یادمان باشد به دل کوزه آب که بدان سنگ شکست
بستی از روی محبت بزنیم
تا اگر آب در آن سینه پاکش ریزند ، آبرویش نرود . . .

یادمان باشد فردا حتما
ناز گل را بکشیم
حق به شب بو بدهیم
و نخندیم دگر به ترک های دل هر گلدان . . .

فروغ فرخزاد

تو با قصیده وغزل تو با ترانه آمدی

روی قبرم بنویسید مسافر بوده است

بنویسید که یک مرغ مهاجر بودهاست

بنویسید زمین کوچه ی سرگردانیاست

او در این معبر پرحادثه عابر بودهاست

 

یار آن بود که صبر کند بر جفای یار
                
                                                                 ترک رضای خویش کند بر رضای یار
 


    سعدی

ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر
نغمه تو از همه پر شور تر

کاش که این فاصله را کم کنی
محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسایه ما می شدی
مایه آسایه ما می شدی

محمدرضا آقاسی

تو خود به جامه خوابی و ساقیان صبوح          به یاد چشم تو گیرند جام صهبا را

اشاره غزل خواجه با غزاله تست           صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را 

با بال و پرت نگو که ماندن ننگ است
فریاد نزن که آسمان خوشرنگ است
برگرد پرنده ! دل به پرواز نبند
اینجا دل یک قفس برایت تنگ است

و من چه خسته تو را چون سراب می جویم
چه فصل خالی و تلخی ست سهم من زین خواب!

تمام ماجرای من سه واژه شد برای تو

تا تو نگاه میکنی کار من آه کردن است
ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است;)

درویش نمی پرسی وترسم که نباشد
اندیشه امرزش وپروای ثوابت

نمیدانم چه میخواهم بگویم
زبانم در دهان باز بسته است
در تنگ قفس باز است وافسوس
که بال مرغ آوازم شکسته است
نمیدانم چه میخواهم بگویم
غمی در استخوانم می گدازد
خیال نا شناسی آشنا رنگ
گهی می سوزدم گه می نوازد

هوشنگ ابتهاج

روز نخست که دم رندی زدیم و عشق
شرط ان بود که جز ره ان شیوه نسپریم
حافظ