهتری را ارائه کنیم.
او با ابراز خوشحالی از همکاری با کبیری گفت که ساخت و تنظیم بیشتر قطعات این آلبوم کار او بوده و محمد احمدی و هامون تهرانی دیگر آهنگسازانی بوده‌اند که هر کدام کار آهنگسازی ترانه‌ای را به عهده‌ داشته‌اند.

آدرین یعقوبی
کبیری هم در ادامه این نشست گفت که ترانه و ملودی برای او از اهمیت بسیاری برخورداراست و اگر با ترانه یا ملودی کاری ارتباط برقرار نکند آن را اجرا نخواهد کرد. او با اشاره به استفاده از سبک‌های ترنس و هاوس در این اثر گفت: « رنگ اثر باید با صدای خواننده هماهنگ باشد و اگر این اتفاق نیفتد اثر خوب و کاملی خلق نخواهد شد.»

عکس یادگاری عوامل تولید آلبوم «شب و روز»

کارن زیاری هم در این نشست از برگزاری کنسرت‌های مختلف در تهران و شهرستان‌ها پس از انتشار آلبوم خبر داد. در این نشست محمد احمدی آهنگساز، صابر قدیمی، مرجان برزگر، ساینا قادری، و مجید صالحی ترانه سرا‌های اثر هم حضور داشتند.

آلبوم موسیقی «شب و روز» قرار است ۸ خرداد در شهرستان‌ها و ۹ و ۱۰ خرداد در تهران توزیع شود.

جلیل شهناز ـ نوازنده برجسته تار و سه تار ـ به دلیل عفونت ریه، در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان «آراد» بستری شد.

به گزارش ایسنا، این هنرمند پیشكسوت به دلیل سرما خوردگی دچار عفونت ریه شده و به گفته همسرش در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان آراد بستری است.

نیمه اسفندماه سال گذشته جمعی از اهالی موسیقی و معاون امور هنری و مدیركل دفتر موسیقی از این هنرمند در منزلش دیدن كردند.

جلیل شهناز (زاده‌ سال 1300 در اصفهان)، از بزرگترین و سرشناس‌ترین نوازندگان تار و سه‌تار سده‌ اخیر در ایران است.

این هنرمند با استفاده از تكنیك‌های برجسته در شیوه تارنوازی، توانست بسیاری از ردیف‌های موسیقی سنتی ایران را با ساز تار بنوازد كه از آن جمله، نواختن در مایه دشتی و دشتستانی است كه بسیار با ارزش است.

جلیل شهناز از سال 1324 به تهران آمد و از همان ابتدا با رادیو تهران همكاری كرد و در بسیاری از برنامه‌ها به‌عنوان تك‌نواز شركت داشت.

به اذعان كارشناسان موسیقی، اوج درخشش شهناز از سال 1336 شروع شد؛ همان روزها كه برنامه‌ی گل‌ها، به همت داوود پیرنیا طرح‌ریزی و در رادیو اجرا می‌شد. در این برنامه صدای ساز شهناز با صدای معروف‌ترین خواننده‌ها در می‌آمیخت.

در آرشیو رادیو ایران آثار او با همكاری خوانندگان بلند آوازه‌ای نظیر تاج اصفهانی، ادیب خوانساری و... موجود است و از كارهای مورد توجه وی، حدود شش ساعت نوار با همایون خرم است كه به بیان جدیدی از ردیف در موسیقی ایرانی دست یافته‌اند.

از تكنیك‌های برجسته‌ی شهناز می توان به نواختن در مایه‌ی دشتی و دشتستانی و بسیاری از ردیف‌های موسیقی ایرانی اشاره كرد.

مصطفی الموتی كه شهناز را استاد مسلم تار ایران می‌داند، می‌گوید: «یكی از هنرمندانی كه هنگام اقامت در ایران شناختم، جلیل شهناز بوده.»

وی در میان هنرمندان از احترام خاصی برخوردار است، به علت داشتن صفات ممتاز اخلاقی، در هر مجمع و محفلی كه شركت می‌كرد، توجه و احترام همگان را جلب می‌كرد و شاگردان زیادی نیز تعلیم داده بود.

بداهه‌نوازی‌های شهناز در تاریخ موسیقی ایران بی‌نظیر و همواره زبان‌زد بوده است.

