ان زمان که خبر مرگ مرا میشنوی
روی خندان ترا کاشکی میدیدم

وای باران باران
شیشه پنجره را باران شست
از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست
آسمان سربی رنگ
 من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور
وای ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
خواب رؤیای فراموشیهاست
خواب را دریابم
که در آن دولت خاموشیهاست
من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم
و ندایی که به من می گوید :
 ”گر چه شب تاریک است
دل قوی دار ، سحر نزدیک است “
دل من در دل شب
خواب پروانه شدن می بیند
مهر صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا می چیند
آسمانها آبی
 پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در آینه ی صبح تو را می بیند
از گریبان تو صبح صادق
 می گشاید پر و بال
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پاک سحری ؟
نه
از آن پاکتری
تو بهاری ؟
نه
بهاران از توست
از تو می گیرد وام
هر بهار اینهمه زیبایی را..................

چه کسی باور کرد جنگل جان مرا اتش عشق تو خاکستر کرد؟

من اگر سویه تو بر میگردم
دسته من خالی نیست
کاروانهای محبت با خویش
ارمغان آوردم

ایا چه کس تو را
از مهربان شدن با من
مایوس میکند

آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا
در پی گمشده ی خود به كجا بشتابم ؟
مرغ آبی اینجاست
در خود آن گمشده را دریابم

دست مریزاد. چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

ای تو دور از من و از من بیزار . . . 

بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد
و اندر این دوره بیدادگریها هر دم
كاستن
كاهیدن
كاهش جانم
كم
كم

کسی نمی دونه اینو در وصف چه کسی سروده؟؟

 

در شبان غم تنهایی خویش

عابد چشم سخنگوی توام

من در این تاریکی

من در این تیره شب جانفرسا

زائر ظلمت گیسوی توام.............

وقتی تو با منی
گویی وجود من
سكر آفرین نگاه تو را نوش می كند
چشم تو آن شراب خلد شیرازست
كه هر چه مرد را مدهوش می كن