به نظر من ملت كورد احساسی ترین ملت جهان است اگرچه ممكن است این خود یك مزیت محسوب شود چون طبیعتا چنین خصیصه ای عاطفه . دیگر خواهی. و نوع دوستی را به دنبال دارد و عاطفه ودیگر خواهی خود جان فشانی در راه وطن را موجب می شود وما نمونه های زیادی از این جان فشانی ها را دیده ایم اما از طرف دیگر این خصیصه موجب شده كه ما همیشه  به ستیز و جنگ و شورش دست بزنیم و ما كمتر به فعالیت های فرهنگی بپردازیم . تاریخ مبارزات ملت كرد به عصر دقیانوس باز می گردد اما هنوزهم كرد بی بیچاره و بی سرپناه و... شاید به این خاطر است كه ما از لحاظ فرهنگی هنوز دچار بحران هویت هستیم یعنی هنوز در مرحله مقدماتی خود شناسی هستیم اما به جای رفع این بحران باید آرزوی كردستان بزرگ را همواره در سر بپرورانیم تا شاید! شاید روزی آرزویمان محقق شد آن هم زیر سایه یك ابر قدرت!!! با نهایت خوش بینی كردستان مستقل شد با درد بی فرهنگی بی هویتی بی ظرفیتی و... چكار كنیم .

چرا باید تمام فعالیت هایمان جهت سیاسی پیدا كنند و فقط به فعالیت های سیاسی آن هم از نوع مبارزه مسلحانه فكر كنیم؟

چرا باید فقط منتظر معجزه الهی و لطف و مهر ورزی های بیگانگان باشیم؟

چرا خود را نشناسیم و خود را نشناسانیم؟؟؟

افسوس كه فرهنگمان  از یك طرف با فن زیر یه خم فرهنگهای اشغالگر و از طرف دیگر با فن فتیله پیچ جهانی شدن هر روز امتیاز از دست می دهد و ما همواره آرزوی پیروزی را در سر می پرورانیم!!!