این پختگی و تسلط او بر حالت‌ها و فضاهای موسیقی ایرانی را حتا می‌توان در اجراهای دوره جوانی‌اش دید كه نشان‌دهنده‌ی نبوغ اوست.»

او در سال 1383 به عنوان چهره ماندگار هنر و موسیقی برگزیده شد و در 27 تیر سال 1383 مدرک درجه یک هنری (معادل دکترا) برای تجلیل از یک عمر فعالیت هنری به این هنرمند اهدا شد.

وضعیت ناصر مسعودی خواننده گیلک که به علت یک عارضه قلبی خفیف در بیمارستان بستری شده بود، خوب است.

به گزارش مجله موسیقی ملودی  علی مسعودی‌نیا شاعر و فرزند این خواننده سرشناس گیلکی با اشاره به اخبار منتشر شده مبنی بر بستر بودن استاد مسعودی در بخش مراقبت‌های ویژه و وخامت حال ایشان، به خبر آنلاین گفت:«حال عمومی این خواننده خوب است و امروز از بیمارستان مرخص خواهد شد.»
ناصر مسعودی، مشهور به بلبل گیلان، قدیمی‌ترین خواننده اشعار گیلکی معاصر است که از او آثار ماندگاری چون: میرزا کوچک‌خان (چقدر جنگلا خوسی)، کوراشیم، بنفشه گل و… تا کنون منتشر شده‌است.
او در سال ۱۳۱۴ در محله صیقلان رشت متولد شد. او کوچکترین فرزند خانواده‌است. در ۳ سالگی پدر خود را از دست داد و همراه خانواده و سه خواهر و سه برادر خود به گذر سوخته تکیه کوچه مستوفی نقل مکان کردند. در این ایام خواهر بزرگتر با خیاطی مخارج خانه را تهیه می‌کرد.

او در سال ۱۳۲۸ همراه خانواده به تهران آمد و توانست در خدمت استاد علی اکبر خان شهنازی به عنوان شاگرد پذیرفته شود. او سپس در سال ۱۳۳۴ به گیلان بازگشت و در رشته تئاتر به فعالیت پرداخت و همزمان با آغاز بکار رادیو گیلان در سال ۱۳۳۶ به رادیو آمد به عنوان یکی از نخستین خوانندگان در این رادیو به اجرای برنامه پرداخت.

در سال ۱۳۳۹ او توسط یکی از دوستان خانوادگی به استاد احمد عبادی و خانم ملوک ضرابی معرفی شد و این آشنایی به عنوان یکی از مهمترین اتفاقات زندگی او بشمار می‌رود و تاثیر بسیاری در زندگی او گذاشت.

او در سال ۱۳۴۲ با دختری گیلکی ازدواج کرد که حاصل آن دو دختر به نامهای بنفشه و بیتا و یک پسر به نام علی است.

از او در ۵۰ سال فعالیت هنری بیش از ۵۰۰ ترانه بجا مانده که بیش از ۲۰۰ آهنگ فارسی و سنتی ۱۵ برگ سبز و ۱۰ شاخه گل و بیش از ۲۵۰ ترانه محلی گیلک می‌باشد.

ایرج: منتظر کنسرت من و احسان باشید_

استاد احمد ابراهیمی، تنها بازمانده نسل قدیم استادان آواز

 ایرانی به علت بیماری تنفسی و قلبی در بیمارستان عرفان تهران بستری شد

بنابر این گزارش ، یکی از مسوولان بخش posticu بیمارستان عرفان در گفتگویی تلفنی، درباره وضعیت عمومی استاد ابراهیمی

 گفت: «بیمار مشکل تنفسی

 دارد و برای همین زیر دستگاه اکسیژن

 قرار گرفته است. همچنین چون پاهای آقای ابراهیمی ورم کرده، مجموعه‌ای از آزمایش‌ها، تصویربرداری

 بنان و ادیب خوانساری و غلامحسین بنان کار کرده، تنها بازمانده نسل قدیمی آواز ایران است

 ابراهیمی در موسیقی ردیف دستگاهی ایران گفت: «او تنها بازمانده

نسل قدیمی استادان آواز سنتی است که علاوه بر آشنایی کامل با موسیقی ایرانی،

 شعر و ردیف‌های دستگاهی را نیز به خوبی می‌شناختند و شاگردان زیادی را تربیت کردند .»

 نقش بسیار پر رنگی دارد و اخلاقیات و منش او زبانزد همه اهل موسیقی است .»

