تو مپندار كه خاموشی من هست برهان فراموشی من
من اگر برخیزم تو اگر برخیزی همه برمیخزند
من اگر بنشینم تو اكر بنشینی چه كسی برخیزد
چه گسی با ظلمت این شب سیه دراویزد

در شبان غم تنهایی خویش
عابد چشم سخنگوی توام
من در این تاریكی
من در این تیره شب جانفرسا
زائر ظلمت گیسوی توام
گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من
گیسوان تو شب بی پایان
جنگل عطرآلود
شكن گیسوی تو
موج دریای خیال
كاش با زورق اندیشه شبی
از شط گیسوی مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر می كردم
كاش بر این شط مواج سیاه
همه ی عمر سفر می كردم
من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور
گیسوان تو در اندیشه ی من
گرم رقصی موزون
كاشكی پنجه ی من
در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست ....

چشم من چشمه ی زاینده ی اشك
گونه ام بستر رود
كاشكی همچو حبابی بر آب
در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود
شب تهی از مهتاب
شب تهی از اختر
ابر خاكستری بی باران پوشانده
آسمان را یكسر
ابر خاكستری بی باران دلگیر است
و سكوت تو پس پرده ی خاكستری سرد كدورت
افسوس سخت دلگیرتراست
شوق بازآمدن سوی توام هست
اما
تلخی سرد كدورت در تو
پای پوینده ی راهم بسته
ابر خاكستری بی باران
راه بر مرغ نگاهم بسته .....

وای ، باران
باران ؛
شیشه ی پنجره را باران شست
از دل من اما
چه كسی نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربی رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور
وای ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
خواب رؤیای فراموشیهاست
خواب را دریابم
كه در آن دولت خاموشیهاست
من شكوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم
و ندایی كه به من می گوید :
”گر چه شب تاریك است
دل قوی دار ، سحر نزدیك است ....

دل من در دل شب
خواب پروانه شدن می بیند
مهر صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا می چیند
آسمانها آبی
پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در آینه ی صبح تو را می بیند
از گریبان تو صبح صادق
می گشاید پر و بال
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پاك سحری ؟
نه
از آن پاكتری ...

تو بهاری ؟
نه
بهاران از توست
از تو می گیرد وام
هر بهار اینهمه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو
سبزی چشم تو
دریای خیال
پلك بگشا كه به چشمان تو دریابم باز
مزرع سبز تمنایم را
ای تو چشمانت سبز
در من این سبزی هذیان از توست
زندگی از تو و
مرگم از توست ....

ghasideye abi khakestari syahhhhe hamid mosadegh vaghean ghashange

همش قشنکه چی بگیم که به بقیه بر نخوره..

سخن بی پرده باید گفت

وقت راز پوشی نیست

اگر دشمن ز بیم نام تو بر خویش می لرزید

و می گوشید تا گرد فراموشی

بپاشد روی نام تو

دلم می گیرد از این هم نبردان و ز همراهان

که از خاطر تو را بردند

ندانم من ز روی سهو یا از عمد

تو را و رادمردی تو را بردند از خاطر

تو را شیر بزرگ شرق

تو را ای مظهر آزادگی حتی

به نامی یاد ننمودند

و قلب عاشقانت را

به یادی شاد ننمودند

اگر او را همان طاغوت به زندان برد

ابر مرد وطن گر عاقبت در بند زندان مرد

چرا با سوره الحمد

روانش را به جنت شاد ننمودند

و نامش را

پس از آزادی مردم

چرا آزاد ننمودند

دریغی نیست

تو یادت همچو خورشید فروزان جاودان ماند

و نامت

هزاران سال دیگر نیز

هر آزاده با شوق می خواند.

تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من كرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتی و هنوز
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان
می دهد آزارم
و من اندیشه كنان غرق این پندارم
كه چرا
خانه كوچك ما سیب نداشت

من تمنا كردم
كه تو با من باشی
و تو پاسخ دادی
-هرگز.............هرگز..........
پاسخی سخت و درشت
و مرا غصه ی این هرگز كشت................

من ندانم كه كی ام
من فقط میدانم كه تویی شاه بیت غزل زندگیم.....

سیل سیال نگاه سبزت
همه بنیان وجودم را ویرانه كنان می كاود
من به چشمان خیال انگیزت معتادم
و دراین راه تباه
عاقبت هستی خود را دادم
آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا
در پی گمشده ی خود به كجا بشتابم ؟
مرغ آبی اینجاست
در خود آن گمشده را دریابم
ر سحرگاه سر از بالش خواب بردار
كاروانهای فرومانده ی خواب از چشمت بیرون كن
باز كن پنجره را
تو اگر بازكنی پنجره را
من نشان خواهم داد
به تو زیبایی را

ای تو چشمانت سبز
در من این سبزی هذیان از توست
زندگی از تو و مرگم از توست

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا
با تو چه کس خواهد گفت ؟
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی میشنوی
روی تو را کاشکی میدیدم
شانه بالا زدنت را بی قید
و تکان دادن دستت
که مهم نیست زیاد
یا تکان دادن سر را
که عجب عاقبت مرد افسوس
کاشکی میدیدم