به نظرم :

باید این شعر عوض بشود و اینکه

                                                    خواهی نشوی همرنگ       رسوای جماعت شو 



و نظر دوستان در مورد همین سوال ؟؟

علم چیزی است که در هر موردی می آموزی و چیزی است که مسایل اثبات شده رو تو می آموزی عقل همان چیزی است که با آن میتوانی قضاوت کنی که آن چیز میتواند صحیح باشد یا نه و قسمت دوم سوالت نه هر آدم عالمی نمیتواند عاقل باشد عالم به کسی می گویند که مسایل اثبات شده رو یاد گرفته است ولی عاقل کسی است که خود به نتیجه میرسد نه اینکه فقط یاد بگیرد

بیشتر عینک خوش بینی رو استفاده کنم ، چون قطعا دنیا رو نمیشه عوض کرد ولی می توان جور دیگر دید...

******************************

تفاوت بین علم و عقل چیست؟ آیا انسان عالم با عاقل یکی است؟

اگر همون آدم های قبلی (از لحاظ فکری بیشتر) هستین بهتر برنگردین ! چون دوباره مشکلات قبلی بروز میکنه ! حتی شدیدتر و دردناکتر .
اما اگر تغییر پیدا کردین ، میشه با گذشت و درک عمیقتر کنار هم بود . البته عاقلانه .

-----------

دوست داری سال جدید چطور باشی؟

مثال خیلی جالبی زدین تا  حالا نشنیده بودم . واقعیتش به نظرم کاملا به ارزش اون رابطه بر میگرده . گاهی برگشتن زیباتر به نظر میرسه و با شناخت بیشتر .
===
نفر بعدی همین سوال لطفا

سوال خانم باران عقل در هر چیزی دخالت کند زیباست اگر روی دوست داشتن هم باشه جای خود داره

سوال سختی بوده!
یك سوال جدید به دلخواه پاسخ دهید

دوست داشتن و عقل  = زندگی خوب
===
نفر بعدی همین سوال لطفا

من فکر میکنم دوستان معنی تفاهم رو اشتباه برداشت میکنن .

تفاهم از فهم میاد ، که این شروع درک برخورد با یه طرز فکر که یا موافق با فکرت یا مخالف با فکر ما هست. اینکه اگه مخالف باشه و فهمش سخت باشه و تلخ ، اگه تحمل کنی ایثار کردی وگرنه فبها . و عشق مادر به فرزندی که علی جان مثال زد حقیقتا عشق واقعیه ، آفرین به مثالت .

دوستان عاشق باشیم اما نه مجنون !  ;) حرف من اینه . شماها دانیارو اگه الان با خوشبینی محض ببینین فردا اگه بدبین شدین دنیای خودتون رو با دستای خودتون ویرون میکنین ! 

عشق + کمی عقل = زندگی شیرین (برنامه ی امشب سینما ها نیستا ;) )

اگه دو نفر واقعن همدیگرو دوست داشته باشند تفاهم مفهومی نداره چون عشق اولین شرط زندگی مشترک هست بی عشق نمیشه ولی بدون تفاهم سخته

نگاه کنین بچه ها ، مهمترین هدف یه انسان (با هر نو طرز تفکر و راه و هدف )"آرامش" است . البته این نظر شخصی منه . یک انسان هدف غایی خودش رو قرب الی الله میدونه چون به آرامش میرسه . یک دانش آموز درس میخونه که بعد امتحانا آرامش داشته باشه و ... .

ازدواج هدفی جز این نداره ، یعنی 2 نفر با 2 جنس متفاوت پیمانی با هم میبندن (حقیقی) که مکمل هم بشن و به آرامش برسن !

بچه ها این صفت آرامش میتونه نسبی باشه ! اینجا مهمه ! به زبون خودمونی ، این عهد و پیمان رنگ عوض نکنه و پایدار بمونه . این شرطه . اگر کسی به خودش بقبولونه که آرامشش با یک معلول کامل میشه خوبه و عالیه ، اما آیا تو میتونی این رو حفظ کنی ؟ این شرطه . فردا اون مریض رو عهد نشکنی ، بقبولونی ، قدرت برخورد با رفتارای بازخوردی اطرافیانت رو داشته باشی . ... . اگر کامل بتونی قبول کنی ، عالیه . وگرنه نکن کاری که فردا بدتر بشه ؟! دلی رو بدست بیاری بعد بشکنی ؟! این سخت تره .

بچه ها :
هر وقت منطق مستقیم و به تنهایی جلو بره زندگی خشک و بی روح میشه .
هروقت احساس هم به تنهایی بره ، بعدها به جبر روزگار به بن بست میرسی.


زندگی ترکیبی از اینه . منطق و احساس . عقل و عشق . هر کدوم به تنهایی مشکل آفرینه . یه روانپزشک روزی به من گفت با ترحم ازدواج نکن !  بعدها فهمیدم که درست میگه ، قضیش مفصل میشه . اگه دوست دارین بیشتر میگم . ببخشین زیاد حرف میزنم.



----------------------------


سوال قبلی رو ادامه بدین ...

راستش با عشق موافق نیستم کلا . اگه عاشق هم بشم و اخلاقمون یکی نباشه ترجیح میدهم هر کسی به راه خودش برود هر چند کار سختی خواهد بود. 

اول باید به نوع بیماری اشاره کنید تا بتونم جواب بدم بیمار روانی باشه نه

باز هم بحث بر میگرده به عشق . تفاهم و دوست داشتن ... اگر اینها باشه بله میشه .