نقد و بررسی هفتگی آثار شاعران و ترانه سرایان كشور

حسن کسایی ـ نوازنده‌ی پیشکسوت نی ـ در حالی که از دوماه پیش در وضعیت کما به سر می‌برد، دیگر نه با کسی صحبت می‌کند و نه غذا می‌خورد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی به نقل از ایسنا دوماه پیش خبر رسید که کسایی، نوازنده‌ی برجسته‌ی ساز نی در خانه‌ی خود در اصفهان به شدت بیمار است و دیگر توان بلند‌ شدن از روی تخت خواب را ندارد.

یکی از شاگردان کسایی درباره‌ی وضعیت کنونی این هنرمند به خبرنگار ایسنا گفت: حال کسایی در حال حاضر بدتر از حال جلیل شهناز است و فقط باید برای او دعا کنید.

او بیان کرد: کسایی نابغه‌ای بی‌نظیر است و مانند او، دیگر در کره‌ی زمین متولد نمی‌شود؛ اما ای کاش شما اهالی رسانه به جای انتشار خبر بیماری، از هنر این بزرگان بنویسید تا وقتی آن‌ها در قید حیات هستند، در ذهن مردم بمانند، نه این‌که موی‌شان سپید شود، اما همچنان مردم آن‌ها را نشناسند.

کسایی در سن ۲۰ سالگی نخستین اجرای تک‌نوازی نی خود را در دستگاه «همایون» در تئاتر اصفهان به صحنه برد و یک سال بعد، قطعه‌ی معروف «سلام» را در دستگاه «چهارگاه» ساخت که از معروف‌ترین قطعات موسیقی ایرانی به‌شمار می‌رود. این قطعه بعدها توسط حسین علیزاده در آلبوم «صبحگاهی» با سازبندی و ارکستراسیونی حجیم بازسازی شد.

کسایی در سال ۱۳۲۹ برای اولین‌بار نی را به ارکستر برد و با ارکستر رادیو ارتش اصفهان همکاری خود را شروع کرد. در سال‌های بعد با ارکسترهای متعدد رادیو به سرپرستی هنرمندانی مانند ابوالحسن صبا، حسین یاحقی، حبیب‌الله بدیعی، محمد میرنقیبی، همایون خرم و دیگران به فعالیت خود در این زمینه ادامه داد.

در سال ۱۳۳۵ به دعوت داوود پیرنیا به برنامه‌ی «گل‌ها» راه یافت و تا سال ۱۳۵۷ که در گلچین هفته شرکت کرد، با این سلسله برنامه، همکاری داشت.

از سال ۱۳۴۶، فضای کاری کسایی ابعادی جهانی هم پیدا کرد و یک صفحه‌ی دورو در مایه‌های «شور» و «ماهور» از نوازندگی نی او همراه تنبک جهانگیر بهشتی توسط کمپانی C.B.S فرانسه ضبط و در سال ۱۳۵۴ در نقاط مختلف جهان پخش شد. همچنین کسایی تا سال ۱۳۵۶، برنامه‌های متعددی در جشن هنر شیراز برگزار کرد و با نوازندگان بزرگ جهان از جمله راوی شانکار، شاران رانی و بسم‌الله خان دیدار کرد.

بعد از انقلاب، او آخرین برنامه‌ی رسمی خود را در رادیو ایران با همکاری جلیل شهناز، محمدرضا شجریان و جهانگیر ملک اجرا کرد. در این سال و تا پیش از سال ۱۳۶۱، آرشیو موسیقی رادیو اصفهان از بین رفت و کسایی هم از صداوسیما برکنار و حقوقش قطع شد.

کسایی در دهه‌ی ۱۳۶۰ به کشورهای آلمان، انگلیس، فرانسه و هلند سفر کرد و در چند برنامه‌ی رادیویی، به اجرای برنامه پرداخت. در سال ۱۳۶۹ نیز تندیس او در گالری مفاخر هنری جهان در لندن نصب شد.

پس از آن‌که کسایی در سال ۱۳۷۰ در جشنواره‌ی نی‌نوازان در تالار اندیشه شرکت کرد، فعالیت او دوباره رونق گرفت و در سال ۱۳۷۴ صداوسیما مستمری او را برقرار کرد. کسایی در سال ۱۳۷۸ موفق به دریافت نشان درجه‌ی یک فرهنگ و هنر شد. همچنین در سال ۱۳۸۱ به‌عنوان چهره‌ی ماندگار موسیقی انتخاب و از او تقدیر شد.

کسایی در سال ۱۳۷۵ به آمریکا و کانادا سفر و در محافل شعر و موسیقی شرکت کرد. در سال ۱۳۷۶ هم با تلاش محمدرضا لطفی، انجمن دوست‌داران موسیقی ایرانی واشنگتن، مجلس گرامی‌داشتی برای کسایی برپا داشت. در سال ۱۳۸۱ محمدجواد کسایی (فرزند حسن کسایی) کتاب «از موسیقی تا سکوت» را که حاصل نیم قرن تلاش موسیقایی حسن کسایی است، با مقدمه بیژن ترقی به بازار کتاب عرضه کرد.

حسن کسایی در اصفهان سال‌ها مکتب‌دار موسیقی اصفهان در رشته‌های نی، سه‌تار و آواز بوده است. اگرچه بیشتر آثار حسن کسایی بداهه‌نوازی است تا موسیقی پیش‌ساخته، ولی امروز بخش زیادی از ضربی‌ها و حتا آوازی‌های نوازندگان نی، بهره گرفته از نوازندگی‌های اوست. او در زندگی هیچ دلبستگی‌ای به‌جز موسیقی ندارد.

دیده شده که او حتا با لوله کردن کاغذی ساده و سوراخ کردن آن، اقدام به نواختن نی کرده که این در یکی از نوارهای صوتی آموزشی او نیز بیان شده ‌است.

در گذشته صدای نی همراه با ناخالصی زیاد بود، یعنی نواختن آن به صورتی بود که تفاوت محسوسی بین صداهای اوج، بم و بم نرم نبود، ولی استاد کسایی توانست با تغییر حالت در زبان، در محل استقرار زبان، حالت لب و فرم سر نی، صدایی بسیار شفاف و بدون ناخالصی از نی تولید کند. همین پیشرفت باعث شد تا نوازندگی نی او، به رادیو راه پیدا کند. تک‌نوازی‌ها و همکاری با نوازندگان و خوانندگان مشهور آن زمان مانند جلیل شهناز، علی تجویدی، احمد عبادی، تاج اصفهانی، ادیب خوانساری و … باعث شد تا نی هم‌ردیف سازهای دیگر قرار بگیرد.

از کارهای اخیر کسایی می‌توان به آلبوم «دختر گل‌فروش» با تنظیم مهرداد یزدانی و آواز علی جهاندار و گفت‌وگوی نی و تار که حاصل هم‌نوازی او با شهرام میرجلالی است، اشاره کرد.

به مناسبت فرا رسیدن بزرگداشت یادروز سعدی، مراسم نقشی از سعدی با حضور هنرمندان در شیراز برگزار شد.

آستین بر روی و نقشی در میان افکنده‌ای
خویشتن پنهان و شوری درجهان افکنده‌ای
هیچ نقاشت نمی‌بیند که نقشی بر کند
وآنکه دید از حیرتش کلک از بنان افکنده‌ای

در آستانه یادروز شیخ اجل سعدی شیرین سخن، بیش از 120 هنرمند در رشته های نقاشی، خطاطی و طراحی صبح دیروز (جمعه 25 فروردین ماه) به ارائه اثر پرداختند.

این ویژه برنامه به همت ستاد بزرگداشت یادروز سعدی با همکاری مراکز آموزشی هنری و نگارخانه های شیراز از ساعت 9 صبح آغاز گردید، و هنرمندان در رشته های نقاشی، طراحی و هنرهای تجسمی در سبک ها و تکنیک های مختلف، رشته خوشنویسی در شیوه های نستعلیق، شکسته، نسخ، ثلث و کتابت، آثار خود را ارائه نمودند.

در این ویژه برنامه برای نخستین بار تکنیک های مختلف در رشته های هنری همچون حجاری بر روی سنگ، منیاتور، نقاشی خط بر روی فیلم و ... ارائه شد.

شایان ذکر است برگزیده آثار تولید شده در این ویژه برنامه به همراه اسنادی مربوط به دوران سعدی در نمایشگاهی به همین مناسبت از 30 فروردین تا 7 اردیبهشت‌ در مرکز اسناد و کتابخانه ملی فارس برگزار خواهد شد.